Kategorie

Beethoven: Piano Concertos Nos. 1-5 [3 Hybrid SACD]


  • Kod: CC72763
  • Producent: Challenge Classics
  • Wykonawca: Hannes Minnaar / The Netherlands Symphony Orchestra / Jan Willem de Vriend
  • Nośnik: 3SACD
  • Cena: 119,99 zł
  • Poleć produkt

Klasyczna Muzyka Symfoniczna
premiera polska:
2017-07-17,
Wydawnicto Audiofilskie

opakowanie: plastikowe etui
opis:

multikulti.com:
Pięć ukończonych przez Beethovena koncertów fortepianowych – C-dur op. 15, B-dur op. 19, c-moll op. 37, G-dur op. 58 i „cesarski” Koncert Es-dur powstało w latach 1793 a 1809 roku. Różnią się pod tym względem od kwartetów, symfonii czy sonat fortepianowych kompozytora, tworzonych w ciągu całej jego artystycznej kariery. Wraz z postępowaniem nieszczęsnej głuchoty, a też i w wyniku ewolucji upodobań publiczności i własnej pozycji w skomplikowanych stosunkach wiedeńskiego środowiska muzycznego w pierwszym ćwierćwieczu w. XIX, Beethoven jakby porzucił nie tylko sam gatunek, lecz i własny image solisty na scenie. Mimo to owe pięć koncertów zostało szybko uznanych za wybitne dzieła kompozytora.

I koncert fortepianowy C-dur op. 15 Ludwiga van Beethovena został dedykowany księżnej Odescalchi von Keglevics. Pierwsze wykonanie odbyło się 29 marca 1795 roku w Wiedniu. Według Franza Wegelera trzecia część, Rondo, ukończone zostało zaledwie dwa dni przed premierą. W kolejnych latach Beethoven kilkakrotnie ulepszał swoje dzieło - przed wykonaniami w Pradze (1798) oraz w Wiedniu (1800). W rzeczywistości został napisany przez Beethovena później niż II koncert fortepianowy, a wcześniejszy numer zawdzięcza wcześniejszej publikacji.

II koncert fortepianowy B-dur op. 19 skomponowany przez Ludwiga van Beethovena jest według numeracji opusowej drugim z pięciu koncertów tego kompozytora, jednak chronologicznie pierwszym. Badanie twórczości Beethovena wskazuje, że początki pracy nad koncertem fortepianowym miały swoje miejsce jeszcze przed rokiem 1790 (najstarsze fragmenty pochodzą najprawdopodobniej z roku 1784, kiedy Beethoven miał zaledwie 13 lat). Jednak pierwsze efekty pracy kompozytora miały zupełnie inną formę, niż ta ostateczna. Po przybyciu do Wiednia w 1793 roku Beethoven wznowił prace nad dziełem, grając go od czasu do czasu na prywatnych koncertach. Kolejne prace trwały w latach 1794-1798. 29 marca 1795 roku w wiedeńskim Hofburgtheater kompozytor został nagrodzony owacją na stojąco po zaprezentowaniu koncertu szerszej publiczności[1]. Następną wersję koncertu Beethoven zaprezentował w Wiedniu w grudniu 1795 roku oraz w Pradze w 1798 roku. Dopiero w grudniu 1801 roku koncert doczekał się ostatecznej wersji (dlatego też ma wyższe oznaczenie opusowe niż powstały później I koncert fortepianowy).

III koncert fortepianowy c-moll op. 37 Ludwiga van Beethovena to dzieło, które powstawało w kilku fazach, głównie w latach 1800-1803, niektóre szkice pochodzą z lat wcześniejszych (1796-1798). Koncert jest uważany przez badaczy twórczości kompozytora za punkt zwrotny w formie tworzonych przez niego utworów (ze względu na zastosowanie innowacyjnych muzycznych pomysłów). Taki wniosek daje również porównanie koncertu z poprzednimi (I koncertem op. 15 oraz II koncertem op. 19), które uznawane są w formie za bardziej "mozartowskie". Potwierdzają to uwagi Beethovena w korespondencji z wydawcami jego dzieł: "polityka muzyczna zmusiła autora do trzymania najlepszych koncertów na inne czasy". Premiera miała miejsce w wiedeńskim Theater an der Wien 5 kwietnia 1803 roku. Oprócz koncertu zagrano oratorium "Chrystus na Górze Oliwnej" oraz I i II symfonię. Wydanie głosów nastąpiło w 1804 roku. Koncert w formie partytury opublikowano w 1835 roku, nakładem wydawnictwa Dunst, z dedykacją dla księcia Prus Ludwikowi Ferdynandowi.

IV koncert fortepianowy G-dur op. 58 Ludwiga van Beethovena powstał w latach 1805-1806. Dedykowany został arcyksięciu Rudolfowi Johannowi Habsburgowi i opublikowany w sierpniu 1808. Tworzenie utworu odbywało się równolegle z pracami nad monumentalną V symfonią op. 67, Koncertem skrzypcowym D-dur op. 61 oraz pierwszą wersją opery Fidelio. Prapremiera miała miejsce w pałacu księcia Lobkowitza w marcu 1807 roku. Pierwsze przedstawienie dla szerszej publiczności odbyło się 22 grudnia 1808 roku w wiedeńskim Theater an der Wien, gdzie swoje premierowe wykonania miały m.in. beethovenowskie symfonie numer V i VI. Fragmenty z trzeciej części koncertu stały się motywem otwierającym pierwszy akt opery Fidelio. Analiza szkiców i pomysłów Beethovena na V symfonię i IV koncert fortepianowy pokazuje, że obydwa utwory mają wiele wspólnego, pomimo ogromnych różnic w efekcie końcowym. Niektórzy wskazują na podobieństwa Allegro con brio z V symfonii do koncertowego Allegro moderato. Drugi, melodyjny fragment Ronda posiada cechy wskazujące na bycie zapowiedzią Ody do radości z IX symfonii.

V koncert fortepianowy Es-dur op. 73 Ludwiga van Beethovena – ostatni utwór na fortepian i orkiestrę napisany przez tego kompozytora. Zwykle określany jest mianem Cesarskiego. To jednocześnie jedno z najwybitniejszych dzieł środkowego okresu twórczości Beethovena, uznawane za wzorzec gatunku. Koncert skomponowany został w latach 1809-1811 w Wiedniu i zadedykowany przyjacielowi kompozytora, arcyksięciu Rudolfowi. Pierwsze wykonanie utworu miało miejsce 28 listopada 1811 roku w słynnej sali koncertowej Gewandhaus w Lipsku. Premiera wiedeńska odbyła się w roku następnym.
Copyright © 1996-2017 Multikulti Project. All rights reserved

Editor's info
:
Here is the box containing Beethoven’s five Piano Concertos performed by Hannes Minnaar and The Netherlands Symphony Orchestra under the baton of Jan Willem de Vriend.
So far two single volumes had been issued: while the one including Concertos nos. 4 & 5 was acclaimed by Gramophone as: "beginning a Beethoven cycle with the Fourth and Fifth Concertos is a bold move but one that pays off in all sorts of ways", the same magazine welcomed the disc with Concertos nos. 1 & 2 for “its pleasing mix of finesse and drive”.

Now the box also offers the so far unissued Concerto no. 3.

Despite the very large number of recordings already made of this musical corpus, Minnaar and de Vriend have proved that they have something new and totally their own to say about this collection of masterpieces. And it is indeed the peculiar blend of sheer energy and esprit de finesse that can be identified as the distinctive brand or these recordings.

muzycy:
Hannes Minnaar (piano)
The Netherlands Symphony Orchestra, Jan Willem de Vriend

utwory:
1. Piano Concerto No. 2, Op. 19 I. Allegro con brio 14:23
2. Piano Concerto No. 2, Op. 19 II. Adagio 07:29
3. Piano Concerto No. 2, Op. 19 III. Rondo: Molto allegro 06:11
4. Piano Concerto No. 1, Op. 15 I. Allegro con brio 17:49
5. Piano Concerto No. 1, Op. 15 II. Largo 10:13
6. Piano Concerto No. 1, Op. 15 III. Rondo: Allegro 08:50

1. Piano Concerto No. 3, Op 37 I. Allegro con brio 17:10
2. Piano Concerto No. 3, Op 37 II. Largo 07:47
3. Piano Concerto No. 3, Op 37 III. Rondo: Allegro 09:40

1. Piano Concerto No. 4, Op. 58 I. Allegro moderato 17:23
2. Piano Concerto No. 4, Op. 58 II. Andante con moto 04:52
3. Piano Concerto No. 4, Op. 58 III. Rondo: Vivace 10:16
4. Piano Concerto No. 5, Op. 73 ('Emperor') I. Allegro 20:04
5. Piano Concerto No. 5, Op. 73 ('Emperor') II. Adagio un poco moto 07:12
6. Piano Concerto No. 5, Op. 73 ('Emperor') III. Rondo: Allegro ma non troppo 10:28

wydano: 02 June 2017
more info: www.challenge.nl

nowości Multikulti Project:

Obrazek 1


Obrazek 1


Obrazek 1


partner wydawnictwa: