Categories

Stone Fog


  • Code: FT0009
  • Manufacturer: For Tune (PL)
  • Price: 39.99 zł
  • Tell a friend

Avant Jazz / Free Improvisation / Avant-Garde
premiera polska:
2013-05-16
kontynent: Europa
kraj: Polska
opakowanie: plastikowe etui
opis:
czerwcowa nowość wydawnicza z polskiej wytwórni jazzowej
Opis wydawcy:
Wacław Zimpel Quartet to najnowsza formacja polskiego klarnecisty i kompozytora Wacława Zimpla, jednego z najbardziej rozpoznawanych polskich artystów na światowej scene muzyki improwizowanej, znanego ze współpracy z Kenem Vandermarkiem, Hamidem Drakiem czy Perry Robinsonem.
W skład zespołu wchodzą muzycy, którzy pracowali ze sobą w wielu różnych konfiguracjach. Klaus Kugel, jeden z najbliższych współpracowników Zimpla, przez ostatnie 20 lat tworzy wraz z Christianem Ramondem jedną z najwyrazistszych sekcji rytmiczych europejskiego kontynentu, między innymi w ramach słynnego Jorgensmann Quartet.
Krzysztof Dys jest pianistą klasycznym oraz improwizującym, znanym między innymi z zespołu Soundcheck. Grupa koncentruje się na tworzeniu współczesnej wypowiedzi, czerpiąc z muzyki klasycznej, jazzu i wielu innych tradycji muzyki improwizowanej. Podczas kwietniowej trasy formacja promuje swą pierwszą płytę "Stone Fog", która ukazała się nakładem For Tune!

impropozycja.blogspot.com
Drugi raz podchodzę do recenzji tej płyty. Wcześniej napisałem o tym, jak to Zimpel najwyraźniej dojrzał i jak pięknie podsumowuje swoje dotychczasowe doświadczenia. Wspomniałem, że świetnie dobrał skład pod kątem realizowania założeń europejskiej muzyki, niekoniecznie improwizowanej, i o tym, jak w tym doskonale dobranym towarzystwie z łatwością pokazuje nam oblicze osoby, która jednak pokaźną część swojego życia spędziła na akademii, a w jej krwi płyną ciągle tysiące nut etiud i zaliczonych koncertów klarnetowych. Cieszyło mnie to pisanie, bo czułem swą tezę. Po koncercie we wrocławskim Colloseum całą spłodzoną treść skasowałem i musiałem zacząć na nowo.

Koncert zadziwił jeszcze pod nieobecność muzyków, gdy na scenie wśród rozstawionych instrumentów dało się zobaczyć piano Fender Rhodes zamiast klasycznego fortepianu czy pianina. W żaden sposób nie wyobrażałem sobie, jak kwartet zamierza oddać ducha znanej mi już wtedy płyty z użyciem tego instrumentu i zacząłem się lekko niepokoić. Mój niepokój wzrósł tym mocniej, gdy na scenie pojawili się już muzycy i zamiast klejenia onirycznych wstępów, uderzyli z animuszem iście freejazzowym. Wzrósł jednak tylko na chwilę i tylko po to, by zamienić się w równie intensywny, absolutny zachwyt.

Mój główny zarzut do Zimpla dotyczył braku umiejętności oszacowania własnych możliwości w kontekście określonej stylistyki. Chodziło głównie o spiritual, który choć zaraźliwy i kuszący, moim zdaniem nie jest pisany współczesnym. W moim odczuciu jest to etap zamknięty w określonych ramach czasowych z jasnym i niepowtarzalnym duchem epoki jako w pełni determinującym kontekstem. Zimpel improwizować jednak umie świetnie i udowodnił to niejednokrotnie, nigdy jednak dotąd nie czułem się do tej improwizacji w pełni przekonany. Zawsze miała ona bowiem znamiona osobistego eksperymentu, jakichś poszukiwań, przełamywania granic. Owszem, pewnie dla wielu zarówno muzyków, jak i słuchaczy o to właśnie chodzi - mnie to jednak zazwyczaj nudzi. Uwodzić mnie potrafi za to ten muzyk, który nie szuka już poza sobą, nie eksploruje terenów dla siebie grząskich i niepewnych, lecz twardo stąpając po ubitej glebie własnego doświadczenia, potrafi tworzyć genialne i niepowtarzalne wariacje, będące interakcją z pozostałymi - sobie podobnymi kolegami po fachu. Takim muzykiem staje się na naszych oczach Wacław Zimpel.

A płyta jest swego rodzaju podsumowaniem jego dotychczasowej pracy. Na szczęście nie ma na niej już pseudocoltrane'owskiego transu czy nakręcania - tak zgubnych w tym kontekście - nieokiełznanych ekspresji, których sztampowy przebieg stanowi zazwyczaj dla muzyka pokroju Zimpla raczej ograniczenie niż uwolnienie, jest za to wszystko to, za co Zimpla lubię, czyli zderzanie dwóch tkwiących w nim wrażliwości: akademickiej i folkowej. Na płycie słychać też echa żydowskich melodii, ale tym razem stanowią one już tylko piękne niuanse i ozdobniki - nie dominują, nie determinują - zaznaczają jednak w sposób adekwatny kulturową tożsamość autora, która przestaje być znakiem zapytania, a staje się deklaracją. Płyta jest wyciszona, w wielu miejscach wręcz oniryczna, kilkukrotnie się jednak dość zgrabnie rozkręca i zaskakuje bardzo wyważonym uderzeniem. Jest przykładem pracy przemyślanej i zaplanowanej.

Zupełnie odwrotnie przebiegał koncert, w czasie którego doświadczaliśmy spontanicznej, radosnej, bardzo dynamicznej ekspresji - w znacznej mierze dyktowanej dość wybuchowym tego dnia charakterem gry Klausa Kugela. Miałem wrażenie, że występ był na tyle wolny od jakichkolwiek założeń, że już sama zmiana brzmienia instrumentu klawiszowego wpłynęła znacząco na wewnątrzzespołową interakcję. Wynikiem tego była muzyka, która ewidentnie odpłynęła gdzieś na drugą stronę Atlantyku, a momentami cechowała się nawet lekko psychodelicznym smaczkiem.
Wspaniale było patrzeć na Zimpla na żywo. Był to bodaj jego trzeci występ, który miałem okazję oglądać na przełomie ostatnich sześciu już chyba lat. Nigdy do tej pory nie widziałem go tak pewnego siebie, spokojnego i skoncentrowanego. Pewnie dlatego też ten występ, podobnie jak płytę, cechowała niesamowita wielobarwność.

W obu przypadkach sprzyjała temu na pewno idealnie dobrana kompania. Krzysztof Dys wydaje się być w tym projekcie kimś więcej niż tylko sidemanem. Równie dobrze wykształcony i sprawny, podobnie stojący gdzieś okrakiem między akademią a wolną muzyką. Świetna kooperacja między oboma panami wyraźnie się zaznacza na płycie. W utworach: pierwszym i siódmym (moim zdaniem najlepszych na albumie) to właśnie Dys wytwarza genialną atmosferę, w którą wpisują się pozostali. Co do Kugela i Ramonda - należy podkreślić ich instrumentalny uniwersalizm, który cechuje muzyków najwyższej klasy. Kugel jest z tego znany od lat, uzupełniając składy projektów o kompletnie różnej, muzycznej charakterystyce. Ramonda dotąd nie znałem. Ale łatwość poruszania się między stylistykami: tą narzuconą na płycie i tą współtworzoną na koncercie wskazuje, że jest gościem z tej samej, co Kugel, ligi.

Dlaczego musiałem wywalić napisaną wcześniej recenzję? Pierwotnie wydawało mi się, że wraz z pierwszymi odsłuchami "Stone Fog" dostrzegłem ten wyjątkowy moment, kiedy Wacław Zimpel stał się muzykiem dojrzałym, który nareszcie może pokazać nam pełnię swoich walorów. Po koncercie okazało się, że on już nim jest raczej od jakiegoś czasu, a ja ten moment po prostu przegapiłem
autor: Marcin Kiciński

muzycy:
Waclaw Zimpel - bassclarinet, alto & Bb clarinet, tarogato, overtone flute, composition
Krzysztof Dys - piano, fender rhodes
Christian Ramond - double bass
Klaus Kugel - drums, percussion

utwory:
1. Cold Blue Sky
2. Old Feet Feel Out The Path
3. A Sudden Shift Missed
4. As The Moon Dips In Nettles
5. Hundred Of Wings Steel The Sun
6. River Willows Sway
7. One Side Of My Face Is Colder Than The Other
8. Stone Fog

wydano: 2013
more info2: www.waclawzimpel.krzysztofdys.christianramond.klauskugel.com
Seven Lines
41.99 zł
Hera
37.99 zł
Lark Uprising
37.99 zł
Passion
37.99 zł
Afekty
37.99 zł
Four Walls
37.99 zł
The Light
37.99 zł
Zikaron-Lefanai
37.99 zł
Watching Edvard
37.99 zł
Nuntium
37.99 zł
Plug In
37.99 zł
Tren Żałobny
37.99 zł
Joy of Friendship
37.99 zł
Pink Ivory
37.99 zł
Coarse Day
37.99 zł

nowości Multikulti Project:

Obrazek 1


Obrazek 1


Obrazek 1


partner wydawnictwa: