Categorías

Lisboa’s Work


  • Código : MPSMT005
  • Fabricante : Multikulti Project (PL)
  • Código del fabricante: 5907529223307
  • Precio: 41.99 zł
  • Recomendar el producto

Player


Avant Jazz / Free Improvisation / Avant-Garde
premiera polska:
2017-10-23
seria wydawnicza: Spontaneous Music Tribune Series is dedicated to iberian free improvised music
kontynent: Europa
opakowanie: kartonowe etui
opis:

Oficyna fonograficzna Multikulti Project w 2016 roku skończyła 20 lat. Świętując tę "ponadełnoletniość" ogłaszamy debiut nowej serii wydawniczej - której nazwa - Spontaneous Music Tribune - wzięła się od nazwy partnera serii, wyjątkowego miejsca w Internecie - spontaneousmusictribune.blogspot.com, gdzie znaleźć można kompetentne, wyczerpujące i pisane z pasją teksty o muzyce improwizowanej, która zepchnięta została dzisiaj na margines marginesów, a bez której założyciel blogu i my w Multikulti Project nie wyobrażamy sobie życia.

Spontaneous Music Tribune dedykowana jest iberyjskiej scenie muzyki improwizowanej, stąd pojawiać się tutaj będa nagrania pochodzące z tego własnie regionu Europy. Pierwsza płyta serii zawierała studyjne nagranie niezwykłego kwartetu - Völga – w składzie: Fernando Carrasco, Alex Reviriego, Iván González i Vasco Trilla.
Płyta druga to nagranie koncertowe niezwykłego projektu prowadzonego przez Ivána Gonzáleza - Memoria Uno.
Trzecia pozycja to PHICUS (Ferran Fages / Alex Reviriego / Vasco Trilla) “Plom”.
Tym razem głównym bohaterem płyty jest niezwykle interesujący, wciąż młody i na dorobku, kataloński saksofonista Albert Cirera. Muzyk, od paru już lat rezydujący w Lizbonie, nagrał swoją pierwszą płytę solową. Zwie się ona „Lisboa’s Work”.
W żmudnym procesie produkcji solowych nagrań saksofonisty, czynny udział brał doskonały kataloński pianista Agusti Fernandez. Muzyk ten jest także autorem liner notes do płyty „Lisboa’s Work”.

Liner notes:
Garść wiśni/ tuba dźwięku

Evan Parker, wciąż pełen wątpliwości, kwestionował: “saksofon może być postrzegany, po prostu, jako zamknięta tuba, która jest otwierana na wiele sposobów i jako tubę otwartą, którą na wiele sposobów możemy zamknąć. Dychotomia otwarcie/zamknięcie to klucz do zrozumienia, w jaki sposób muzycy na całym świecie grają na saksofonie” (…)

Albert Cirera w swoich nagraniach unaocznia to, co zwykł mówić Evan Parker: saksofon to metalowa tuba z ustnikiem i drewnianym stroikiem. Cirera przypomina nam, że to on posiada klawisze do modyfikacji swoich własnych dźwięków, podczas gdy te same klawisze wytwarzają dodatkowo swoje własne dźwięki. Niejasne jest, czy jego tuba jest otwarta czy też zamknięta, lub może jest czymś po środku (…).

Albert wyraża siebie przy pomocy palety dźwięków z łatwością, szczerością i dosadnością. Jego doskonałe odkrycia i pasja, z jaką gra pokazują nam dokładnie jego odwagę, delikatność oraz nagość. Albert opowiada nam o rzeczach, o których sam nie wiedział, że będzie w stanie opowiedzieć lub o których opowiedzieć nie chciał; lub nie zdaje sobie sprawy, że nam o tym mówi. To nieistotne, on do nas mówi. Wsłuchując się uważnie, w tle dostrzec można różnorodność muzyki, którą zagrał do tej pory, którą osobiście zainicjował. Opowiada nam o swoim życiu i o tym, jak je postrzega.

Każdy z utworów jest pełny, kompletny i nawet, jeśli utwory bardzo różnią się od siebie, wspólnie opowiadają tę samą historię, niczym panele komiksu. Utwory na tej płycie tworzą całość w postaci “suity”: jedna część prowadzi do kolejnej, w sumie tworząc bogaty i atrakcyjny świat dźwięku i muzyki. Ten album naturalnie staje się symbolem solowej twórczości najlepszych współczesnych saksofonistów: od Evana Parkera, przez Johna Butcher do Torbena Snekkestada czy Christine Abdelnour. To właśnie tę drogę odkrywa Albert Cirera na swoim pierwszym solowym albumie. Ten album przechodzi do historii muzyki instrumentalnej tego kraju ze względu na swoją nowatorskość, spójność, odwagę i otwarcie na nowe ścieżki.
by Agustí Fernández


Liner notes:
A handful of cherries / the sound tube

Evan Parker, still doubtful, questioned: “the saxophone can just as well be seen as a closed tube that can be opened in various ways as an open tube that can be closed in various ways”. Such dichotomy open/close is key to understand how different musicians play sax all around the world.

But the tube itself does nothing but what it’s asked to do. The player is responsible to communicate, the musician that plays and listens to it, the one that carries playfully his memories, dreams, ideas and intuitions; and this transfer is called music.

Albert Cirera in this album enlightens what Evan Parker used to say: the saxophone is a metal tube, with a mouthpiece and a wooden reed. Cirera reminds us that he has keys to modify his own sound and those keys can produce other sounds by themselves too. It is not clear if his tube is an open or a closed one, or somehow in between.

Albert also reminds us that sound will come out of the tube as reaction of blowing air with his mouth. But the instrument can be played too with fingers, lips, tongue, nose, lungs and legs. It’s due to the transfer of energy between person and instrument.

This union, person-instrument, makes them indistinguishable one of each other and give a new understanding of virtuosity. What is it to be virtuous today? Among other qualities, a virtuous knows, widens and transcends the limits of the instrument; and to acknowledge and accept former marginal and negligible sounds, those that turn into capital, and expand the spectrum of sound that can be used; producing a new music with them: literally, unheard-of music. This is what Albert does.

This collection of new sounds comes after a deep knowledge and control of the modern techniques (multiphonics, slaps, etc.), but especially through attentive listening. It’s not about listening the voice or melody, and its imaginary notes, but listening the actual instrument to find out what can come out and what it means.

These sounds awaken another music, and evidently narrate another story. This is not the story of an idealized past or a utopic future, but the story of today, told here and now only by musicians like Albert Cirera.

Albert expresses himself with this sound palette easily, sincerely and overwhelmingly. His refine findings and the passion with which he plays show us exactly his daring, his delicacy, and his nudity. Albert tells us things that he did not know he could tell, or he did not want to say; or he does not realize that he is actually telling us. It doesn’t matter, he is telling.
Listen carefully and you can hear, in the background, all the different music he has played until now, personally sieved. He is telling us his life and his perception of it.

Each single song is round, complete, and even if they are very different of each other, they are all together telling the same story, like all the panels in a comic strip. The tracks become a whole in this CD, under the shape of a “suite”: one part leads to the next and all together build a rich and attractive universe of sound and music. This album smoothly becomes a part of the institution of solos played by today’s best saxophonists: from Evan Parker, and later John Butcher to all the saxophonists until Torben Snekkestad or Christine Abdelnour. And that’s the path Albert Cirera is exploring in his first solo album. This album is now part of the history of instrumental music of this country, for its newness, singularity, daring and opening to new paths.
by Agustí Fernández

Liner Notes by Andrzej Nowak, Trybuna Muzyki Spontanicznej
Polish:
Albert Cirera, Katalończyk z Lizbony. Tenorzysta i sopranista. Wciąż młody, wciąż ambitny, wciąż nieprzewidywalny.
Jeśli pytacie o jego muzykę w kwartecie, zwróćcie uwagę na Before The Silence (w towarzystwie Agustí Fernándeza, Hernaniego Faustino i Gabriela Ferrandiniego)
Jeśli pytacie o trio, zwróćcie uwagę na Marianne (w towarzystwie Agustí Fernándeza i Ramona Pratsa).
Jeśli pytacie o duet, zwróćcie uwagę na… Duot (z Ramonem Pratsem) i bądźcie gotowi, by popaść w zachwyt nad serią Croniques (z udziałem Olle Vikstroema, Ulricha Mitzlaffa, Alvaro Rosso and Carlosa ‘Zingaro’).
Jeśli pytacie o płytę solową, jest przed Wami!
Jeśli pytacie o kluczowe określenia, które pozwolą ogarnąć te dźwięki… Lepiej mniej niż więcej. W poszukiwaniu głębokości dźwięków aż na samo dno instrumentu. No i świeży hałas na dyszach.
Jedenaście opowieści. Jedenaście wydarzeń… jeśli pytacie.

English:
Albert Cirera, the Catalan from Lisbon. Tenor and soprano. Still young, still ambitious, still unpredictable.
If you ask about his music in quartet, take a look for Before The Silence (with Agustí Fernández, Hernani Faustino and Gabriel Ferrandini)
If you ask about trio, take a look for Marianne (with Agustí Fernández and Ramon Prats).
If you ask for duo, take a look for… Duot (with Ramon Prats) and get ready to fall in worship for Croniques (with Olle Vikstroem, Ulrich Mitzlaff, Alvaro Rosso and Carlos ‘Zingaro’).
If you ask for solo, here it is!
If you ask for key phrases to embrace these sounds… Better less than more. In search of depth of sounds until the bottom of the instrument. And fresh noise on the nozzle.
Eleven stories. Eleven events… if you ask.

Catalan:
Albert Cirera, un catala a Lisboa. Tenor i soprano. Segueix sent jove, segueix sent ambiciós, segueix sent imprevisible.
Si demanes un quartet, agafa Before The Silence (amb Agustí Fernández, Hernani Faustino i Gabriel Ferrandini).
Si demanes un trio, agafa Marianne (amb Agustí Fernández i Ramon Prats).
Si demanes un duo, agafa … Duot (amb Ramon Prats), i prepara’t per retre culte a Croniques (amb Olle Vikstroem, Ulrich Mitzlaff, Alvaro Rosso i Carlos ‘Zingaro’).
Si demanes un solo, aquí el tens!
Si demanes frases clau que abracen aquest sons... Millor poc que massa. En plena recerca dels sons més profunds que es poden treure del fons de l’instrument. I sons frescos des de l’embocadura.
Donze histories. Donze esdeveniments... si ho demanes.

opduvel.com - Eigenwijs over muziek en herrie:
Zonder iets af te doen aan de kwaliteit van de andere cd’s in de Spontaneous Music Tribune Series: Lisboa’s Work van Albert Cirera is de meest bijzondere. De saxofonist etaleert op dit album een nieuwe manier van benaderen en een nieuwe manieren van het bespelen van de saxofoon. Niets meer en niets minder. Het zijn grote woorden, maar Opduvel kent geen saxofoonplaat die zo klinkt als dit album.

Cirera kwamen we trouwens al eerder tegen in deze serie, want hij is een van de saxofonisten van Memoria Uno. Op zijn eerste solo-album speelt hij tenor- en sopraansaxofoon en geprepareerde saxofoon. Cirera stoeit met nieuwe klanken, met timbre en speeltechnieken als een kind in een kamer met nieuw en onbekend speelgoed: vol enthousiasme en onvermoeibaar. En inventief, want de saxofoon is er om nagevorst te worden, om figuurlijk binnenstebuiten gekeerd te worden om zo te komen tot nieuwe mogelijkheden.

Je kunt een saxofoon bespelen met je mond en met je handen, maar alleen dat schept al een keur aan mogelijkheden. Denk aan andere vingerzettingen, het blazen van alleen lucht, het gebruik van de tong, keelklanken, zuigen, smakken, pruttelen en ga zo maar door. Cirera gebruikt verschillende technieken door elkaar heen, waardoor het je als luisteraar af en toe duizelt: wat doet hij nu weer?

Zo weet Cirera zijn instrument als een knorrend varken te laten klinken, als een ontstopte gootsteen, als een kortademige astma-patiënt of als een grommend monster. Een gewone toon produceren is er in de meeste stukken niet bij. In opener ‘Bellvitge’s Pigeons’ lijkt de saxofonist meer te zuigen dan te blazen. In ‘Nordic Erasmus’ doen de kleppen het grootste deel van het werk, al produceert Cirera wel wat lucht, waardoor een vegend geluid ontstaat. Daarnaast blaast hij lucht door een pijp. Dat is natuurlijk wat een saxofoon is: een pijp waardoor je lucht blaast, maar deze muzikant laat het echt als een loden pijp en niet als een muziekinstrument klinken. Al kan een loden pijp ook een muziekinstrument zijn, natuurlijk.

Cirera spreekt het altissimo-register aan in ‘Into The Basement’ en ‘Outta The Basement’. Dat gaat gepaard met niet te identificeren klanken en dat geldt voor meerdere stukken op Lisboa’s Work: hoe de saxofonist het allemaal doet is een raadsel. Het maken van een bak herrie gaat Cirera ook niet uit de weg. Met name ‘Outta The Basement’ kent een paar noisy uitbarstingen en ‘Young Kitchen’, waarin de sax soms bijna als een boormachine klinkt, gaat zelfs volledig over de top.

‘Biologic Percussion Walls’ is dan weer een stuk waarin de kleppen het werk doen. Dat klinkt inderdaad percussief maar ook melodieus. Een wild zwijn is op zoek naar voedsel in ‘Last Effort’, waarin we zowaar ook ‘normale’ saxklanken ontwaren, waarop wel een lichte galm is gezet. Het spel met galm wordt voortgezet in het meer beheerste ‘Lisbon Oneiric’s Book’. Zuigen en blazen worden gecombineerd in het korte ‘Drawing Tubes’ en de grens tussen het normale register en het topregister van de sopraansax wordt opgezocht in het nerveuze ‘Can Ram Path’. Besloten wordt met ‘Bet On Tomorrow’, waarin nogmaals verschillende technieken worden gecombineerd. Soms lijkt Cirera zijn instrument wel op te willen eten.

Al het vertoon van techniek en inventiviteit zou natuurlijk ten koste kunnen gaan van muzikale schoonheid. En toegegeven: Lisboa’s Work is een album dat alleen geschikt is voor wie van het muzikale experiment houdt. Toch behelst het album meer dan alleen ‘kijk mij eens inventief zijn’. De muziek is afwisselend en het speelplezier spat er vanaf. Het resultaat van al die experimenten is opwindend en regelmatig bloedstollend. Een buitengewoon mooie plaat.

muzycy:
Albert Cirera: tenor, soprano and prepared sax

utwory:
1. Bellvitge’s pigeons 4:20
2. Nordic Erasmus 1:51
3. Into the basement 4:25
4. Outta the basement 5:10
5. Young kitchen 2:33
6. Biologic percussion walls 5:36
7. Last effort 4:00
8. Lisbon oneiric’s book 4:55
9. Drawing tubes 1:41
10. Can Ram path 3:50
11. Bet on tomorrow 4:18

total time - 42:41
wydano: 2017-10-11
nagrano: Recorded by Albert Cirera in June 2017, in Lisboa.

more info: www.multikulti.com
more info2: www.albertcirera.com

Obrazek 1

Obrazek 1


Obrazek 1


Obrazek 1


partner wydawnictwa: