Różni wykonawcy

multikulti.com:
Piąta część bestselerowej serii 'Burn To Shine' przenosi nas do Seattle, miasta, które na rockowej mapie świata zajmuje miejsce szczególne. To tutaj narodził się Grunge, który zmienił oblicze muzyki rockowej w czasach, kiedy wielu zapowiadało jej koniec.
Dla niektórych Grunge to swoista moda: flanelowe koszule, martensy, trampki, stare jeansy, średnio długie lub długie włosy. Jednak wystarczy wspomnieć kilka nazw zespołów aby obalić ten stereotyp: Pearl Jam, Nirvana, Soundgarden, Temple Of The Dog, Mad Season czy Alice In Chains.
Dzisiaj scena Seattle może nie ma tak spektakularnych przedstawicieli, jednak jej siła oddziaływania jest nadal oszałamiająca.
Jeden z jej liderów, Benjamin Gibbard z zespołu Death Cab for Cutie zdecydował się nam to udowodnić. Zaprosił czternastu wykoanawców, którzy na jednodniowej sesji 01.27.2007 w domu przeznaczonym do rozbiórki zagrali czternaście utworów, stylistycznie różnorodnych, jednak swoją autentycznością i emocjonalną instensywnością przekonają mam nadzieję, tych którzy postrzegają współczesność tylko przez przedrostek 'post''. Na płycie usłyszymy Spook the horse, Harvey Danger, Tiny Vipers, Blue Scholards, Dave Bazen, Benjamin Gibbard, Eddie Vedder, Minus the Bear, The Cave Singers, The Long Winters, Kinski, The Can't See, Triumph of Lethargy Skinned Alive To Death i Jesse Sykes & the Sweet Hereafter.
Sesja pokazuje zupełnie niegrungową twarz współczesnego Seattle, nie ma nic wspólnego z odcinaniem kuponów od popularności muzyki Grunge, nawet ikona gatunku - Eddie Vedder, wokalista Pearl Jam prezentuje się z zaskakującej strony.
autor: Krzysztof Szamot

Region 0
NTSC
Keep Case
Anamorhic Widescreen
Audio:
Dolby Digital - English



Editor's info:
Benjamin Gibbard of Death Cab for Cutie brought together 14 of his favorite bands on one day in January of 2007 to create a portrait of one of the worlds most thriving music scenes.
Each band plays one song each and it is delivered here as it happened, in chronological order, in a jam packed 55 minutes.
The tension rises throughout the day as we watch the sun set on a fabulous day and on a beautiful, unwanted house.
Eddie Vedder plays a Ukelele, Benjamin Gibbard gives us an unreleased track, David Bazan, and the Tiny Vipers, both play powerful new songs, and Minus the Bear kick it out hard.
The list of bands is impressive and diverse, but the performances have a range to them that makes this DVD collection infinitely watchable. The quality of the filming and audio is perfect and beautiful.
Producer Brendan Canty (Fugazi drummer) and Director Christoph Green have now filmed 6 editions of Burn to Shine with their roving crew of shooters and audio geeks. This edition was recorded by Eli Janney, formerly of Girls Against Boys.
Although the shows are usually filmed in a house shortly before it is destroyed, the house at the center of this edition was saved and recycled, rolled down the hill in the dark of night. The ending sequence is uplifting, weird, and energizing.
For the completist and the novice alike. Intimate. Beautiful.

PRODUCED BY FUGAZI
DRUMMER BRENDAN
CANTY
CURATED BY
BENJAMIN GIBBARD
BURN TO SHINE IS A SERIES:
BEAUTIFUL FILMING AND RECORDING OF YOUR FAVORITE BANDS PLAYING LIVE IN DOOMED HOUSES ACROSS THE COUNTRY.
VOL. 4 (LOUISVILLE) AND VOL.6 (ATLANTA) ARE IN POST-PRODUCTION

VOLUMES 1, 2 AND 3 RECEIVED LOTS OF FAVORABLE PRESS INCLUDING: ROLLING STONE, MOJO, BILLBOARD.COM, HARP, MAGNET, AND SWINDLE

Różni Autorzy

ze wstępu do katalogu festiwalu:
. . . W tym roku już po raz drugi w sierpniu, nad miastem wskrzeszony zostanie charyzmatyczny duch Tzadika. Przez dwa dni i dwie noce będzie wiernie akompaniował muzycznym wędrówkom, nadając im nowy nierozpoznany azymut. Pozwoli spotkać w śródmiejskich zułkach Poznania twórców przekraczających muzyczne i kulturowe podziały - poddających indywidualnej redefinicji tradycję i własną artystyczną drogę. Wystąpią przed Państwem muzycy izraelscy i polscy: Yair Dalal i BandOrient, Shofar, Albert Beger New Quartet oraz Budyń i Sprawcy Rzepaku

Wyjątkowym gościem tegorocznej edycji będzie Yossi Lemel - znakomity izraelski artysta sztuk wizualnych. W podwójnej wypowiedzi: bardzo osobistej wystawie ''Serce moje'' oraz retrospektywie krytycznych i zaangażowanych społecznie plakatów ukaże on różne odsłony swojej dwoistej żydowskiej torzsamości - witalną, określaną poprzez nostalgię za minionym pięknem połączoną z dbałością o kontynuacją kultury, oraz - tanatyczną: zmagającą się z ciężarem historii i nieunormowanej, bolesnej teraźniejszości. . .
[Michał Merczyński, dyrektor festiwalu]

Paul Shapiro

Editor's info:
Schmeis! The newest CD from the madcap Yiddish sax maven Paul Shapiro (with The Ribs and Brisket Revue) is an over the top exploration of the cross roads of Yiddish Bop, Swing and comedy. Including covers of novelty songs originally recorded by Slim Gaillard and Cab Calloway as well as Yiddish classics popularized by Sophie Tucker and the Barton Brothers and some rockin' originals, this is music for tanzen, zingen un lachen-all night long! Paul's greatest recording to date is also his most outrageous and enjoyable.

Lukas Ligeti

Editor's info:
Lukas Ligeti is a young drummer and composer of deep musical lineage who has developed into one of the most interesting compositional voices working today. For his second Tzadik release Lukas focuses on electronics. Using the Marimba Lumina, a new instrument invented by the legendary electronic pioneer Don Buchla, he fuses electronic, acoustic, traditional, avant-garde, European, American and African influences to create a unique post minimal world of spinning polyrhythms and hypnotic textures. Beautiful and endlessly listenable.

Fred Frith

Editor's info:
One of the most profound solo statements to date from a musical master who has been crossing musical borders for over three decades! Concentrating exclusively on the acoustic guitar, Fred Frith stretches himself and the instrument like never before, performing with the eloquence and grace of a master in peak form. With a prodigious technique and elegant sense of maturity he draws upon a lifetime of study and experience to bring together influences as diverse as classical, blues, folk, gypsy and free improvisation, creating a fascinating new world of sound and feeling. Beautiful and absolutely essential.

Sirius String Quartet

Editor's info:
This is the second CD in a series presenting the complete string quartets of composer / performer / producer / instrument builder Elliott Sharp, one of the busiest and most consistently inventive figures in the downtown scene. Elliott has forged a unique language blending computer science, fractals, improvisation and mathematics, and his dynamic compositions for string quartets are some of the best work in his catalog. Brilliantly performed by the dynamic Sirius Quartet who has a history with Sharp's music that goes back decades, this is intense and imaginative new music from one of the most unique compositional voices working today.

Klez-Edge [Burton Greene / Larry Fishkind / Roberto Haliffi / Perry Robinson / Marek Bałata]

Editor's info:
Tzadik is proud to present the cutting edge music of the legendary avant garde pianist / composer Burton Greene. A pioneer of free jazz in the 1960's and mastermind of the creative Klezmer band Klezmokum, his newest project Klez-Edge brings together both streams of Greene's music together in a sparkling new ensemble that jumps from old to new in a heartbeat. Featuring some of Greene's long time associates and some young new discoveries, the band is spontaneous, humorous and a perfect match for the Radical Jewish Culture series. A playful blending of jazz and klezmer by this astounding virtuosic quintet!


Editor's info:
Although rewards can come from listening to a recording where mixing styles is done through patching different samples together, the music on Ancestors, Mindreles, NaGila Monsters radiates out of the mindful integration of several identifiable musical idioms within the same performance spectrum.
A child of pianist Burton Greene's 1989 band Klezmokum, the group Klez-Edge does more than blend traditional Jewish, Eastern European folk and improvised musics; it also equalizes them in terms that are spiritual, joyful, plaintive, humorous and political. The latter two characteristics are most effectively displayed in the titles of several songs and within the riotously amusing parody 'Have Another NaGila Monster.'

The structure of the band strongly influences an approach for hearing new sound mixtures. The tuba is an exhilarating bass component of the rhythm section that also includes a standard drum set, while the piano, clarinet and vocalist exchange places constantly as the main voices of the group. They each float organically through the other's substantial transparencies. When one voice moves ahead, it is to claim its own aural space, subsequently give entrance to another, and then become silent. The cadences are key to recognizing the nature of the musical material being explored.

Greene has composed or arranged all of the pieces with the exception of 'Bagdad' (Perry Robinson) and 'Prelude in D Minor for Andrzej' (Marek Balata). The transitions and main themes that Greene marks with the piano are stunning guideposts for absorbing the vocal and clarinet lines. His ability to move from charged chords, to minor keys, to dissonance, to playing music-box-like phrases—or merely suggest what will follow, then return to the theme—is downright arresting. An old-world cultural angst can be felt in the timing of every gesture, in every song, no matter the gentle twist that has been applied to the traditional thematic concept, as on 'Odessa on the Hudson.'

Tenor Balata uses his voice more as an instrument than to sing exclusively. In the opening 'Mindrele,' the syllabic content indicates a patent connection to Jewish singing, as its pattern lilts from one phrase to the next in a tone that is specific to the music. Balata carries this coloration generally through his scatting, departing from it most prominently in 'Odessa on the Hudson,' 'Funk Tashlikh' and 'Moldavian Blues.'

Perry Robinson releases all inhibition on his clarinet to metamorphose into a soprano voice, wailing against or harmonizing with Balata or Greene. Robinson can also direct the progress of the musical line, pulling the tuba or piano with him—gloriously—as he does in 'Ancestral Folk Song.'

Drummer Robert Haliffi is completely comfortable in a jazz groove as he marches forward in 'Funk Tashlikh' and 'Moldavian Blues,' yet he often accompanies synchronously and stroke-for-stroke with Greene, tubaist Larry Fishkind and Robinson when the traditional Jewish thematic material is the focus.

This music is a densely comprehensive expression of a belief in peace and blessings. Greene's bold statements are not growing any less iconoclastic, just more powerful.
By Lyn Horton

Kronos Quartet / Paul Dresher Ensemble Electro-Acoustic Band

Brand Magazyn
Keeril Makan w świecie współczesnych kompozytorów zajmuje miejsce szczególne, już przez sam fakt współpracy z cenionymi wykonawcami muzyki współczesnej [Bang on a Can, Kronos Quartet, Paul Dresher Ensemble] znalazł się w niezbyt licznym gronie kompozytorów, którzy znajdują idealnych wykonawców.
Pomimo młodego jeszcze wieku ma już na swoim koncie liczne nagrody: the American Academy of Arts and Letters, the Fromm Foundation, the Gerbode Foundation, the Hewlett Foundation, Meet the Composer, ASCAP.
Jego utwory prezentowane były na wielu festiwalach, by wymienić tylko najwazniejsze, the Other Minds Festival w San Francisco, the MATA Festival w Nowym Jorku, the Gaudeamus Festival w Holandii, Le Domaine Forget w Kanadzie i Voix Nouvelles we Francji.
Dziwić może fakt, że dopiero teraz ukazuje się jego pierwsza płyta!
Wystarczy jednak wspomnieć rodzimego kompozytora Pawła Mykietyna, który wiele lat czekał na swój pierwszy monograficzny album, by nasze zdziwienie ustąpiło miejsca zrozumieniu.
Płyta 'In Sound' zawiera trzy kompozycje, z których pierwsza, 15-minutowa 'The Noise Between Thoughts', w największym stopniu wchodzi w dialog z tradycją [repertuarem filharmonicznym z 2-iej poł. XX wieku]. Utwór z pasją wykonywany przez Kronos Quartet zaskakuje swoją wielowarstwowością, chwilami odnosi się wrażenie, że słyszymy dużo większy niż kwartet skład instrumentalny.
Druga 'Threads' grana przez Paul Dresher Ensemble Electro-Acoustic Band sięga do noisowej stylistyki, zaskakujący jest fakt, że struktura kompozycji granej przez instrumenty w części podłączone do prądu [gitara elektryczna, keyboard, electronic drum set] narzuca bardzo 'akustyczne' wykonanie.
Zamykająca płytę 23-minutowa 'Washed by Fire' w interpretacji Kronos Quartet najbliższa jest tradycji XX wiecznej minimal music.
W opisie do płyty wydawca pisząc o inspiracjach Makana wymienia 'American folk music, the European avantgarde, Indian classical music, minimalism and beyond'. Nie warto się jednak tym zanadto sugerować, Keeril Makan daleki jest od tak modnych dzisiaj pastiszowych eklektyzmów, cyrkowych oper czy wszechobecnego miksowania wszystkiego z wszystkim.
Otrzymujemy formę skupioną w nastroju, wstzrzemięźliwą w doborze instrumentarium, przejrzystą kompozycyjnie z dużym wyczuciem dramaturgii. Nie można stracić Makana z pola widzenia.
autor: Tomasz Konwent


Editor's info:
Keeril Makan is an astonishing young American composer whose work is rich in detail and visceral in intensity. Of mixed Indian and Jewish descent, he has studied in Paris, Helsinki, Oberlin, and Berkeley, and is currently on the faculty at MIT. Drawing from the diverse worlds of American folk music, the European avantgarde, Indian classical music, minimalism and beyond, he creates a unique sonic world of striking honesty and imagination. Featuring the Kronos Quartet and the Paul Dresher Electro-Acoustic Band, this is a startling debut release from a composer you are sure to be hearing more from in the future.

Trevor Dunn

Editor's info:
One of the busiest and most accomplished bass players in New York, a talented composer and band leader, Trevor Dunn has been the lynchpin of several astounding g roups including Mr. Bungle, Fantômas, Moonchild, Asmodeus, Electric Masada, Junk Genius, New Mellow Edwards and many, many more. His own units include trioconvulsant,
MadLove and Schemes of Omission. The soundtrack music here covers a wide range of moods, from electronic noise to jazz and orchestral music, and not surprisingly shows a marked Morricone influence. This is a dynamic CD of music from one of the best musicians in the new generation of downtown composer / performers.

Cyro Baptista

Editor's info:
Banquet of the Spirits features the tight new quartet led by maestro Cyro Baptista- the fabulous percussionist who has performed with everyone from Herbie Hancock and Yo-Yo Ma to Laurie Anderson, Paul Simon and Medeski, Martin and Wood. Cyro's endless sonic curiosity and intense rhythmic drive has never been stronger in these fabulous and imaginative original songs. Featuring three of the best young musicians out of the downtown scene and some very special guests, the music jumps from a whisper to a scream and never misses a beat. Delightful music from one of the world's greatest and most adventurous Brazilian musicians.

Tangele

Editor's info:
Tangele explores the fascinating nexus of Yiddish song and Tango and features songs from European Ghettos and Concentration Camps, and from the Yiddish Theatre in Buenos Aires and New York, radically transformed into the language of Tango by the renowned composer / arranger Gustavo Beytelmann. Together since 2002, this virtuosic trio has been presenting this delightful program, created by singer Lloica Czackis to enthusiastic audiences all over the world and now they have entered the studio for a perfect reading of their repertoire. Tzadik is proud to present this distinctive project, created with a JMI Millennium Award (UK) and recorded with a grant from the Foundation for the Memory of the Shoah (France.)

Lou Reed / Laurie Anderson / John Zorn

multikulti.com:
Czy ktokolwiek może sobie wyobrazić historię muzyki rockowej bez Lou Reeda i Laurie Anderson?
Czy ktokolwiek może sobie wyobrazić historię muzyki jazzowej . . . Improwizowanej bez Johna Zorna?
Czy ktokolwiek mógł sobie wyobrazić, że te trzy wielkie osobowości spotkają się na scenie?
Na tym właściwie należałoby zakończyć opis płyty!

Z obowiązku czysto informacyjnego dodam, że do tego spotkania doszło w Nowym Jorku, 10 Stycznia 2008 roku w legendarnym klubie The Stone.
Największym zaskoczeniem jest tutaj dla mnie Lou Reed, nigdy nie wątpiłem, że jest to muzyk wyrastający ponad rockową scenę, jednak nie sądziłem, że z taką łatwością pozbędzie się typowych dla tego gatunku schematycznych zagrywek, że potrafi tak nakręcić swoją wyobraźnię muzyczną!.
Dwa znakomite koncertowe sety z The Stone, trzy improwizowane utwory, trzech bohaterów. Wspaniała płyta!
Pełen dochód ze sprzedaży płyty, tak jak w przypadku poprzednich wydawnictw z serii limitowanej The Stone zasili kasę klubu The Stone.
autor: Krzysztof Szamot


Gazeta Wyborcza; 26/09/2008:
Zorn w soczystej, ostrej i bezkompromisowej odsłonie. Ale bożyszcze nowojorskiej awangardy wcale nie gra tu pierwszych skrzypiec (a właściwie - saksofonu). Stracił wenę? Przeciwnie. Po prostu ustępuje miejsca innym artystom, a osobowości to nieprzeciętne: znana z eksperymentalnej sceny Laurie Anderson (skrzypce, elektronika) oraz założyciel The Velvet Underground Lou Reed.

Oboje znakomicie sprawdzają się w przestrzeni muzyki totalnie improwizowanej. Sam zaś Zorn w kilku ekstatycznych popisach daje dowód niezmordowanej energii improwizatora. Efekt piorunujący. Ostra, jazzowo-hardrockowa jatka bez chwili wytchnienia.
autor: Tomasz Handzlik


Editor's info:
A special concert to benefit The Stone by three legends of the New York Underground! Indisputably one of the greatest and most influential musicians in Rock History, Lou Reed has been exploding and exploring new sounds since the mid sixties. Always with a connection to the avant-garde, Lou here teams up with maverick composer / performer John Zorn for a series of improvisations and sound compositions that will surprise and startle even their hardcore fans. With a special appearance by Laurie Anderson, one of the most original voices of this or any other century, this is one of the most unusual and legendary meetings in the New Music scene. Available online only through the Downtown Music Gallery and Tzadik, all proceeds from the sale of this limited edition CD will go directly to support The Stone. Only with your help can we keep The Stone alive, so be sure to buy all three volumes of these limited edition benefit cds before they go out of print!

Phantom Orchard [Cyro Baptista / Makigami Koichi / Ikue Mori / Zeena Parkins / Josh Quillen / Maja Solveig Kjelstrup Ratkje]

Gazeta Wyborcza; 26/09/2008:
Wyprawa w krainę dźwięków niezwykłych, syntetycznych i elektronicznych brzmień oraz nieprzewidywalnych zwrotów akcji.

Najwyższy poziom emocji gwarantują dwie znane z zespołów Johna Zorna, Björk czy Dave'a Douglasa artystki: genialna harfistka Zeena Parkins oraz wydobywająca z laptopa kosmiczny świat dźwięków Ikue Mori. Czołowe postaci nowojorskiej sceny downtown przenoszą nas w świat doświadczeń ze swobodną improwizacją, ale też świat kompozycji nasyconej nieprzeciętnymi harmoniami. Duet zasilają Cyro Baptista i Josh Quillen na instrumentach perkusyjnych, Makigami Koichi, Maja Solveig, Kjelstrup Ratkje - wokal. Magia.
autor: Tomasz Handzlik


Editor's info:
Friends and colleagues since 1988, Ikue Mori and Zeena Parkins are two of the strongest musical voices out of the downtown scene. Lynchpins of bands as diverse as DNA, Skeleton Crew, Electric Masada, Hemophiliac and Björk, their duo project Phantom Orchard is the perfect outlet for their unique and personal musical languages and their rapport is evident in each and every track. Here they create eleven compositions of unique cutting edge music with the help of some of the brightest lights in improvised music. Mystery, lyricism and electronic soundscapes from this most dynamic of all dynamic duos.

Maja S.K. Ratkje

Editor's info:
Maja Ratkje is a remarkable vocalist and composer based in Norway. Her work ranges from orchestral and chamber works to electronics, improvisation and creative combinations of all of the above. This special collection of Maja's work showcases several aspects of this composer's unique and intense approach to sound and features two of her most personal chamber works along with electronic and electro-acoustic works for voice, saxophone and more.

All About Jazz:
''. . . Multidisciplinary electro-acoustic composer/vocalist Maja Solveig Kjelstyrup Ratkje has, over the course of the past decade, built a significant reputation in her home country of Norway as an intrepid artist for whom few, if any, boundaries exist. No small achievement in a country filled with artists for whom nothing is forbidden and anything is possible. Known to fans of accordionist Frode Haltli-singing and composing on his resonant yet challenging Passing Images (ECM, 2007) as well as composing the centerpiece to his more classical-leaning Looking on Darkness (ECM, 2002)-and a founding member of Rune Grammofon recording group Spunk, whose all-improvised performance at FIMAV 2008 was one of its highlights, Ratkje has managed to evade similar éclat in North America.
Until now. River Mouth Echoes, Ratkje's North American debut, provides a compelling and demanding cross-section of writing from 1997 through 2005, in contexts ranging from voice and synthesizer to works for small orchestra, an unconventional string quartet of four violas da gamba, two pieces for saxophone and processing, and a trio comprising accordion, saxophone and double-bass. Any one of Ratkje's many areas of interest would be impressive enough; the breadth that she demonstrates here is all the more remarkable for her still being on the shy side of 35.
''Wintergarden,'' for voice and synthesizer, may not be the album's most ambitious work-that would have to be the 20-minute title track for four violas da gamba and the shorter, but even more expansive ''Waves IIB,'' performed by the Oslo Sinfonietta. But over its six minutes, Ratkje layers countless voices that travel from rich harmonies to guttural utterances; sung melodies to gentle spoken word; and percussive articulations to squeals so high that only canines may be able to hear them. An entirely different vocalist from fellow Norwegian Sidsel Endresen, Ratkje does, however, bear some comparison with respect to her unfettered experimentation with the fullest possible potential of the human voice, something Endresen herself consolidated recently on One (Sofa, 2007).
Two pieces for saxophone and processing bookend the album. While ''Ox'' finds Ratkje's reshaping of Rolf-Erik Nystrom's alto so extreme that it's rare to discern the instrument, on ''Sinus Seduction (Moods Two)'' Torben Snekkestad's tenor is more tangible. Still, the radical sonic manipulation creates, in both cases, a strange, otherworldly landscape of varying dynamics and textural shapes.
Improvisation is an unmistakable component of River Mouth Echoes' smaller ensemble pieces, though it's more in the realm of reference points that lean towards 20th Century and beyond classical composers. Chaos and calm juxtapose but, even more uncannily, coexist. Clear melodies and dissonant densities find curiously engaging nexus points. Above all, Ratkje not only finds ways to bring together diametrically opposed concepts such as clean lines and gross distortion, but also oftentimes finds unexpected beauty hidden beneath.
For those familiar with Ratkje, River Mouth Echoes is a fine consolidation; for those new to this courageous young explorer it's a thrilling introduction to an artist whose importance is just beginning to be felt. . . ''
[John Kelman]
tekst dostępny na stronie: www.allaboutjazz.com

John Zorn

multikulti.com:
Najnowsza płyta Johna Zorna, prawdziwego asa w talii współczesnych kreatywnych muzyków to kontynuacja przebojowego 'The Gift' z 2001 roku. Przypomnijmy tylko, że wspomniany 'The Gift' stanowił trzecią część serii 'Music Romance'. Dwie pierwsze płyty opatrzone tym hasłem: 'Music For Children' i 'Taboo And Exile' trudno raczej przypisać romantycznej naturze, chyba, że ujmiemy ją w prowokacyjny nawias.
Na nowej płycie rozmarzona, romantyczna natura Zorna zyskuje kapitalnych sprzymierzeńców w osobach Joey'a Barona, Trevora Dunna, Marka Ribota, Jamie Safta, Kenny Wollesena i Cyro Baptisty.
'Surfująca' gitara Marka Ribota, która czasem przypomina to Electric Masadę to jego kubańskie Los Cubanos Postizos, porywająca, chwilami kaskadowa pianistyka Jamie Safta stanowią o odmienności najnowszej płyty. Nie jest to zatem TYLKO kontynuacja 'The Gift', o której recenzent Machiny pisał
'Panie proszą panów, gra najwspanialsza orkiestra. . . Johna Zorna!
Każdy ma inną formę odreagowywania. Zorn i jego ekipa widać regeneruje siły przed kolejnym odlotem proponując muzykę na wskroś banalną, taneczną i kompletnie wyluzowywującą. Jak najlepsi dancingowi fachmani zaproponowali krzyżującą gitarowe riffy a la Dire Straits z sentymentalną klezmerką. funkowe rytmy z kubańskim son, a także łagodny rock'n'roll z piosenką ludową. Gdzieś głęboko w tle można wyczuć, że na co dzień zupełnie co innego kręci tych facetów, ale skoro nie ranią uszu ani babci ani wnuczka, to o co chodzi? Świetny prezent.'
autor: Krzysztof Szamot

diapazon.pl, 2009-01:
''. . . Nie miałem od długiego czasu dobrego zdania o Zornie, bo naprawdę czy można mieć do niego sentyment, gdy wydaje dziesiątki płyt, z których co piąta jest ciekawa. Ta ''taśmowość'' jego sztuki zawsze mnie do niego zniechęcała. Czasami jednak potrafi się nieco powściągnąć i zaskoczyć czymś słuchacza. Teraz zaskoczył mnie pięknymi melodiami i popowym, w dobrym tego słowa znaczeniu, klimatem. Jest to kolejna odsłona dawniejszego projektu ''The Gift'' i muszę stwierdzić, iż ''The Dreamers'' jest lepsza od tamtego albumu. Bardzo sympatyczna i bardzo dobra. Zdecydowanie polecam. Na upominek pod choinkę chyba już za późno, ale na prezent dla ukochanej lub ukochanego na Walentynki jak znalazł. . . ''
[Robert Żurawski]
pełny tekst recenzji na diapazon.pl

Brand MagazynNR07

W XX wieku były z grubsza dwie definicje piękna, pierwsza realizowała się w artystycznej prowokacji, drugą w skrócie można nazwać pięknem konsumpcji.
W miarę przybliżania się końca wieku obie te postawy coraz bardziej się radykalizowały.
Twórczość Johna Zorna, jak nikogo innego w 2-iej połowie XX wieku, wzorcowo odzwierciedla ten proces.
Kolejnym na to dowodem jest jego najnowsza płyta. Jest to album na wskroś 'Marzycielski'. Gwiazdorska obsada (Marc Ribot, Jamie Saft, Kenny Wollesen,Trevor Dunn, Joey Baron, Cyro Baptysta i John Zorn) i oryginalne, wyrafinowane kompozycje lidera, kipiące emocjonalną intensywnością, zawierające w sobie tę odrobinę dziwaczności, która sprawia, że są w sposób uniwersalny PIĘKNE.
autor: Tomasz Konwent


Editor's info:
Continuing in the tradition of his popular album The Gift, Zorn again combines a lifetime of musical passions-world music, movie soundtracks, jazz, minimalism, exotica, funk, surf rock and more-to create a vibrant and multifaceted album of instrumental fairy tales. Masterfully performed by the all-star players from Electric Masada, The Dreamers is a project of breathtaking variety and will attract listeners of all backgrounds and ages. Bathed in a lush package created by the acclaimed artist and exclusive Tzadik graphic designer Chippy, and accompanied by a sheet of collectable character stickers, The Dreamersis one of Zorn's most beautiful and appealing projects. Seductive lyricism, hypnotic grooves, catchy hooks and romantic moods from this genre-bashing master of surprise.


freejazz-stef.blogspot.com; 04/2008, ocena: * * * *
[. . . ] ''The Dreamers'' is a kind of successor to ''The Gift'', John Zorn's pleasantly dark mixture of surf music with jazz and modern electronics. This menacing gloomy atmosphere is kept here, despite the fun late 50s/early 60s melodies, especially on the long ''Anulikwutsayl'', on which Marc Ribot again demonstrates his skill at finding the right tone between bluesy guitar shredding while going outside the blues scale to add effect, supported by dark whispers and high female screams. The same ambiguity of gentleness and horror was a little more present on the previous release (the reason why it's called ''The Gift'' is because Zorn had to wrap the CD in an additional cover because of the sick art Work of Heung-Heung Chin) than on this one, but the style and musical approach is generally the same. Other band members include Jamie Saft on organ, Trevor Dunn on bass, Joey Barron on drums, Cyro Baptista on percussion and Kenny Wollesen on vibes, and of course Zorn himself on sax. The music is fully composed, with quite some attention to the final editing in the studio, and incorporates all Zorn's usual styles : rock, klezmer, cinematic elements (Morricone), jazz, latin, and of course surf music. Ribot and Wollesen are the lead voices here, and the rhythm section is unbelievable in its variety, forward motion and repetitive lines. It is fun. It is dark. [. . .]
by Stef At



All Music Guide
[. . .] The Dreamers, by John Zorn and his septet, is for all practical purposes a sequel of sorts to 2001's The Gift, which was -- and perhaps remains -- Zorn's most ''accessible'' record. That said, there some key differences in the approach to this new set. Most of the band from the former record are back: guitarist Marc Ribot is here, as are keyboardist Jamie Saft, drummer Joey Baron, bassist Trevor Dunn (who was one of three bassists on The Gift), and percussionist Cyro Baptista. Zorn does play some alto saxophone as well, but his performance is not prevalent as an instrumentalist. Dave Douglas' trumpet is absent, and has been replaced by the vibes work of Kenny Wollesen. The music? It's funnier in a way, trickier and more exotic without being ''exotica'' the way The Gift was. In fact, one can hear the actual influences on Zorn's musical consciousness, literally pick them out track for track on The Dreamers. The devotion the composer has for popular styles is well documented -- whether from film noir and exploitation movie soundtracks, surf music, incidental commercial music, library records, etc. Things are fairly straightforward here until ''Toys,'' track five of this 11-cut, nearly 53-minute album. ''Mow Mow,'' which may be a play on the term ''Mau Mau,'' is a nearly straight-ahead surf ballad that comes more from the Ventures than from Dick Dale. It's not blasted with reverb and its tempo is easy and breezy, offering a twilight look at the world. The beautiful organ work by Saft and the timing of Wollesen's vibes are uncanny, as they bracket Ribot's understated and elegant guitar work. The piece croons and drifts its way though several surf motifs before whispering to a close. ''Uluwati'' threatens to become another surf number, but instead it veers left and becomes a kind of incidental television theme number. One can picture a blend of The Simpsons and The Jetsons here, with the interplay between the guitars and vibes and the reverbed hand percussion skittering in the backdrop. This is the way Piero Umiliani would sound with Duane Eddy. As unlikely as it may seem, television theme music rears its head in the piece immediately following this one, too. ''A Ride on Cottonfair'' evokes no one if not Vince Guaraldi and his Peanuts themes. It swings and is full of striking, even knottily percussive right-hand work by Saft, but it's woven so tightly into the melody that the improvisation that does take place -- pushed forward by the incredible brushwork of Baron and Dunn's upright bass solo -- feels like the interlude in an episodic cartoon. Wonderful stuff. ''Anulikwutsayl,'' the fourth cut, is a nine-minute workout for guitar, organ, and percussion that goes right to the heart of Santana during his Caravanserai/Welcome period. Ribot sounds nothing like him, using his edgy Fender as opposed to the Les Paul, but the impression is immediate. But it's more than this, too, because it sounds like Santana and Gregg Rolie's organ playing the soundtrack to an Italian spaghetti Western by Bruno Nicolai, Piero Piccioni, Stelvio Cipriani, or the master himself, Ennio Morricone, with odd bits of sound effects slipped into the mix at strategic places -- including the sounds of screaming, so perhaps there's a bit of Giorgio Gaslini or Claudio Simonetti here as well. No matter -- it's killer, and you get the idea. Things get a bit stranger on the brief ''Toys,'' where surf, the Tijuana Brass, flamenco, fusion, and soundtrack music from noir-ish sources meet teensploitation beach-blanket bongout flicks and insane Japanese hyper-animated cartoons. It's brief but big and changes the feel and direction of the record. Zorn is also is up-front with Ribot and Saft on this one, and Wollesen paints the backdrop with vibes about a quarter step behind the beat. Needless to say, in one of the two breaks, Zorn lets loose a torrent of his improvisational skronk, but picks up the tune seamlessly when it comes back around, letting his vibist take it out on the free side. Things get a bit meditative on the aptly named ''Of Wonder and Uncertainty,'' but get back to humor and provocative knotty fun on the cinematic space rocker ''Mystic Circles.'' ''Exodus'' is a fantastic vehicle for Ribot and for Saft on the B-3. This is a killer jazzed-up Raybeats kind of number -- if Robert Quine had been with the Raybeats on a spy flick set. The vibes add so much atmosphere that they make the jobs of Baptista and Baron much simpler. They carry a lot of weight in the entire mix without drawing a lot of attention to themselves. The Santana thematics return on the album's final cut, ''Raksasa,'' but even as Ribot references his phrasing, there are other things crawling into this already tremendously but delightfully full envelope -- dense, nocturnal sonics and ambiences, sound effects, bigger vibes, the organ breathing in and out like some ritual demon, and the slippery meld of percussion swirling about the entire mix. This set is not only a fitting complement to The Gift, which was fantastic in its own right, but is an actual next-step recording: it's focused, tight, humorous, and a gas to listen to from beginning to end. And there's one more part of this recording that needs to be mentioned: the sleeve design by Tzadik's Chippy -- which extends from the covers to the inside of the gatefold's inner sleeves -- is every bit as cool, unusual, funny, and mysterious as it was on The Gift, and the limited-edition sticker set is a happening touch as well. (That Chippy has never even been nominated for a Grammy for his always brilliant design work speaks directly to the inherent aesthetic bankruptcy on the part of NARAS.) [. . .]
by Thom Jurek

Secret Chiefs 3

multikulti.com; 2008-08
''. . . Drodzy Słuchacze, czapki z głów! Po repertuar Masady sięgnął oto Trey Spurance, gitarzysta projektów rozmaitych, a przede wszystkim grupy Mike Pattona Mr.Bungle. I tak jak było przy okazji tamtego projektu - powstała muzyka podobna zupełnie do niczego, chociaż ze wszystkiego czerpiąca, przetwarzające elementy wielu muzycznych światów, ale też każdy z nich redefiniująca, ani jeden z nich w muzyce Secret Chiefs 3 nie dominuje, ale też jakiejkolwiek równowagi trudno tu szukać.
Rodowód 9 części Book of Angels jest świetnie znany - po latach Zorn powrócił do komponowania w oparciu o żydowskie motywy. I tak narodziła się Księga Aniołów - ponoć w ciągu dwóch dni powstało ponad sto (!!!) kompozycji. Ale być może jest to jeszcze legenda krążąca o Johnie Zornie. Faktem jest że od kilku lat Tzadik wydaje płyty w ramach ''. . . plays Masada Book Two'' i kompozycje Zorna się na nich nie powtarzają. Tym razem wykonanie ich powierzył zespołowi Trey'a Spurance'a a ten, oczywiście, przetworzył je łącząc wszystko ze wszystkim. Muzyka zawarta na płycie jest fascynująca i zaskakująca - w każdym utworze pojawia się coś, co zaskakuje: a to rockowy riff wyłaniający się w gęstej muzycznej zupy, etiopski funk, cygański swing rodem z Hot Club de France czy wokalna polifonia z chorału się wywodząca. Organy Hammonda, tuba, klarnet, harfa, altówka i delikatne wokalizy obok wariackich temp i mrocznego basu czy przesterowanej gitary. Spurance nie zaciera semickiego charakteru muzyki, nawet specjalnie od niego nie ucieka. Semickiego - bo i arabskie wpływy są tu obecne. Czasami aranż przypomina brzmienie bałkańskich orkiestr wzmocnione jednak szaleńczą grą piekielnej rytmicznej sekcji, czasem ociera się o brzmienie Medesi, Martin & Wood. Ale cały czas wibruje tu gitara mistrza - niczym we wszystkim obecne jego tchnienie. . . ''
autor: Józef Paprocki


jazzsick.wordpress.com
Got this album in the mail the other day. . . I've four times through it, and since I imagine it will hold up fairly well as far as albums go this year, it deserves the ol' track-by-track analysisb . . .

1. Sheburiel - Nice surf/exotica about 30 seconds in, which transitions into a delightful string melody with surf guitar reminiscent of something from the Electric Masada catalog. Overall, this is quite a schizophrenic song, but nice textures. . . it's a prelude for what's to come in the rest of the record.

2. Akramachamarei - Very much a spaghetti-western-meets-middle-east vibe on this track. I dig it. The title sounds like an interesting mixed drink (something along the lines of okra-infused vodka bloody mary with a sprig of mâche instead of celery). Oh, and if you don't know what mâche is, well, it's a delightfully nutty leaf in the lettuce family. So, yeah, spaghetti-western-meets-middle-eastern bloody mary concoctions all around!! And any band naming themselves Okra-infused Vodka, you owe me royalties. Ok, back to the music . . .

3. Shoel - Conga intro. . . keys, dub beats, and fuzz-guitar. Nice. Like at least 2-days of stubble on the guitars. Back into clean spag-west guitar. . . yeah, know, pretty soon, I'm running out of descriptions and adjectives beyond 'cool,' 'neato,' and 'nice tom work, Ches.' I'm not a musician; so that's the best you get, fools. This is one of my favorite tracks so far.

4. Barakiel - Slowish, clean guitar entry with some slide, harp, and genteel vocals . . . moving into a bouncier spag-west guitar, but still with ethereal strings and piano.

5. Bezriel - Oooo. . . Trey's bringing the rock into it. Good interplay between the calm-before-the-storm viola and/or violin with the guitar chunk and vocal haunts. The last half of the track features some more strings and less of the chunk (oh, wait, I lied. . . it ends with the chunk). Another one of my favorite tracks.

6. Kemuel - Bungle-y circus organ into swirling drum-guitar-vocal passage into a dirty string solo.

7. Labbiel - Interesting time signature interplay between the guitars and drums.

8. Asron - Aw geez, I just lost the game. I zoned out to the great music and forgot to write about it. Bad reviewer, bad reviewer. Anyway, back to the music. Nice violin and guitars to end it.

9. Balberith - Starts with a great melodic bass line with some fuzz/scratch guitar. Ah, the trumpet finally kicks in. Nice stuff, Timb. This could fit on Zorn's The Dreamers or Electric Masada nicely. That's a compliment. Another one of my favs on this record.

10. Omael - Add some xylophone, and I'd say the intro to this fits into a Zappa catalog. This is a faster-paced song. . . for the SC3 bellydancer contingent, don't pick this. Your legs might fall off. This one has some great percussion and more trumpet. I'm getting lost in the sounds, but I'm digging it.

11. Hamaya - Clean exotica guitar intro, organ, vocal chants (something about tostadas?). Oh, a seemingly (to me) 'The Exile' or 'Book T: Exodus' strings-n-guitars moment about 1 minute in. . . nice. Nice melty fade that sucks me back into. . . g-to-the-d, why is it 84 degrees in my house!? Sometimes I hate renting a house in Oregon that does have A/C. Anyway, a great end to a great album.
by postymcposterton

Haino Keiji / Yoshida Tatsuya

multikulti.com:
''. . . Dwie legendy japońskiej awangardy znów razem. Druga ich duetowa płyta wydana nakładem nowojorskiej wytwórni Tzadik nosi wiele mówiący tytuł ''Uhrfasudhasdd''. Wiele - ponieważ nie podejmuję się głośno tego tytułu przeczytać. Podobnie jest z muzyką nagraną przez Yoshidę i Haino - nie umiem jej zaklasyfikować do żadnego pudełka. Wymyka się wszelkim szufladkom - elementy noise'u, awangardowego rocka, ale i ( w króciutkich fragmentach) delikatne wokalizy i liryczne, kilku dźwiękowe impresje. I wariackie przejścia od śpiewu do wrzasku, od czytelnej, melodycznej linii do zgiełku i hałasu. Powiedzieć jednak o ich nagraniu, że jest bezstylowe byłoby wielce krzywdzące. Raczej jest panstylistyczne, ale także ocala to, co przez lata obecności na awangardowych scenach muzycy wypracowali: precyzję, ale i nieokiełznany, dziki, utopijnie wolny charakter ich muzyki. To płyta dla tych, którzy nie boją się ryzykować skrajnych doznań estetycznych, ale także świetny przewodnik do dzikiego świata japońskiej awangardy. . . ''
[Józef Paprocki]

Editor's info:
A new recording by a legendary duo! Following up on their acclaimed CD New Rap, two of the Tokyo Underground 's most extreme artists get together again for another twisted exploration of the outer limits of sound. Performing on voice, guitars, drums, keyboards, samplers, theremin and more, Haino and Yoshida take full advantage of studio techniques and digital editing in creating this bizarre and masterful suite of songs and instrumentals. Ghostly, intense and howlingly funny!

Jeremiah Cymerman

Editor's info:
Jeremiah Cymerman is a remarkable clarinetist and conceptualist who now resides in Brooklyn. He has performed and recorded with Matt Welch, Sam Kulik, Mary Halvorson and Jessica Pavone among many others. The bulk of his work centers around creating a new language for the clarinet through extended techniques and the manipulation of microphone placement and Pro Tools editing. This CD presents several radical studio compositions that take the sonic language of the clarinet to some startling and surprising places. A fascinating and extreme debut by this brave young explorer of reed music.

The Hub

Editor's info:
A new recording by the band that pioneered laptop ensembles over twenty years ago coupled with an historic overview of their recordings, unreleased tracks and video clips of the band in performance. Functioning in the West Coast tradition of composer as instrument builder-redefining music from the ground up-The Hub makes music using electronic and digital systems of their own devising. A natural extension of the late 1970's ensemble the League of Automatic Music Composers, the group has performed worldwide over the past two decades and continues to break new ground in the ever-growing laptop medium.

This is the definitive document of this important west coast collective and contains recordings covering three decades of activity. Most of this material is being issued here for the first time, much of it has been unavailable for years, and all of it is some of the most imaginative and compelling electronic music ever made. This specially priced 3 CD set includes a deluxe booklet with photos, technical diagrams and written testaments by group members and collaborators giving new insights and historical perspective to one of the most infamous electronic ensembles since Musica Elettronica Viva.

Bar Kokhba Sextet

Opis Wydawcy::
Zupełnie niesamowite muzyczne przeżycie!
Wydany w 1996 roku dwupłytowy album John Zorn / Masada Chamber Ensemble 'Bar Kokhba' był wielkim wydarzeniem w muzycznym świecie. 'Bar Kokhba' zaliczona została do 10 najwazniejszych płyt dekady lat 90-tych.
W 1998 wydana została kontynuacja 'The Circle Maker - Zevulum + Issachar'.
Teraz otrzymujemy niejako część trzecią, płyta 'Lucifer: Book of Angels Volume 10' zamyka pierwszą dziesiątkę kapitalnej serii 'Book of Angels', w której ukazały się m.in. bestselerowe płyty: The Cracow Klezmer Band 'Balan: Book of Angels Vol. 5', Masada String Trio 'Azazel: Book Of Angels Vol. 2' i Erik Friedlander 'Volac: Book of Angels Volume 8'.

diapazon.pl; 2009-01:
''. . . projekt Bar Kokhba (nazwa od legendarnego przywódcy powstania żydowskiego przeciwko Rzymowi z roku 132 n.e), stworzony przez Zorna jako wynik zestawiania muzyków w różnych kombinacjach, mających realizować inne podejście do materiału z pierwszej Księgi Masady (znalazł się na 10 płytach Masady Quartet). Ten tymczasowy ensemble rozwinął się w samodzielny twór, najpierw koncertowy, później studyjny. Ta ostatnia transformacja dokonała się dopiero niedawno. Masady Księga Druga, czyli tzw. Księga Aniołów (tytuły składających się na nią albumów, jak również wszystkich pochodzących z nich kompozycji zastąpiły imiona Aniołów, przeważnie zresztą upadłych), realizowana wg zasady: każda płyta wykonywana przez innych muzyków, liczy już 11 albumów, a aranżacją i opracowaniem części dziesiątej zajął się właśnie. . .
. . . Sextet Bar Kokhba - najpopularniejszy z postmasadowych klonów. Nie ma potrzeby długo rozwodzić się nad muzykami, którzy w niezmienionej formule występują od przeszło dwunastu lat. Klasyczny skład Masady String Trio: Mark Feldman - skrzypce, Erik Friedlander - wiolonczela, Greg Cohen - kontrabas, poszerzony o trzech innych muzyków regularnie kolaborujących z Zornem: Joeya Barona - bębny, Cyro Bapitstę - przeróżne instrumenty okołoperkusyjne i Marca Ribota - gitara. Zorn już dawno zrozumiał, że. . .
właśnie konstelacja tych sześciu muzycznych osobowości jest najbardziej predysponowana do odgrywania kawałków Księgi Masady. O słuszności tej tezy można przekonać się przy okazji Book of Angels vol. 10. ''Lucifer'' zawiera. . . 10 kompozycji, tradycyjnie tytułowanych imionami aniołów, w których mieszają się, oprócz wpływów melodyki sefardyjskiej, także elementy innych muzycznych klimatów: od surf rocka po world music. Niby nic nowego: dobrze znani muzycy, zgrabne motywy, aranżacja trochę w stylu jewish pop. A jednak: cóż za niesamowita łatwość zjednywania słuchacza. Nie wiem na ile to kwestia aranżacji, a na ile samych kompozycji, ale, jak dla mnie, utwory z ''Lucifer'' są lepsze od wykonywanych do tej pory przez Bar Kokhbę interpretacji Masada.Quartet. Więcej w nich klarowniejszych melodii, wyraźnych tematów, swoistej lekkości. Aranżacyjnie są dopieszczone po ostatni szczegół. Ulegając chwilowej pokusie gradacji, szczególnie wyróżniłbym ''Sother'' (przepiękne arpeggia Feldmana), ''Dalquiel'' (frapujący temat przewodni, pląsające akordy Ribota), ''Gediel'' (mistrzowskie, naprzemienne popisy, Ribot i Baron at the mountains of madness, rewelacyjny kawałek, mój ulubiony na płycie) i ''Quelamia'' (cudowny liryzm, to jedna z najpiękniejszych melodii jakie napisał Zorn). . . ''
[Łukasz Ragan]
pełny tekst recenzji na diapazon.pl

Editor's info:
Lucifer is the first studio recording in over ten years by the most popular and best selling Masada ensemble ever. Here they play better and tighter than ever, blending Sephardic and Ashkenazi sonorities with latin, surf, world music and more in an inimitable easy listening instrumental style. Lyrical and soulful, this is some of the most exciting and enjoyable chamber music you are ever likely to hear.Lucifer is yet another brilliant release from Zorn's Book of Angels-one of the most consistent and compelling collections on Tzadik.


All About Jazz:
Lucifer is the first studio recording in ten years from composer John Zorn's most popular Masada line-up—the chamber sextet, Bar Kokhba. Although Zorn's reputation as the enfant terrible of music has followed him since the early '80s, his various Masada projects have been universally acclaimed, which showcase a surprisingly accessible side of this extraordinarily diverse and challenging artist.
Culled from The Book of Angels (his second collection of Masada tunes, written in 2004) this session unveils some of Zorn's most melodic writing. Interpreted by six of Downtown New York's finest improvisers, these evocative Sephardic melodies are accented by a multitude of global traditions, including Latin rhythms, surf guitar and moody exotica.

Violinist Mark Feldman, cellist Erik Friedlander and bassist Greg Cohen comprise the renowned Masada String Trio, responsible for numerous vibrant interpretations of Zorn's work. Guitarist Marc Ribot, drummer Joey Baron and percussionist Cyro Baptista make up the other half of Bar Kokhba. Although all six musicians perform and record regularly with Zorn in other contexts, this particular line-up hasn't recorded together in a studio since their 1998 debut, The Circle Maker (Tzadik).

Eschewing his archetypal cut and paste aesthetic and quicksilver mood shifts, Zorn's Sephardic-inspired pieces from The Book of Angels cycle offer an opulent lyrical bounty, ripe for thematic development. The ten tunes presented here are exemplary models for such exploration, a challenge relished by the sextet, who have fine-tuned their rapport to almost telepathic levels in the ensuing decade.

An album of resplendent beauty, Zorn knits back alley noir with ancient Hebraic invocations, basking the sinewy overtones of 'Dalquiel,' 'Zechriel' and 'Quelamia' in an eerie, dusky glow. Peppered with sprightly ebullience and bright lyricism, 'Azbugah' offers a baroque variation on Yiddish traditions.

Churning with rare ferver, 'Gediel' taps into the unfettered energy of Zorn's Electric Masada, brimming with Ribot's searing fret-work and Baron's rollicking drums. The polyrhythmic verve of percolating Latin percussion, snappy pizzicato strings and reverb-laden guitar drive 'Sother' and 'Rahal.' 'Zazel' unfolds with majestic flair, and the powerful, episodic 'Mehalalel' blends regal fanfares with cinematic atmosphere and dramatic passion.

Sharing a remarkable similarity to The Dreamers (Tzadik, 2008), Zorn's recent collection of lush exotica, Lucifer is easily his most pleasing album to date. Melodically rich and rhythmically infectious, this will be an ear opener for those who've previously dismissed the composer as an eclectic post-modernist.
by By Troy Collins

Oren Ambarchi and Z'ev

Editor's info:
Oren Ambarchi is a composer and multi-instrumentalist experimenting in the dark trance-inducing worlds of ambient, industrial and electronic music. His newest collaborative project features the legendary percussionist / composer and mystic Z'EV in a hypnotic series of pieces exploring the inner meanings of the Hebrew Alef-beit. A remarkable vision from beginning to end, with sounds both fragile and powerfully intense, Oren and Z'EV take the sonic investigation of guitar and percussion to startling new heights. Qabalhistic euphoria from two masters of trance!

Teiji Ito

Editor's info:
Now hailed as one of the downtown scene's founding fathers, Teiji Ito blended world music, avant-garde classical and improvisation as early as 1952. This fourth volume of music out of the Ito archives features the original recordings of two of his last and most important extended compositions. Drawing upon cosmic and shamanic principles learned first hand from a variety of spiritual masters around the world, Axis Mundi (using an orchestra of homemade instruments) and Quetzalcoatl (performed with Singers from the Sioux Nation) are the culmination of a lifetime of spiritual study by this elusive and enigmatic musical explorer. Another mind bending view into the fascinating musical universe of Teiji Ito!

Mark Feldman

Editor's info:
The re-release of an important solo violin recital by one of the world's most versatile and accomplished virtuosos. Adept at jazz, classical, noise improvisation, country music and much, much more, Mark Feldman is a perfect example of a 21st century musician. One of the most sought after players in the downtown scene, he has perform e d as a soloist with the WDR Radio Symphony of Koln, the Basel Sinfonietta of Switzerland, recorded as a Nashville studio musician on over 200 recordings (including Johnny Cash, Willie Nelson, George Jones and Jimmy Swaggart), made over 100 albums as a sideman with the likes of Lee Konitz, John Zorn, Dave Douglas, John Ambercrombie, Tim Berne, Ray Anderson, Don Byron, Anthony Davis and Guy Klucevsek. He appears on over thirty Tzadik releases and performs regularly with his own ensembles and in duo recital with his wife, pianist Sylvie Courvoisier. Recorded in 1997, and now newly remastered, Music for Violin Aloneis a collection of compositions synthesizing new music, romantic virtuoso violin gestures and improvisation. With its fresh non-academic approach, this debut release injects new life into solo violin performance, and has become a modern classic.

Daniel Zamir

multikulti.com:
Daniel Zamir, saksofonista i kompozytor, lider tria Satlah, powraca po 5 latach przerwy - tym razem z nowym kwartetem. Towarzyszą mu świetnie znani i doceniani instrumentaliści - Uri Caine (fortepian), Greg Cohen (kontrabas) i Joey Baron (perkusja). Zamir rezygnuje tym razem zupełnie z gry na saksofonie altowym - na tej płycie gra tylko na sopranie i czyni to z zadziwiającą biegłością i lekkością. Wszystkie tematy po które sięgają muzycy na tej płycie są też jego autorstwa i, oczywiście, odwołują się do tradycyjnej muzyki żydowskiej. Jednak lekkość, taneczność ich nawet, nie na wiele wspólnego z tym, do czego przyzwyczaiła nas klezmerska scena nowojorska. Czuć tutaj, iż Zamir wychował się na tej muzyce, że jest ona dla niego czymś równie naturalnym jak dla ryb woda. Melodyjna lekkość tematów nie krępuje jednak poczynań poszczególnych instrumentalistów - znakomicie grający Uri Caine zadziwia improwizatorską inwencją a sekcja rytmiczna daje solidną podstawę saksofonisty i pianisty. Momentami ich gra przypomina kwartet George'a Adams'a o Don'a Pullen'a. Znakomita płyta!!!
[Józef Paprocki]

Editor's info:
Daniel Zamir, whose first three CDs for Tzadik contain some of the most passionate and sophisticated blending of Jewish Music and Jazz ever recorded returns to Tzadik after a five-year hiatus in Israel to present his complex musical vision with a dynamic new quartet. Joined by three of the most exciting musicians in the New York Jazz scene, pianist Uri Caine, bassist Greg Cohen and percussionist extraordinaire Joey Baron, Zamir's music takes on a more mature and spiritual quality. This is New Jewish instrumental music at its very best.




freejazz-stef.blogspot.com; ocena: * * *:
Although this quartet consists of some great instrumentalists such as Uri Caine on piano, Greg Cohen on bass and Joey Baron on drums, the whole record is focused on Daniel Zamir's lyrical sax-playing, mixing jubilant moments with sadness, typical for klezmer, and adding the soul and the rhythmic power of jazz, and even reggae on one track. Although Zamir's playing is highly recognizable and a real joy to hear, he seems to be stuck in a certain idiom which has reached its limits. His three previous albums were a little more direct, a little more raw, and possibly a little more genuine, and especially the first two ''Satlah'' and ''Exodus'' are in that sense the easiest to recommend. Things are more polished here, nicer, with less anguish, which also means that the music has less tension. I'm not sure how to interpret the title, but inspirational music and great art Never really fit, you need internal struggle and conflicts to create true art. . . . . Nevertheless, his sax playing is a joy to hear at moments.
by Stef At

Yaron Pe'er

multikulti.com:
Debiutancki album multiinstrumentalisty [vocal, oud, sarangi, guitar, bazuki, saxophone, surmandal, percussion] to wielokulturowe spotkanie z muzykami reprezentującymi wiele kultur. Dwudziestu pięciu muzyków m.in. z Sudanu, Egiptu, Izraela czy Indii stworzyło szalenie inspirujący album, który zdaje się najbardziej nawiązywać do tradycji nomadyjskich, traktowanych ponadkulturowo.
Sam Yaron Pe'er we wkładce złożonej z dziesięciu osobnych kart/widokówek [rysowanych ręcznie przez Pe'era w tradycyjnym perskim i hinduskim ilustracyjnym stylu] opisując pracę nad albumem wyraźnie wskazuje to magiczne miejsce, które stanowiło największą inspirację dla muzyków. Nazywa je 'the land of believers/ziemia wierzących', ma na myśli pustynię Synaj, na której przez rok trwały prace nad tym wyjątkowym albumem.
W kilku wokalnych utworach usłyszymy wyjątki z 'Pieśni nad Pieśniami' - jednej z ksiąg Starego Testamentu oraz pochodzące z niego Psalmy.
Połączenie bogactwa brzmieniowego i dla wszystkich muzyków żywej, duchowej tradycji daje zdumiewający efekt - płyta ta jest zapisem spotkania kultur, ukazującym rzeczy wspólne w ich religijnych i świeckich tradycjach oraz ludzkim dialogiem ponad kulturowymi ograniczeniami, rozmową i pochwałą stworzenia w najczystszej postaci.
autor: Krzysztof Szamot

Nizar Radwan

Nizar Radwan, dyrygent The Israeli Andalusian Orchestra i The Arab Orchestra of Nazareth to muzyk wszechstronny. Na swojej autorskiej płycie prezentuje się jako wirtuoz lutni arabskiej - Oud i skrzypiec. Płyta nagrana w kwintecie przynosi porywające interpretacje tematów tradycyjnych z terenu Iraku, Egiptu jak też własne kompozycje lidera.

Amir Perelman

multikulti.com
Do nagrania swojej trzeciej płyty, wydanej właśnie przez zasłużoną dla muzyki izraelskiej MAGDA Record, multiinstrumentalista Amir Perelman, zaprosił dwóch doświadczonych muzyków [znanego ze współpracy z Leszkiem Możdżeremi i Larsem Danielssonem - Zohara Fresco i Ereza Monka] i trzech znamienitych gości [Amir Shahasar, Oren Tsor i David Adar] by stworzyć wyrafinowaną i uduchowioną muzyczną konwersację.
'New Song of Jerusalem' łączy Wschód z Zachodem podobnie jak stare łączy z nowym.

To raczej jak podróż, na drodze wielu tradycji - klasycznej muzyki hinduskiej, żydowskich melodii i czasem jazzu. Inteligenta fuzja stylów to odróżniający od innych wykonawców znak rozpoznawczy muzyki Amira Perelmana.

Itamar Erez & The Adama Ensemble

multikulti.com:
Czyż można w nurcie tzw. Ethno-jazzu, przez innych zwanego eco-jazzem stworzyć swój własny ton/język, po tym jak wielu instrumentalistów/grup nagrało całkiem sporo wyjątkowych płyt?
Wystarczy wspomnieć nagrania JANA GARBARKA, OREGONU czy MEGADRUMS.
W mojej ocenie płyta kanadyjskiego gitarzysty Itamara Ereza pozwala twierdząco odpowiedzieć na zadane pytanie.
Mamy tutaj wyraźne nawiązanie do formuły OREGONU. Kwartet znakomitych instrumentalistów od czasu do czasu wspomagany przez zaproszonych gości [Emad Armoush: cajon, palmas; Jonathan Bernard: marimba] w zajmujący sposób tkają swoją opowieść złożoną z kolorowych elementów muzyki klasycznej, etnicznej i improwizowanej.
Dziesięć kompozycji autorstwa lidera i jeden tradycyjny temat żydowski 'Morenica' pozwalają zatopić się w nieodmiennie wyciszony nastrój tej muzyki, która nie ma zarazem nic wspólnego z określeniami: spokojna czy relaksacyjna.
Na płycie można usłyszeć zarówno długie partie pojedynczych instrumentów, zespołowe improwizacje, a zarazem - melodyjne tematy, pełnymi garściami czerpiące z tradycji żydowskiej, orientalnej i perskiej.
autor: Krzysztof Szamot



Editor's info:
'Desert Song' by Itamar Erez and The Adama Ensemble is taking the listener on an incredible journey of sound. . .
Influenced by such musicians as Egberto Gismonti, Anouar Brahem and others, 'Desert Song' is creating exciting and original material, rich with Middle-Eastern and Flamenco sounds, unusual melodies and complex rhythms. The ensemble is integrating 'classical' instruments such as the Oboe and English Horn, with 'world' instruments such as the flamenco guitar, tabla and frame drums, to create one of the most unique and original voices in the World Music/Jazz genres of today.
All tracks [except one which is a traditional Jewish song] are composed and arranged by Erez.

'. . .An original blend of classical music, jazz and various genres of world music, from flamenco to Indian music, with a particular focus on Middle Eastern traditions. . .' -
The Globe & Mail [Canada]

'. . .Just when you think you have heard everything, someone records something that proves you haven't.
That proof comes in the form of a unique CD by Itamar Erez and the Adama Ensemble.'
['UpBeat' newsletter, Canada]


Itamar Erez is an Israeli born Canadian composer, pianist and guitarist with a breadth of expression from European classical to jazz, world music and beyond.

''An Original blend of classical music, jazz and various genres of world music, from flamenco to Indian music, with a particular focus on Middle Eastern traditions. . . '' [The Globe & Mail]

'Adama' means 'Earth' in Hebrew.

Bios:
Itamar Erez is a composer, guitarist and pianist originally from Israel. His music has been commissioned and performed by various ensembles and orchestras in Germany, Italy, France, England, Israel, United States and Canada. Since 2002 he has been busy writing music for, and performing with, his group 'Adama'.

Tony Nickels is well known in Vancouver as a free-lance performer and teacher of woodwind instruments. He has performed extensively with the Vancouver Opera, CBC, and Vancouver Symphony Orchestras, as well as with many jazz and rock groups. He is a versatile performer on oboe, saxophone, clarinet and flute, and in both the classical and jazz idioms. Tony is on the music faculty at Capilano College.

Laurence Mollerup has performed with many symphony orchestras and choirs, including the Vancouver Symphony Orchestra , Victoria Symphony, and Vancouver Opera , and his jazz credits include work with Herb Ellis, Louis Bellson, Alan Matheson and Bud Shank/Phil Woods, Charlie Byrd, NOW Orchestra, Asza , Christine Duncan, and his own jazz quartet.

Stefan Cihelka has studied the art of Tabla under the guidance of the great Ustad Allarakha & sons Ustad Zakir Hussain & Yogesh Samsi since 1993. With Adama, Stefan has created a unique drumset which combines western & eastern elements, helping the group forge new ground in Erez's compositions.

Gershon Waiserfirer / Noam Chen

multikulti.com:
Gershon Waiserfirer, multiinstrumentalista znany chociażby ze współpracy z Danielem Zamirem [twórcą formacji SATLAH] w projekcie Tizmoret to muzyk szalenie wszechstronny. Najlepszym na to dowodem jest najnowsza płyta duetu Gershona Waiserfirera i Noama Chena 'No ID'. Ci muzycy znają się już od dawna, sporo współnych koncertów, nagrań, by wymienic tylko grupę BALAKAN, gdzie muzyka klezmerska skrzy się bałkańskim wigorem. W formacji BALAKAN inspiracje muzyką Bułgarii, Turcji, dawnej Jugosławii czy Mołdawii w oryginalnej aranżacji były elementem dominującym. Płyta 'No ID' z kolei sięgając oczywiście to podobnych źródeł-więcej może tutaj elementów muzyki Bliskiego Wschodu, łączy brzmienie tradycyjnych instrumentów z nowoczesną aranżacją i elektroniką. Dla wszystkich fanów progresywnego etnicznego brzmienia płyta warta rekomendacji.
autor: Krzysztof Szamot

Panic Ensemble

multikulti.com:
Fascynujący art-rockowo-kabaretowy kolektyw Panic Ensemble założony został przez ośmiu muzyków wywodzących się z różnych muzycznych środowisk i na co dzień występujących w innych, dobrze znanych w Izraelu zespołach.

Debiutancki album, zatytułowany po prostu ''Panic Ensemble'' to muzyczna podróż do głębi ludzkiej duszy. Krótkie i ironiczne teksty, w których smutek miesza się z euforyczną radością, są autorstwa Karen Alkali Gut, poetki i doktora literatury angielskiej na Uniwersytecie w Tel Avivie. Odwołują się ono do kabaretowo-sowizdrzalskiej tradycji spod znaku choćby Tiger Lilies. Ponieważ artyści wywodzą się bardzo różnych muzycznych środowiski, doświadczenia tam zebrane przynoszą ze sobą - efektem jest melanż styłów i stylistyk, a niezwykłe tematy skomponowane przez Roy'a Yarkoni, lidera zespołu, jednoznacznie odwołują sie do blisko-wschodniej tradycji muzycznej.

Wrażliwe, mądre i pełne energii granie, z trzema anielskimi głosami w tle, Panic Ensemble zabiera słuchacza w podróż w świat dźwięków sięgając głęboko w zakamarki duszy. Różnymi odcieniami smutku i radości, Panic Ensemble olśniewa słuchaczy od pierwszego momentu.

Cieszące się popularnością koncerty Panic Ensemble zgromadziły wokół zespołu szeroką grupę lojalnych fanów, która ciągle rośnie. Ze względu na dynamizm elektrycznego brzemienia FAUN FABLE wybrał Panic Ensemble na zespół otwierający ich izraelską trasę koncertową.



www.popmatters.com; ocena: 7 stars/10 stars
Panic Ensemble, more a collective than a band from Israel, offer up a debut album of intricate compositions. Heavy on strings and rich in vocal harmonies, the group takes complicated pieces of music and strips them of any pomp in favor of grounded emotion. Heavy, big songs like 'Underground' stretch out and grow to symphonic heights. 'Obsession' and other upbeat numbers bring a playful bounce to the album, keeping it from getting weighted down. And with songs like 'Spring from Your Heart', the band channels the sweet jazz of Astrud Gilberto, giving us a love song that is a poppy as it is airtight in its composition. These elements come together to make an album with surprising variety and breadth. It is easy for a group this good at compositions based in traditional instruments to let their music become precious and impenetrable. Not so with Panic Ensemble. Emotion is given as much, if not more weight than precise musicianship. And in doing so, they've made one of the best art..-rock-cabaret-that's what they call it-records you haven't heard this year.
by Matthew Fiander

Satoko Fuji Ma-Do

The New Albert Beger Quartet

multikulti.com

Płyta nowego kwartetu Alberta Begera, jednego z najbardziej znanych izraelskich muzyków jazzowych.
Od czasu dwóch wyjątkowych albumów 'Evolvin Silence vol. 1 i vol. 2' jego nazwisko zagościło w świadomości jazzowej publiczności całego świata.

Albert Beger urodził się w Istambule w Turcji i przybył do Izraela w wieku 3 lat. Ukończył Muzyczną Szkołę im. Berklee w Bostonie, USA., w 1991roku, po czym wrócił do Izraela. Od tego czasu stał się ważną postacią na scenie muzycznej. Nagrał 8 płyt i pracuje ze znanymi muzykami z Izraela oraz z innych krajów, jak William Parker, Hamid Drake, Marty Erlich, Roberto Danny i z wieloma innymi.

Aviran Ben Naim, pianista: kompozytor i wykonawca, dobrze znany na izraelskiej scenie muzycznej. Jest liderem zespołów, które mają jego nazwisko w nazwie.

Gabriel Mayer: oryginalny basista, udzielający się w wielu projektach izraelskiego jazz'u. Gra z Albertem od 1992roku i włączył się w pierwszych nagraniach AB Quartet.

Yoav Zohar: bardzo utalentowany i znakomity perkusista; występuje z Albertem od ostatnich dwóch lat a także bierze udział w innych projektach.
The New Albert Beger Quartet będzie gwiazdą drugiej edycji TZADIK POZNAŃ FESTIWAL w Poznaniu, wystąpi 09.08.2008 na głównej scenie.


Editor's info:

The saxophonist and composer Albert Beger, which is considered to be one of Israel's premiere Jazz musician, is launching his new album - ''Big Mother'' . The new album contains new and original materials he has composed, which he dedicates to nature in general and to mother earth in particular.
Albert Beger's quartet has been working together for the past two years, establishing their playing on close interaction and cohesive work, as well as their mutual aspiration to make a new and bold statement.


All About Jazz, rating: Highly recommended

The cover of Israeli saxophone player Albert Beger's Big Mother captures your attention immediately. Yinon Tubi's photos of an anonymous, depressing rubbish dump frame Beger's love cry on behalf of all mothers, a conceptual six-part suite that calls us to action before it's too late.

The new work challenges Beger, who usually opts for shorter compositions that emphasize his abilities as an improviser and his close interplay with his partners. Most noteworthy, these have included bass player William Parker and drummer Hamid Drake, with whom he recorded Evolving Silence, Vol.1 and Evolving Silence, Vol. 2 [Earsay, 2005 and 2006]. This time Beger has chosen to focus on the collective qualities of his new quartet.

The line-up feature Beger's trusty bass player Gabriel Meir, and two new members, piano player Aviran Ben Naim and drummer Yoav Zohar. Naim brings a deeper dimension to the quartet with his Ellingotinian harmonic sophistication, and with well-articulated solos that contrast and comment on Beger's fiery Aylerian blowing. The muscular drumming of Zohar supplies a steady beat, and enables Meir to use extended techniques on the bass and to introduce more sounds and colors to the palette. Beger concentrates on tenor saxophone.

The suite begins with Naim introducing the dark and dramatic 'The One'. Beger's playing is more reserved than usual, but still intense and expressive, and the whole quartet move as a collective unit in which each player fills his role in a complex and dramatic puzzle. The following 'Yellow' offers a looser framework for improvisation. Beger begins and closes with short, optimistic solos, followed by a Naim, who reflects on Beger's statements while Meir and Zohar explore different rhythmic patterns.

'Tales Of Beelzebub', a variation on G.I. Gurdjieff's famous book, Beelzebub's Tales To His Grandson, is the most exciting piece here, and a highlight in Beger's recent performances. Its dramatic shifts and split-second stops, the well-built tension and the clear affinity between all members the quartet, lead to spirited solos from Beger and Naim.

Beger duets with Naim on the slow and meditative 'Point Of No Return', before the two introduce 'Big mother', a dark, march-like piece that revolves around Meir's inventive arco playing and Zohar's tough drumming. Beger, in his most exciting and free playing here, digs deeper into the repetitive 'tribal' groove before returning to the emotional opening theme.

The concluding 'The One For Hope' features Naim, who repeats the dramatic opening theme of the suite. This time around the quartet sound is more focused and perhaps more determined to suggest a belief in the power of music to inspire us to heal the ailing Big Mother. Highly recommended.
By Eyal Hareuveni

John Taylor / Palle Danielsson / Martin France

Opis wydawcy:

Oto kolejna znakomita płyta klasycznego tria Johna Taylora po entuzajstycznie przyjętym albumie ''Angel of Presence''.

''''Whirlpool'' przywodzi na myśl wrażenie, gdy po raz pierwszy usłyszałem ''Portrait In Jazz'' Billa Evansa. Było to wiele lat temu ale pamiętam pierwsze dźwieki fortepianu Evansa, jakby wyizolowane i na chwilkę zastygłe w powietrzu, lecz potrafiące narzucić ten smutny nastrój całemu światu. Pamiętam jak byłem ździwiony, że Evans tak szybko rezygnuje z prowadzenia tego utworu i pozwala grać basiście, który jednakże nie zniszczył wykreowanej atmosfery ale jeszcze ją pogłebił. Wtedy żaden zespół tak nie grał. Bas pozostawał w tle. . . ''
by Thomas Conrad


Audio; 2008-08, ocena - wykonanie: * * * *, nagranie: * * * * *:
Nie trzeba nagrywać dla wytwórni ECM, by powstała płyta zbliżona brzmieniem i charakterem do jej stylu. Zresztą brytyjski pianista John Taylor wydawał pod tym szyldem, a teraz znalazł schronienie we włoskim wydawnictwie CamJazz. I dobrze, bo przynajmniej regularnie wydaje jego płyty. Ten album został wydany w ubiegłym roku. Miłośnicy klasycznej pianistyki jazzowej w stylu Billa Evansa nie powinni go pominąć w swych poszukiwaniach. Szczególnie, jeśli zainteresował ich poprzedni album tria Johna Taylora 'Angel of The Presence' wydany trzy lata temu, a nagrany z kontrabasistą Palle Danielsonem i perkusistą Martinem France'em.
Trzy kompozycje napisał pianista, trzy Kenny Wheeler, jedna to standard Gershwina 'I Loves You Porgy', hołd złożony Billowi Evensowi i zarazem najlepszy utwór na płycie. Bo wolę, jak Taylor gra nastrojowo, leniwie odmierzając akordy jak w balladzie 'For Ada'. Akompaniuje mu miarowy, subtelny rytm kontrabasu (kapitalne, krótkie solówki Danielssona) i delikatnie muskane szczoteczkami czynele i werbel. Zaciekawia też pierwszy temat albumu 'Consolation', a zamyka go kolęda Gustava Holsta 'In The Bleak Midwinter', jak znalazł na zimową porę. Kto lubi w muzyce napięcie, nie zawiedzie się. Utwór tytułowy 'Whirlpool' postawi go na baczność. Ciekawa aranżacja, zmiany tempa, intrygująco prowadzony temat, podnoszą na kilka minut temperaturę muzyki.
autor: Marek Dusza

Enrico Pieranunzi / Marc Johnson / Joey Baron

multikulti.com

Enrico Pieranunzi trio w składzie Enrico Pieranunzi: piano, Marc Johnson: bass, Joey Baron: drums nagrało kilka płyt, które stały się wydawniczymi bestselerami, wymieńmy tylko obie części 'Play Morricone 1 & 2' z 2001 i 2003 roku czy też 'Ballads' 2006.

Sam pianista, uczestniczy w wielu obsypanymi nagrodami projektach: 'Silence' Charlie Hadena i Cheta Bakera z 1989 i 'Fellinijazz' z 2003 roku.

Jego najnowsza płyta, nagrana w poszerzonym o znakomitego trębacza Kenny Wheelera składzie w twórczy sposób rozwija muzyczną koncepcje tego cenionego pianisty.

''Z Kenny Wheelerem po raz pierwszy spotkałem się w 1997 roku w warunkach koncertowych, było to jedno z moich marzeń. Teraz marzenie spełnia się ponownie i to ze zdwojoną siłą!
Sen staje się rzeczywistością: Kenny Wheeler wraz z muzykami, o których nie mogę inaczej mówić jak ''nadzwyczajni muzycy'' - Marc Johnson oraz Joey Baron, z którymi, w ciągu ostatnich dwóch dziesięcioleci przeżyłem artystycznie najbardziej emocjonujące momenty mojego życia podczas inspirującej sesji zarejestrowaliśmy dziewięć specjalnie napisanych na tę okazję kompozycji.
In brief, for various reasons this album is something absolutely unique—something that, as the title suggests, has never happened before.'' [E. Pieranunzi]
''W skrócie, z różnych powodów ten album jest czymś absolutnie unikalnym, to coś, jak sugeruje tytuł, nigdy nie zdarzyło się wcześniej. '' [E. Pieranunzi]




Audio Video; 2008-07, ocena: * * * * * / * * * * * Audiofilska Płyta Miesiąca
''. . . Trzeba przyznać, że ostatnie płyty formacji Enrico Pieranunzi / Marc Johnson / Joey Baron potrafią na dłużej zagościć w odtwarzaczach i sercach fanów jazzu. Po znakomitym albumie ''Live In Japan'' pojawia się teraz wyjątkowa sesja ''As Never Before''. Niezwykle trafnym pomysłem okazało się zaproszenie znakomitego trębacza Kenny'ego Wheelera, który perfekcyjnie dopasował się do koncepcji tria Enrico Pieranunziego. Ten wybitny włoski pianista w ciągu ostatnich kilku lat stał się pierwszorzędną gwiazdą europejskiego jazzu. Jego ''amerykańskie'' trio (M.Johnson i J.Baron) osiągnęło w swojej grze imponującą synergię i wyrafinowanie. Pieranunzi ma charaklterystyczne brzmienie, będące wypadkową stylistyk Billa Evansa i McCoya Tynera. I taka jest jego pianistyka, zachwycające harmonicznym wyrafinowaniem, ale również ekspresją i swobodą. Gra Kenny'ego Wheelera to jazzowy konkret, bez zbędnych dźwięków i popisów, po prostu wielka klasa! Płyty włoskiej firmy CamJazz są również wysoko cenione za znakomitą jakość pracy realizatorów. Znakomitą jakość brzmienia docenimy od pierwszych sekund nagrania. . . ''
autor: Oskar Kowalczyk


Audio; 2008-10, ocena - wykonanie: * * * *, nagranie: * * * * *:
Album 'Ballads' tria Pieranunzi/Johnson/Baron był płytą miesiąca w lutym 2007 r. Podobały mi się też nagrania pianisty Enrico Pieranunziego dedykowane filmowym twórcom: 'Play Morricone 2' i 'Fellini Jazz'. Jego trio z kontrabasistą Markiem Johnsonem i perkusistą Joeyem Baronem nagrało dla wytwórni CamJazz już sześć albumów. Zespół powstał w 1984 r. i nazywany jest również 'American Trio', a przez pianistę 'the trio of my heart'. Po ukazaniu się ich pierwszej płyty 'New Lands' McCoy Tyner określił Pieranunziego jako 'nową, czołową postać światowej pianistyki jazzowej'.
Nagrał ponad trzydzieści autorskich albumów, ale ten określił jako 'absolutnie unikalny, jako coś, co nigdy wcześniej się nie wydarzyło', jak sugeruje tytuł. Pieranunzi zafascynowany jest brytyjskim trębaczem Kennym Wheelerem od kiedy usłyszał jego album 'Gnu High'. Pierwszy raz spotkał się z nim na scenie w 1997 r., ale dopiero jesienią 2004 r. muzycy weszli do studia. Aż dziw, że płyta czekała tak długo na wydanie. Z pewnością jest godna uszu każdego wymagającego melomana. Liryczne frazy gładko płynące z trąbki Wheelera wspaniale kontrastują z oszczędnymi akordami Pieranunziego i ekspresyjną sekcją rytmiczną. Oto godzina jazzowej uczty dla smakoszy wyszukanych harmonii i audiofilskiego brzmienia akustycznych instrumentów.
autor: Marek Dusza


Editor's Info:

''Kenny and I met for the first time in 1997 on a concert stage—a dream come true! Now, with this CD, a dream within a dream becomes reality: an entire track list of my songs performed by Wheeler himself; not to mention the fact that the other two personnel, Marc Johnson and Joey Baron, are certainly not just any two musicians, but two extraordinary artists with whom, over the past two decades, I have shared some of the most emotional moments of my musical life.
In brief, for various reasons this album is something absolutely unique—something that, as the title suggests, has never happened before.''
[Enrico Pieranunzi]


JazzTimes

[. . .] Bassist Marc Johnson is a deep rhythmic anchor and a soloist as poetic as Pieranunzi. Drummer Joey Baron kicks up so much unpredictable energy, that this sensitive trio never sounds soft. . . .It is a dynamic balance [. . .].


All About Jazz

Pianist Enrico Pieranunzi isn't the only artist influenced by Kenny Wheeler's classic Gnu High. It's a safe bet that the trumpeter's 1976 debut as a leader for ECM, featuring the perfect line-up of pianist Keith Jarrett, bassist Dave Holland and drummer Jack DeJohnette, has been one of small group jazz's most influential albums of the past thirty years; as remarkable for Wheeler's inimitable writing as its unparalleled performances. Few, however, get the opportunity to recruit Wheeler in the same quartet context for an album perhaps lacking the 'classic' stamp of Gnu High, but coming darn close. With seven Pieranunzi compositions and two group improvisations of complete spontaneity but equally immediate compositional focus, the pianist augments his existing trio of bassist Marc Johnson and drummer Joey Baron with Wheeler, making As Never Before an appropriately titled disc that actually manages to surpass Pieranunzi's career-defining Live in Japan (Cam Jazz, 2007).

Pieranunzi, Johnson and Baron may not have the cachet of Jarrett, Holland and DeJohnette. Still, over the past quarter century they've established themselves individually as comfortable in a variety of environments and, now early into its third decade, a trio capable of musical empathy akin to that Johnson experienced with his first major employer, the late legend Bill Evans. Pieranunzi, like most modern pianists, owes much to Evans, but he's long since transcended Evans as an overt reference point. If there's any pianist with whom he shares much these days it's John Taylor, who has worked regularly with Wheeler for five decades, making the Pieranunzi/Wheeler pairing an equally winning combination.

Nor is this Pieranunzi's first recorded encounter with Wheeler. FelliniJazz (Cam Jazz, 2004) also brought the two together, but on a set of music culled largely from soundtracks to films of the great Frederico Fellini, and with a line-up possessing its own strength but lacking the simpatico inherent in a group that's worked together for twenty-five years. FelliniJazz's strength was in how its players found common ground to interpret non-original music with their own voices; written with this line-up in mind, As Never Before even more successfully speaks to the players' individual strengths.

And what strengths. Baron, beginning as a vivacious and raucous player on the downtown New York scene, has evolved into a drummer of great nuance, swinging lightly alongside Johnson on 'Time's Passage' while energetically punctuating without losing sight of the song's evocative resonance. Johnson, a most elegant and lyrical bassist, is the litmus test for perfection in instantaneous choice, balancing rhythm section responsibilities with a conversational approach that feeds Pieranunzi's own thematic disposition to solo building.

And what of Wheeler? Approaching eighty, his peerless technique shows no signs of weakening, with every solo combining his unmistakable melancholy melodism with a nearly unequaled ability to deliver perfection, take after take. Quintessential modern mainstream jazz, As Never Before blends traditional elements with European classicism and, like its players, is as unassuming as it is stellar; as honest, committed and selfless as intimate, small group jazz gets.
By John Kelman

Antonello Salis & Joey Baron

Editor's Info:

An encounter between two of the most open and imaginative musical minds today.

One way of understanding Keys And Skins is as soundscape. It can also be heard as a stunning demonstration of spontaneous creativity. That jazz musicians improvise is a given. That their music is sometimes entirely improvised is known. Yet it is startling to hear Baron say, 'Antonello and I met at the session. It was very direct, very simple. We didn't really talk about anything. We just shook hands and went in and they pushed the button. On a head nod, we just started.' (Thomas Conrad)

Giovanni Guidi Quartet

multikulti.com :
Płyta ta ze wszechmiar zaskakuje i zasługuje na uwagę. Także dlatego, że obok tytułów Antonello Salisa to jedyna odwołująca się bardziej do awangardy płyta we włoskim label'u. Trzecie to - bodaj (i drugie dla włoskiej oficyny Cam Jazz) - nagranie, ale dopiero tutaj pianista Giovanni Guidi odsłania oblicze muzyka w pełni ukształtowanego. Płyta trudna do zaszufladkowania - pierwszy utwór zdradza fascynacje tzw. ''trzecim nurtem'', potem mamy jakąś dziwną mieszankę włoskiego (melodyjnego i uładzonego) mainstreamu i free - obecnego zwłaszcza w improwizacjach pianisty i grze saksofonisty Dana Kinzelmana - kolejnego z Cam Jazzowych odkryć tego roku. Grający pięknym, głebokim dźwiękiem tenorzysta puszcza czasem wodze inwencji i potrafi zmusić swój instrument do zgiełkliwego jęku czy chrapliwego, zawodzącego krzyku (You Are Here). Świetne są kompozycje lidera - piękne, lekkie tematy potrafi on ubrać we frapujące improwizacje. I jeszcze jedna rzecz - Guidi gra oszczędnie, nie ''mówi'' rzeczy niepotrzebnych, nie stara się przytłoczyć słuchacza olbrzymią ilością dźwięków, ale daje sobie i odbiorcy także chwilkę oddechu. A czyż nie jest to cecha, która najlepiej świadczy o jego dojrzałości?!
autor: Józef Paprocki



Editor's Info:

Around the corner from The House Behind This One you will find a musical universe galvanized by exceptional energy and remarkable dynamic. A striking album delivered by a first-class ensemble of travel mates.

Closely listen and discover how Giovanni Guidi is able to translate into music his own emotions in the most natural of ways. The capacity to be fully in tune with each of his partners is another winning card in 'The House Behind This One' . . .

Enrico Pieranunzi

multikulti.com:
ENRICO PIERANUNZI gra Sonaty DOMENICO Scarlattiego oraz improwizuje na ich podstawie. Muzyka nagrana przez Enrico Pieranunziego na tej płycie to nieco zabawy z oryginalnymi kompozycjami Scarlattiego, trochę improwizacji wywiedzionych jakby ze snów o oryginałach i czytelna klarowna muzyczna wizja tego co chce się osiągnąć. Pieranunziemu udało się dokonać czegoś nowego - czerpiąc z Sonat Scarlattiego, najbardziej oryginalnego barokowego zbioru, improwizując tworzy jakby własne kompozycje. I na dodatek czasy czas pozostaje w zgodzie z duchem epoki Scarlattiego dla której improwizacja była istotną częścią tworzenia muzyki. Niepowtarzalna płyta.
[Józef Paprocki]


Dziennik; 2008-08-08, ocena: * * * *
[. . . ] Znany włoskie pianista i kompozytor jazzowy sięgnął po sonaty Domenica Scarlattiego i po przedstawieniu ich in crudo improwizuje na ich temat. Samo podanie oryginałów nie jest może zachwycające, ale kontynuacja interesująca. Pieranunzi improwizacje buduje trochę na sposób Friedricha Guldy - nie ''ujazzawia'' oryginału, unikając banału tradycyjnego harmonizowania charalterystycznego dla tego stylu, lecz kontynuuje i rozwija pomysły Scarlattiego, czasami sięgając do elementów muzyki XX wieku. Powstaje w ten sposób muzyka niepodobna do dotychczasowych osiągnięć tego pianisty, a to bardzo duże osiągnięcie dla artysty już dojrzałego. [. . .]
autor: Krzesimir Dębski


Audio; 2008-11, ocena - wykonanie: * * * * 1/2, nagranie: * * * * *:
Dwunasty album włoskiego pianisty Enrico Pieranunziego dla wytwórni CamJazz zadziwi jego fanów. Rzymianin wziął na warsztat utwory czołowego kompozytora włoskiego baroku Domenico Scarlatti i zagrał je po swojemu traktując jako wyjście do improwizacji. Jednak do tego albumu nie pasuje określenie: zagrał Scarlattiego na jazzową nutę, jak zwykle mówi się o interpretacjach Chopina przez naszych jazzmanów. Ten album nie przypomina nawet nagrań francuskiego pianisty Jacquesa Loussiera, który gra w trio z wyraźnym swingiem.
Pieranunzi przyznaje, że od początku kariery rozwija jednocześnie swą klasyczną i jazzową stronę. Przy jego fortepianie leżą zawsze nuty z kompozycjami Scarlattiego. Lecz tej klasycznej pasji pianisty nie mieliśmy okazji poznać. Twierdzi, że Scarlatti był świetnym improwizatorem i dopiero po koncertach przelewał na papier nutowy to, co wcześniej zagrał. Dlatego w swych kompozycjach pozostawił sporo miejsca dla improwizujących interpretatorów.
Pieranunzi gra błyskotliwie, perfekcyjnie, z mistrzowską wirtuozerią. Opisy na płycie jasno określają, czy najpierw słyszymy oryginalną wersję zapisaną w nutach, a potem improwizację, czy odwrotnie. Niby łatwo rozpoznać różnice, a jednak Pieranunzi potrafi je zatrzeć. To muzyka pełna życia, nastrajająca optymistycznie, dodająca energii.
autor: Marek Dusza


Editor's Info:

ENRICO PIERANUNZI plays DOMENICO SCARLATTI - Sonatas & Improvisations
Somewhere between game, dream and vision, Pieranunzi succeeds in doing something that's never been done before: composing-by-improvising on the sonatas of the most original keyboard composer-improviser of the Baroque Age.
Simply unique.

Domenico Scarlatti (Naples 1685 - Madrid 1757) was an Italian composer who spent much of his life in Spain and Portugal. He is classified as a Baroque composer chronologically, although his music was influential in the development of the Classical style. His fame rightly rests on the hundreds of keyboard sonatas, nearly all in the same binary form, in which he gave free rein to his imagination, stimulated by the new sounds, sights and customs of Iberia. In these he explored new worlds of virtuoso technique, putting to new musical ends such devices as hand-crossing, rapidly repeated notes, wide leaps in both hands and countless other means of achieving a devastating brilliance of effect.

Dan Kinzelman

Editor's Info:

CAM Jazz Presents: The series which introduces prime young talent.
CAM Jazz Presents is a new series that CAM Jazz has dedicated to new talent in both the Italian and international jazz scenes, offering an opportunity for deserving artists to venture into the recording world.

''The event you are about to hear is totally imaginary. The modus operandi is well known, public events are borrowed from history books, and yet, it is the interpretation offered that renders the truths of totally imagined reconstructions related to the past. This is the strength, the burning power, of this young quartet. The four components, who are well aware of all that history has placed at their disposal, have appropriated the past with a feeling all their own.'' (F.Scoppio)

Martial Solal Trio

Audio; 2008-11, ocena - wykonanie: * * * *, nagranie: * * * *:
Trzech wybitnych innowatorów jazzowej pianistyki dobiega osiemdziesiątki i nadal nagrywają znakomite albumy. To Cecil Taylor, Paul Bley i Martial Solal. Francuz ma nawet 81 lat, a jego nowy album 'Longitude' świadczy o wysokiej, twórczej formie. Swą karierę rozpoczął w 1942 r. W Paryżu, na początku lat 50., grał m.in. z Django Reinhardtem oraz emigrującymi Amerykanami: Kennym Clarke, Sidneyem Bechetem i Donem Byasem. Pierwszy album wydał w 1953 r. Trzy lata później założył własny big-band. Napisał muzykę do debiutanckiego filmu fabularnego Jean-Luca Godarda 'Do utraty tchu'. Międzynarodową sławę przyniosły mu występy w USA na Newport Jazz Festival. Później regularnie grywał z Lee Konitzem. Występuje również solo, a ostatnio w trio z bliźniakami: kontrabasistą Francoisem Moutinem i perkusistą Louisem Moutinem. Z nimi nagrał album 'Longitude'.
Znalazły się na nim nowe kompozycje pianisty, trzy standardy i utwór bliźniaków 'Solaltitude' dedykowany liderowi. Solal gra z inwencją i energią młodego muzyka. Trzyma słuchacza w napięciu to przyspieszając, to zwalniając tempo. Charakterystyczne dla niego jest ciągłe odchodzenie i powracanie do melodii głównego tematu. Młodzi muzycy dzielnie dotrzymują mu kroku, szczególnie podobają mi się krótkie solówki kontrabasisty, np. w 'The Last Time I Saw Paris'. To muzyka dla wymagających słuchaczy.
autor: Marek Dusza


Editor's Info:

Martial Solal meets the Moutin brothers: an exquisite encounter that transcends generations.
''On this wonderful record, Martial Solal navigates the longitudes and latitudes of music with supreme command and assurance. There are few greater pleasures in life than listening to this master at work. Here he is heard in a trio setting, in the company of his long-time collaborators, Francois and Louis Moutin.'' [Dan Morgenstern]


All About Jazz

Rarely breaking the five minute mark and often running less than four, Solal's writing is a combination of frightening complexity and open-ended spontaneity. Navigating the bumpy road of 'Monostome' may be as much a challenge to hear as it is to play, but its 'time, no changes' center, with the Moutin brothers swinging hard and fast, is a marvel of solo construction, as Solal blends fleet-fingered runs and occasional harmonized passages that act like punctuation marks between segments. Elsewhere, on 'Navigation,' the time appears more flexible, though when the trio comes together for a visceral groove, it's clear there's more going on compositionally than meets the eye.

The Moutins may be a generation or two younger than Solal, but they're no less versed in the tradition, with François quoting Charlie Parker's 'Donna Lee' during his solo on the opening 'Slightly Bluesy.' With another death-defying theme to get through before opening up, Solal's solo is a unique confluence that's as free-flowing as it gets but remains somehow linked to the mainstream, if only by the thinnest of threads. And it's a mistake, really, to consider any feature for François Moutin a solo, as the interplay with his brother makes it more of a duet.

Solal may be approaching 81, but he plays with a freshness and vitality that's hard to resist. Longitude is an album filled with everything that makes the improvisational nature of jazz great, but with a complete lack of gravitas all the more infectious, despite its many inherent demands.
By John Kelman

Francesco de Masi

Editor's Info:

Having composed music for over 300 films, this anthology of original music by composer Francesco de Masi (1930-2005) is a creative choice lovingly selected by his son Filippo. It includes the composer's most interesting and memorable themes, taken from a variety of different genres, which unsurprisingly fit perfectly together.
The brilliant liner notes, in Italian and English, are by Filippo De Masi.
ALL ORIGINAL TUNES.

ARIZONA COLT The 1966 film directed by Michele Lupo.
Starring Giuliano Gemma, Fernando Sancho, Corinne Marchand, Roberto Camardiel
QUELLA SPORCA STORIA NEL WEST The 1968 film directed by Enzo G. Castellari.
Starring Andrea Giordana, Horst Frank, Gilbert Roland, Gabriella Grimaldi, Françoise Prévost
PER UN PUGNO NELL'OCCHIO The 1964 film directed by Michele Lupo.
Starring Franco Franchi, Ciccio Ingrassia, Lina Rosales, Francisco Moran
7 DOLLARI SUL ROSSO The 1966 film directed by Albert Cardiff.
Starring Anthony Steffen, Fernando Sancho, Elisa Montés, Loredana Nusciak
RINGO IL VOLTO DELLA VENDETTA The 1966 film directed by Mario Caiano.
Starring Anthony Steffen, Frank Wolff, Eduardo Fajardo, Alejandra Nilo
LA VENDETTA DI SPARTACUS The 1964 film directed byMichele Lupo.
Starring Roger Browne, Scilla Gabel, Gordon Mitchell, Giacomo Rossi-Stewart
GLI SCHIAVI PIU' FORTI DEL MONDO The 1964 film directed by Michele Lupo.
Starring Roger Browne, Gordon Mitchell, Scilla Gabel, Giacomo Rossi-Stewart, Arnaldo Fabrizio
MACISTE L'EROE PIU' GRANDE DEL MONDO The 1961 film directed by Michele Lupo.
Starring Mark Forrest, José Greci, Giuliano Gemma
TOTO' CONTRO MACISTE The 1962 film directed by Fernando Cerchio.
Starring Toto, Nino Taranto, Samson Burke, Nadine Sanders
F.B.I. OPERAZIONE VIPERA GIALLA The 1966 film directed by Alfredo Medori.
Starring Helmut Lange, Moira Orfei, Massimo Serato, Michael Kirner
CONCERTO PER PISTOLA SOLISTA The 1970 film directed by Michele Lupo.
Starring Anna Moffo, Gastone Moschin, Evelyn Stewart, Giacomo Rossi-Stuart
SINFONIA PER 2 SPIE The 1965 film directed by Alberto Cardone.
Starring Barbara Lass, Helmut Lange, Tony Kendall
ALLA SCOPERTA DELL'AFRICA The 1965 documentary directed by Folco Quilici.
TI-KOYO E IL SUO PESCECANE The 1962 film directed by Folco Quilici.
Starring Denis Puhira, Al Kaura, Diana Hu, Marlene Among
LE AVVENTURE DEL CAPITANO COOK The 1965 documentary directed by Folco Quilici.
LA LAMA NEL CORPO The 1966 film directed by Elio Scardamaglia.
Starring William Berger, Françoise Prévost, Mary Young, Barbara Wilson
UNA STORIA D'AMORE The 1969 film directed by Michele Lupo.
Starring Anna Moffo, Gianni Macchia, Juan Claudio, Gigi Ballista

So right: Maria Pia De Vito / Danilo Rea / Enzo Pietropaoli / Aldo Romano

Audio Video 2008-07; ocena: Rewelacja!

Ostatnio ukazało się kilka interesujących płyt z nowymi wersjami piosenek Joni Mitchel, by wymienić tylko dwa nazwiska: Herbie Hancock i Ian Shaw. W tym doborowym towarzystwie, znakomicie wypada płyta włoskiej wokalistki Marii Pia De Vito. 'So Right' została nagrana w kwartecie,w którym oprócz De Vito mamy: pianistę Danilo Rea, basistę Enzo Pietropaoli i perkusistę Aldo Romano. Na albumie zmieściło się siedem kompozycji Joni Mitchell, w tym słynne'River', 'Harlem In Havana i 'Amelia'. Włoska wokalistka znalazła własny klucz do tych utworów, sugesywnie łącząc jazz z folkiem i bluesem.
autor: Oskar Kowalczyk


Editor's Info:

NEW EDITION: The edition includes two new astounding scat tracks (#2 & 13) by Maria Pia De Vito, and an elegantly re-styled booklet filled with superb photos by Alessandro D'Urso.
SO RIGHT: lyrics, melodies, great musicians.

An album of songs performed and partly written by four of the most prominent figures in international jazz. From the re-reading of songs by Joni Mitchell, new original songs are sought and written: an excellent union between the language of songwriting and the universal world of jazz, skilfully performed by great artists.
An intense and elegant interpretation by one of the leading Italian jazz vocalists, the unequaled Maria Pia De Vito.

Michel Godard / L'atelier Des Musiciens Du Louvre - Grenoble

Dziennik; 2008-08-14, ocena: * * * * * :
''. . . Śmiejecie się na widok tuby? Michel Godard to muzyk, który z klasą i werwą redefiniuje rolę tego niezbyt popularnego instrumentu. Po mistrzowsku wykonuje klasykę; grywa z jazzmanamirangi Kenny'ego Wheelera, gwiazdą amerykańskiego reggae Alpha Blondym czy avantrockowcami z kręgu Canterbury. Głównymi atutami płyty są szalona muzykalność i otwartość muzyczna Godarda; cechy które mogą uczynić jazz uniwersalną muzyką przyszłości. . . ''
[Tymon Tymański]

Opis wydawcy:

''. . . Pozornie przeciwstawne rzeczy można połaczyć w nową i zupełnie spójną całość: takie śmiałe założenie stało sie podstwową ideą tego nagrania. Jazz i muzyka barokowa mogą korzystać z tych samych tematów a i podejscie do muzycznej materii (improwizacja) jest podobne, współczesność splata się więc z sacrum przeszłości. . . Czy klawesyn morze odpowiedzieć cokolwiek marimbie? Oczywiście! Czy można spleść kobiecy głos z dźwiękami serpentu? Dlaczego nie?! Mimom rygorów i ograniczeń poszczególnych muzycznych dziedzin i charakterystycznych dla nich profili kształcenia, muzycy grając razem potrafią być wolni i ukazać wolność grania muzyki swoim słuchaczom. . . ''
[Nancy Houston]

Kenny Wheeler / Hugo Wolf String Quartet / John Taylor

Najnowsza płyta kanadyjskiego trębacza, współpracownika m.in. Ketha Jarretta, Anthony Braxtona, Dave'a Hollanda ale też Davida Sylviana czy zespołu Spiritualized.
Ten znakomity kompozytor i wirtuoz trąbki oraz flugelhornu na jazzowej scenie obecny jest już od ponad 60 lat.
Program z płyty 'Other People' koncertową premierę w Polsce będzie miał 08 listopada 2008 w Filharmonii Wrocławskiej.


Brand Magazyn; NR07

Formuła jazzowego grania 'with strings' znana jest co najmniej od czasów Charlie Parkera, jednego z największych luminarzy gatunku.
Wielu jazzmanów po Parkerze próbowało swoich sił w takim zestawieniu instrumentalnym, wystarczy wspomnieć Stana Getza, Donalda Byrda, Clifforda Browna czy współcześnie Davida Murray'a i Neda Rottenberga.
Warto sięgnąć do tych nagrań aby w pełni docenić twórczy wkład Wheelera. Przeważnie rola instrumentów smyczkowych była marginalna, stanowiły one raczej tło dla improwizującego lidera. Ponadto przez ograniczone możliwości barwowe i ekspresyjne płyty 'with strings' wypadały nieco monotonnie.
Płyta 'Other People' z co najmniej trzech powodów korzystnie odróżnia się od części przeze mnie wymienionych. Instrumentaliści kwartetu smyczkowego są tutaj równorzędnymi muzykami dla lidera, który jest autorem całości materiału na płycie, czasami przejmując wyłączne prowadzenie w utworze ('Nita' i 'String Quartet n.1'). W części utworów pojawia się pianista John Taylor, co daje zdumiewająco dobry efekt. Po trzecie członkowie Hugo Wolf String Quartet, dysponujący innym rodzajem swobody niż muzycy jazzowi, wyspecjalizowani są w XX-wiecznym repertuarze. Nie wpadają w pułapkę akademizmu, zachwycają otwartością wyobraźni i niezbędną dozą powściągliwości.
autor: Tomasz Konwent


Gazeta Wyborcza; 2008-08-28
To pierwsza w dorobku legendy europejskiego jazzu Kenny'ego Wheelera płyta ze smyczkami. Autorem wszystkich kompozycji jest Wheeler - jest tu więc typowa dla jego stylu liryka i spokój. Ale te smyczkowe aranże zaskakują odwagą.

To raczej ukłon w stronę współczesnej kameralistyki niż muzycznej tradycji, na dodatek dość oryginalnie pożenionej z jazzem.W klimacie tym znakomicie znalazł się grający tu gościnnie pianista John Taylor. Sam zaś lider - blisko 80-letni dziś trębacz - choć nie jest już może tak sprawnym muzykiem, jakim pamiętamy go sprzed lat, to wciąż zaskakuje charyzmą i potrafi pokazać pazur w improwizacjach.
autor: Tomasz Handzlik


Editor's Info:

This album marks the veteran musicians' first venture into recording with a string ensemble, in this instance the phenomenal Hugo Wolf String Quartet. . .
Recorded in his 75th year, and with an instrumentation and rationale that leaves the soloist nowhere to hide, the only element of this recording left to discuss is Wheeler's playing itself. It remains one of the most genuinely spine-tingling sounds in jazz, able to express abandoned joy one moment and the most desolate isolation the next. As has always been his way, on this recording in a new context for him, Kenny Wheeler has once again created music which stands as a personal testimony to his abiding individuality. (S. Spillett)

The Guardian; ocena: * * * */* * * *

Kenny Wheeler, one of the composing and improvising giants of European jazz for 40 years or more, has waited a long time to write for a string quartet. Other People presents Wheeler's delicate brass sound (nowadays slightly querulous) and John Taylor's mercurial piano ruminations as the only improvising elements within the kind of poignant, doomed-romance, movie-theme setting that makes Wheeler's composing recognisable from the first fluttering cadence. He wrote all the pieces here, leaving a couple as through-composed works with no soloing at all. Wheeler's shy, glancing trumpet and flugelhorn lines, with their odd intervals and briefly ecstatic ascents to soft squeals, work beautifully with the lightness of the string group. And the melodies often shake off the leader's tendency to ennui, sounding unexpectedly and impulsively vivacious. Wheeler has written for the strings with real sympathy, folding subtly intertwining lines into his trademark materials of disguised Latin slow-swingers, low-key tangos and yearning ballads. His own improvising ingeniously plays off the shifting rhythms. Taylor's spare piano interventions (at times reminiscent of Keith Jarrett) are so sharply in contrast to the prevailing tonal atmosphere that they hugely expand the quiet eloquence of the set.
by John Fordham


All About Jazz

Since moving to the Italian Cam Jazz label after over thirty years with ECM, trumpeter Kenny Wheeler has experimented more liberally with context. He's played in a duo setting with long-time musical partner/pianist John Taylor on Where Do We Go From Here? (2004); a sax/piano/bass/trumpet quartet on What Now? (2005), and a two-guitar/bass/trumpet ensemble on It Takes Two! (2006). The thread winding through these three very different projects is, without the participation of a drummer, a chamber jazz ambiance.

Other People takes that concept to its logical conclusion, with Wheeler writing new music for the Wolf String Quartet. Taylor guests on a number of tracks and, while Wheeler's distinctive horn can be heard on all but two pieces, this is an album focusing more on composition than improvisation. This is no Third Stream music or 'jazz with strings' project; instead, it's a distillation of the key components that have distinguished the trumpeter's writing for decades—a personal and often melancholy lyricism, an immediately recognizable harmonic approach, and the kind of gentle rhythms that, even when he's worked in a more conventional jazz setting, have most often been about graceful elegance rather than aggressive forward motion.

The entire program is exceptional in its refined beauty, but it's the two tracks on which neither Taylor nor Wheeler appear—the brief 'Nita' and nearly fourteen-minute 'String Quartet n. 1' - where Wheeler's unique compositional style is, curiously enough, at its clearest. Without the benefit of familiar instrumental voices that have become almost indistinguishable from the music itself, anyone familiar with the trumpeter's writing will have no trouble recognizing them as Wheeler compositions. While attention is paid to the kind of gradual thematic unfolding more prevalent in classical chamber music, and a temporal freedom that allows for brief passages of greater drama and rubato tone poetry, there's often still a pervasive, albeit subtle, pulse.

There's little doubt that much of the music could be rearranged for a more traditional instrumental line-up, but it would lose much of its charm and understated strength. There's room for some improvisation, notably on the opening title track where the strings dissolve for a Taylor/Wheeler duet where the trumpeter takes brief flight; but this is equally a tight arrangement, with the strings reentering and becoming dominant contrapuntal voices over Taylor's tango-esque rhythm before the pianist is given his own brief solo spot. 'Some Days Are Better' is a feature for Wheeler, whose melody soars above the strings on one of the album's most hauntingly beautiful compositions, while both Taylor and Wheeler solo over the insistent rhythm of 'Win Some, Lose Some,' with the trumpeter's ability to reach into the stratosphere without becoming bold or brash remaining intact.

That Wheeler's voice remains this strong and his spirit this intrepid is proof that aging needn't mean a hardening of the mind. Other People would be a remarkable achievement for anyone, but for an artist nearing eighty, it's an encouraging example of music keeping both the head and heart young and strong.
By John Kelman