Debashish Bhattacharya

Calcutta Chronicles has received a GRAMMY NOMINATION for Best Traditional World Music Album at the 51st Grammy Awards

In 2007, Debashish Bhattacharya won the BBC Radio 3 Award For World Music in the Asia & Pacific category for his album 3: Calcutta Slide-Guitar




Editor's info:
Calcutta Chronicles: Indian Slide-Guitar Odyssey is a musical journey through the centuries of guitar playing in India. Using three unique guitars that BBC award winner Pandit Debashish Bhattacharya designed himself, each beautiful raga explores influences ranging from Gypsy to Sufi with deep sensitivity and free-flowing movement between past and present, tradition and innovation.

This new album follows on from 3: Calcutta Slide-Guitar, which won a BBC Radio 3 Award for World Music in 2007 and helped bring to the world's attention Debashish Bhattacharya's incredible artistry as a musician and slide guitar player and his talent for innovative composition. He is also known for his collaborations with various musicians, including Bob Brozman, Djeli Moussa Diawara and Takashi Hirayasu.

Played on three slide-guitars designed by Debashish, Calcutta Chronicles: Indian Slide-Guitar Odyssey is an album of Indian raga music, interpreted in a way that is accessible both to the Indian and western listener, touching on the blues, jazz, flamenco and Hawaiian music. His home city, Calcutta (now Kolkata), has for centuries been a centre of artistic excellence and this has strongly influenced Debashish's development. This, together with his own inspirations drawn from performing and collaborating all over the world, plus elements of Sufism and the origins of the Romani of Hindustan, have resulted in a beautiful and dynamic album.

Debashish grew up in a musical family, accompanying his parents, both singers, on tabla, guitar or tambura. In the late 1920s, the legendary Hawaiian musician, Tao Moe, visited Calcutta, bringing with him a steel guitar and starting a trend for the instrument. Somehow a steel guitar found its way into the Bhattacharya household and Debashish started to play it. As his musical career continued he developed his own style of slide guitar playing, adding resonating and drone strings. He studied with Pandit Brij Bhushan Kabra, who introduced the slide guitar into Indian classical music, and later with vocalist Pandit Ajoy Chakraborty who expanded his knowledge of Raga music. In 2003, aged 40, he was himself made a Pandit (master).

Calcutta Chronicles: Indian Slide-Guitar Odyssey reveals Debashish's interest in striking a fine line between the contemporary and the ancient. 'Nivedan' (A Journey Beyond Time) is a thumri-based piece that is devotional - portraying dialogues between Lord Krishna and his devotee - but it has a contemporary feel. 'Sufi Bhakti' (Eternal Joy) blends elements from Sufi music and Bhatki, devotional music of India, using the Anandi with the harp, tabla and one-stringed ektara. The composition is within the forms of the classical raga Bhairavi but there are strong international flavours and rhythms.

'Gypsy Anandi' (Odyssey of Slide Guitar) mixes melodies from diverse cultures - an Indian melody with an Hawaiian flavour, with Afro-Andalusian rhythms but with its soul in raga - played with three different Anandis and 'Maya' (Illuslide) has a strong repetitive melody which again blends the raga with rhythms drawn from elsewhere.




Debashish Bhattachaya's latest offering is a musical journey through the centuries of guitar playing in India, exploring influences ranging from Gypsy to Sufi with deep sensitivity and free-flowing movement between past and present, tradition and innovation.

In 2007, Debashish Bhattacharya won the BBC Radio 3 Award For World Music in the Asia & Pacific category for his album 3: Calcutta Slide-Guitar


Global Rhythm, USA, July 2008'Indian classical music both as it was meant to be played and has never been played before'

The Independent On Sunday, UK, July 15 2008'Shimmying, singing, crying, and whispering, it's now a wonderfully eloquent instrument, to which this album does full justice.'

Songlines, UK, July 2008; rating: * * * * * Five stars - Top of the world album'beautifully uncluttered and satisfying. . . innovative and sensational'

Jazzwise, UK, June 2008; rating: * * * * Four stars'this new album captures him and Subhasis Bhattacharya in peak form'

Queensland Homes, AUS, June 2008'this release is a joyous testimony to his [Bhattacharya's] skill and versatility as a world musician.'

Cyclic Defrost Magazine, AUS, 29 June 2008
'You'll be hard pressed to find anything as extraordinary and beautiful as this.'

Różni Wykonawcy - Rough Guide

Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

Nawet skrupulatnie śledząc nowe albumy artystów z kręgu muzyki świata, nie sposób objąć całości. Tytuł każdej płyty z serii ''The Rough Guide To The Music'' dopełnia uściślenie, z jakiego kręgu kulturowego pochodzą nagrania, a kilkunastu wykonawców - postaci kluczowych dla danego nurtu - daje możliwość wsłuchania się w rozmaite konwencje wykonawcze. Dzięki temu możemy posłuchać muzyki klezmerskiej wynikającej wprost z tradycji (''Klezmer Revival'') i porównać ją z modnymi ostatnio wariacjami ''na temat'' (''Klezmer Revolution''). Na płycie ''japońskiej'' możemy posłuchać, jak rodowici mieszkańcy Hokkaido - Ainu wplatają do tradycyjnej muzyki typowe dla reggae elementy dubowe. Miłośnicy klimatów Gorana Bregovicia zakochają się w albumach rumuńskich i węgierskich Cyganów. Podobnie jak w wypadku krążka z bałkańskimi tematami Romów. Raz wyśpiewywanych przy wtórze gitar, kiedy indziej doprawionych orgią wszelkiej maści trąbek, kornetów, bębnów. Znajdziemy tu również elementy hip-hopu i funkowe riffy. Przy tych krążkach (w serii łącznie 46 albumów!) nie sposób się nudzić. Często nie sposób wręcz wysiedzieć w miejscu. Nic dziwnego, u swych źródeł to w większości muzyka taneczna i obrzędowa.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki


Audio; 2008-10, ocena - wykonanie: * * *, nagranie: * * *:
Wysłuchajcie koniecznie tej płyty. Należy się to 250 tysiącom Aborygenów, którzy pozostali w Australii po 200 latach eksterminacji i szykan ze strony białych kolonizatorów. Mimo to zachowali własną kulturę, 200 języków i oczywiście muzykę. To nie tylko didjeridoo, ale setki grup i solistów tworzących oryginalne dźwięki. Bo muzyka była i pozostaje dla nich najlepszą formą niezależnej wypowiedzi. Oczywiście znajdziemy w niej wpływy współczesnych stylów, ale rozpoznać ją bardzo łatwo - jest inna niż wszystko, co słyszeliśmy dotychczas.
Popularyzacją muzyki Aborygenów zajmuje się m.in.. Central Australian Aboriginal Media Association (CAAMA) nadająca muzykę na cały kontynent, archiwizująca nagrania. W serii 'Rough Guide' wytwórni World Music Network ukazał się album zawierający 17 współczesnych nagrań Aborygenów. Niech nie zwiedzie was pierwsze - 'New Song' Alana Maralungi wykonane w tradycyjnym stylu. Pozostałe brzmią bardzo nowocześnie, nawet jeśli słychać w nich didjeridoo jak np.. Mistrzowskie solo Alana Dargina w 'Fantastic Plastic'. Aż dziw, jak niesamowite dźwięki można wydobyć z tej rury! Rapowana 'Uwa Wiya' grupy Pukatja Kungkas mogłaby powstać w każdym kraju, gdyby nie opowiadała o trudnościach w zdobyciu wiedzy przez młodych Aborygenów. Są też piosenki w amerykańskim stylu śpiewane przez Keva Carmody'ego i Kutcha Edwardsa.
autor: Marek Dusza


Editor's info:
In the past decade music made by Aboriginal artists has enjoyed unprecedented levels of success in Australia. Here is a representative sample of the rich diversity - from country through folk to rock - of the music which has been used as a vital artistic medium to explore important issues ranging from land rights and the 'stolen generations' to colonial dispossession and racism.

Różni Wykonawcy - Rough Guide

Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

Nawet skrupulatnie śledząc nowe albumy artystów z kręgu muzyki świata, nie sposób objąć całości. Tytuł każdej płyty z serii ''The Rough Guide To The Music'' dopełnia uściślenie, z jakiego kręgu kulturowego pochodzą nagrania, a kilkunastu wykonawców - postaci kluczowych dla danego nurtu - daje możliwość wsłuchania się w rozmaite konwencje wykonawcze. Dzięki temu możemy posłuchać muzyki klezmerskiej wynikającej wprost z tradycji (''Klezmer Revival'') i porównać ją z modnymi ostatnio wariacjami ''na temat'' (''Klezmer Revolution''). Na płycie ''japońskiej'' możemy posłuchać, jak rodowici mieszkańcy Hokkaido - Ainu wplatają do tradycyjnej muzyki typowe dla reggae elementy dubowe. Miłośnicy klimatów Gorana Bregovicia zakochają się w albumach rumuńskich i węgierskich Cyganów. Podobnie jak w wypadku krążka z bałkańskimi tematami Romów. Raz wyśpiewywanych przy wtórze gitar, kiedy indziej doprawionych orgią wszelkiej maści trąbek, kornetów, bębnów. Znajdziemy tu również elementy hip-hopu i funkowe riffy. Przy tych krążkach (w serii łącznie 46 albumów!) nie sposób się nudzić. Często nie sposób wręcz wysiedzieć w miejscu. Nic dziwnego, u swych źródeł to w większości muzyka taneczna i obrzędowa.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki



Editor's info:
Brazil's street spirit knows no bounds. From country to funk, soul to jazz and traditional to folkloric, the masters of festival spirit bring us unprecedented diversity and sheer joy. The Rough Guide To Brazilian Street Party catches elevating glimpses of Capoeira, Brazilian Funk, Carnival sounds of Recife, Rio DJ remix masters and a Afroreggae track featuring street-beat's numero uno, Manu Chao. Get ready to party!

Hanggai

Editor's info:

Downtown Beijing might seem a strange place for a Mongolian folk revival. Yet Hanggai are at the forefront of a musical movement in China that is finding inspiration in native folk traditions, drawing on a repertoire of magical songs that have all but disappeared during China's recent turbulent past.

'These otherworldly, hypnotically layered voices anchored a sound that blended the region's typical horseback rhythms with loping country basslines. . . Hanggai were the undoubted toast of the [Shetland Folk] festival, rendering audiences agog wherever they went' The Scotsman


Chinese Folk Revival: Sounds From The Mongolian Grasslands


Hanggai is made up of young musicians from Beijing and from the Chinese province of Inner Mongolia and their interpretations of traditional songs from the grasslands have attracted quite a following over the last few years. The word 'hanggai' is ancient Mongolian, describing an idealised grassland landscape of mountains, trees, rivers and blue skies.

Hanggai's leader, Ilchi, was fronting a punk band until he experienced a conversion after hearing traditional overtone singing. He travelled to his father's homeland of Inner Mongolia and started to learn the technique - rediscovering the music and the repertoire of songs that had faded but not disappeared during China's turbulent past. There he met Hugejiltu and Bagen, both music students, who joined the group. Hugejiltu plays lead fiddle and Bagen sings deep bass using a technique of overtone singing, producing a note one octave below the note he is singing.

The songs on the album are adaptations of traditional songs from the grasslands, sung in Mongolian, many using hoomei, a throat-singing technique that has been handed down over hundreds of years. At the heart of the music are two traditional instruments - the morin khuur - the horse-hair fiddle and the tobshuur - a strummed two-stringed lute.

Some of the arrangements sound very simply traditional and others are more complex. 'Five Heroes', a song of vigilantes stealing from the rich and giving to the poor, includes jangly electric guitar, conjuring up cowboy movies - creating a connection between east and west. 'Wuji' is predominantly throatsinging, with the strong repetitive sound of the horsehair fiddle pushing the song forward. 'Lullaby' (Borulai) is a gorgeous mix of vocal harmonies - the familiar feel of a gentle lullaby with a strong atmosphere of the grasslands.

The penultimate track, 'Drinking Song', recorded during a drunken evening and spliced together in the studio, hits the spot. 'Let our song never end, let our fortunes never decline, a cup for ever in our hands, a song for ever in our throats.'
Producer's Notes


Arriving at Beijing airport armed with some basic equipment and a vague idea of Hanggai's music, I wasn't sure what I had let myself in for, but listening to Hanggai play through the songs at our first recording session, the relationship with the music was immediate. I couldn't understand a word, but it felt like I had always known this music.

I hadn't expected to work with something so instant and direct, and noted comparisons between their melodies and Western motifs and phrases. 'Drinking Song', for example, would be as much at home in an Irish pub on St Patrick's Day as it is in a yurt on the grasslands.

For the first few sessions we recorded the band in a traditional way - getting their parts down first and then working on the arrangements. However, the arrangements didn't sound organic enough, which prompted us to work with the instrumentalists on their individual parts, creating arrangements in real life rather than 'in the edit'.

Some of the arrangements were simple; others took a great deal of prodding! On 'Wuji', the mix was becoming denser and denser as we layered more extra parts, but (frustratingly) the more we did, the less it worked. It was only when we muted all the recorded tracks - leaving just the horse-hair fiddle in the mix - that it suddenly came to life!

Another memorable moment was the recording of the jangly electric guitar on 'Five Heroes'. The song is about a gang of Robin Hood-types who go around the countryside stealing from the rich and giving to the poor. The idea was a connection between these Mongolian vigilantes and the gangs from old cowboy movies, and the arrangement is based around 'Eastern meets Western'.

Robin Haller's flat (co-producer) became a great place to hang out for all of Hanggai's buddies, who we would collar into laying down a track or two whenever they came round. We had perhaps the most fun whilst recording 'Drinking Song'. We'd had a crack at recording this in Robin's flat, but always knew that it only really came to life in its natural settings — while drunk, and with a big group of friends! On the last night of recording, Robin and I had secretly planned to get everyone into a restaurant and record them at their drunken peak. We slowly worked the place into a frenzy and spliced the studio and field recordings together for a focused blend of chaos and mayhem.

Occasionally I was left alone without Robin to translate. What amazed me was how simple it was to conduct a recording session without being able to communicate anything with words. That's something I'll take with me from this project. I discovered that having five guys sitting around two microphones is a really primitive and instinctual thing to do. Like sitting outside in the cold around wooden sticks: sooner or later, with or without language, someone is going to make a fire.

Matteo Scumaci


The Scotsman, UK, July 2008
(a one-page review)
'Some tracks have an urban atmosphere, but many excude the wonderful calm which travellers on horseback experience, as they traverse the limitless wastes of Central Asia.

Pitchfork, USA, 10 July 2008
'it takes days to get your mind around just how much you like it. . . stunningly dramatic. . . transcendently powerful music'

Froots, UK, Aug/Sept 2008
'Hanggai are a particularly exciting prospect. They've already had a rave review from the Shetland Folk Festival and indications are that they could easily fill the vacuum left by implosions in the Tuvan camp.'

Global Rhythm, USA, Aug-Sep
'. . . IIchi and his brethren introduce contemporary sounds into the music, make it more palatable to younger audiences. . . . a highly pleasurable taste of a folk music style that begs to be discovered by wider audiences.'

Różni Wykonawcy - Rough Guide

Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

W tej serii wydawniczej [Think Global] dostajemy muzykę wpisaną w określone miejsca tak mocno, że staje się ona ważną częścią tamtejszej kultury. Te dźwięki są tak samo ważne dla Brazylii, Afryki i amerykańskich bezdroży jak osobliwa kuchnia i tradycyjne stroje. Wydawcy postawili na wykonawców uznanych, renomowanych - prawdziwe ''firmy'' muzyki świata (m.in. Miriam Makeba, Oumou Sangare, Chico Barque, Armando Marçal). Na zestaw składa się siedem albumów: od salsy i muzyki amerykańskich Indian, po tango, a na każdym krążku możemy posłuchać ponad dziesięciu wykonawców. Przez to można śmiało mówić o przekroju brzmienia i konwencji przy jednoczesnym uniknięciu ''dźwiękowej cepelii''. Tu pasja i szczerość wygrywają z komercyjną poprawnością, dostarczając muzyki, która nie zwykła gościć na radiowych play listach.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki

Różni Wykonawcy - Rough Guide

multikulti.com:
Płomienna i namiętna muzyka węgierskich Cyganów jest pełna życia oraz kolorów. Ich pieśni opowiadają o codziennej egzystencji, o wielu sprawach związanych z ciężkim życiem, o naturze, śmierci, pokonywaniu trudności i parciu naprzód, o pierwotnej, naturalnej miłości prostych ludzi. Przy takiej tematyce niosą w sobie potężny ładunek pozytywnej energii.
Z obozów i osad rolniczych na Węgrzech muzyka ta rozprzestrzeniła się na cały świat. Płyta 'The Rough Guide To The Music Of Hungarian Gypsies' to dowód na muzyczne przebudzenie się węgierskich romów, zjawisku temu patronują artyści tacy jak Ando Drom, Kalyi Jag, Romano Drom, Parno Graszt.
Jak najlepiej scharakteryzować tą ekscytującą muzykę, którą tworzą węgierscy Cyganie?
Jest ona przede wszystkim bardzo emocjonalna i obrazowa.
autor: Krzysztof Szamot




Editor's info:
Hungarian Gypsy (Roma) music is vibrant, passionate and brimming with colour, yet its songs reflect the hardships of daily life. From the camps and villages of rural Hungary, its popularity has swept around the world. The Rough Guide To The Music Of Hungarian Gypsies explores the Gypsy revival with leading artists including Ando Drom, Kalyi Jag, Romano Drom, and Parno Graszt.


Four stars [* * * *] Evening Standard

Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

Nawet skrupulatnie śledząc nowe albumy artystów z kręgu muzyki świata, nie sposób objąć całości. Tytuł każdej płyty z serii ''The Rough Guide To The Music'' dopełnia uściślenie, z jakiego kręgu kulturowego pochodzą nagrania, a kilkunastu wykonawców - postaci kluczowych dla danego nurtu - daje możliwość wsłuchania się w rozmaite konwencje wykonawcze. Dzięki temu możemy posłuchać muzyki klezmerskiej wynikającej wprost z tradycji (''Klezmer Revival'') i porównać ją z modnymi ostatnio wariacjami ''na temat'' (''Klezmer Revolution''). Na płycie ''japońskiej'' możemy posłuchać, jak rodowici mieszkańcy Hokkaido - Ainu wplatają do tradycyjnej muzyki typowe dla reggae elementy dubowe. Miłośnicy klimatów Gorana Bregovicia zakochają się w albumach rumuńskich i węgierskich Cyganów. Podobnie jak w wypadku krążka z bałkańskimi tematami Romów. Raz wyśpiewywanych przy wtórze gitar, kiedy indziej doprawionych orgią wszelkiej maści trąbek, kornetów, bębnów. Znajdziemy tu również elementy hip-hopu i funkowe riffy. Przy tych krążkach (w serii łącznie 46 albumów!) nie sposób się nudzić. Często nie sposób wręcz wysiedzieć w miejscu. Nic dziwnego, u swych źródeł to w większości muzyka taneczna i obrzędowa.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki

Różni Wykonawcy - Rough Guide

multikulti.com:
Muzyka brazylijska, w porównaniu z tradycyjną muzyką innych nacji jest wyjątkowo zróżnicowana. Odznacza się także powszechnym łączeniem elementów tradycyjnych i współczesnych. Obejmuje szeroką gamę stylów, od porywającej samby - prosto z karnawału w Rio do zwiewnej bossa novy.
Muzyka w Brazylii rozwija dwu-nurtowo: z jednej strony mamy nurt, w którym dominujące są wpływy kultury europejskiej, z drugiej strony nurt będący połączeniem muzyki europejskiej, indiańskiej i afrykańskiej.
Być może to jest przyczyną niezwykłego aspektu produkcji muzycznej w Brazylii.
Płyta 'Think Global: Acoustic Brazil' to jakby wersje unplugged, ze środka brazylijskiej nocy, z udziałem takich legend jak Maria Bethania, Chico Buarque, Marcos Sacramento czy Paulo Moura.
autor: Krzysztof Szamot


Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

W tej serii wydawniczej [Think Global] dostajemy muzykę wpisaną w określone miejsca tak mocno, że staje się ona ważną częścią tamtejszej kultury. Te dźwięki są tak samo ważne dla Brazylii, Afryki i amerykańskich bezdroży jak osobliwa kuchnia i tradycyjne stroje. Wydawcy postawili na wykonawców uznanych, renomowanych - prawdziwe ''firmy'' muzyki świata (m.in. Miriam Makeba, Oumou Sangare, Chico Barque, Armando Marçal). Na zestaw składa się siedem albumów: od salsy i muzyki amerykańskich Indian, po tango, a na każdym krążku możemy posłuchać ponad dziesięciu wykonawców. Przez to można śmiało mówić o przekroju brzmienia i konwencji przy jednoczesnym uniknięciu ''dźwiękowej cepelii''. Tu pasja i szczerość wygrywają z komercyjną poprawnością, dostarczając muzyki, która nie zwykła gościć na radiowych play listach.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki



www.popmatters.com; rating: 6/10:
[. . .] The front cover promises rambunctious carnivale, but the blurb on the back is all about 'lilting melodies enchanting acoustic grooves late-night tracks.' Trust the blurb. The front cover doesn't know what it's talking about. Once again, the people behind Think Global have walked the thin line between ethnic authenticity and easy-listening and managed to keep their balance. Marcos Sacramento sings as if he's stroking you and smiling, while the trumpets in Casuarina's 'Pot-Pourri' medley are emphatic yet genial, like the nudges of benevolent dolphins. Gabriel Moura's samba-funk is sexy without being pushy. He's making a comradely suggestion, not trying to hump your leg. Like last year's Think Global: Women of Africa, Acoustic Brazil is a beginner's disc that wouldn't offend a more experienced listener. It assumes unfamiliarity without using it as an excuse to fob the newcomer off with second-rate junk. Cough. Petrol Records. Cough. [. . .]
by Deanne Sole

Różni Wykonawcy - Rough Guide

multikulti.com:
Muzyka wypełnia życiem zalane słońcem afrykańskie ulice, wydobywając się ze wszystkich zaułków, autobusów, kiosków czy straganów. Zrób tylko głośniej a w mig pojawi się tłum, który od razu zaczyna tańczyć i się bawić.
Krążek 'The Rough Guide To African Street Music' to muzyczna wędrówka po kontynencie afrykańskim, przyciąga przede wszystkim pełną energii spontanicznością utworów Vieux Farka Toure, Ricardo Lemvo, Kenge Kenge, czy Fatai Rolling Dollar.
autor: Krzysztof Szamot


Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

Nawet skrupulatnie śledząc nowe albumy artystów z kręgu muzyki świata, nie sposób objąć całości. Tytuł każdej płyty z serii ''The Rough Guide To The Music'' dopełnia uściślenie, z jakiego kręgu kulturowego pochodzą nagrania, a kilkunastu wykonawców - postaci kluczowych dla danego nurtu - daje możliwość wsłuchania się w rozmaite konwencje wykonawcze. Dzięki temu możemy posłuchać muzyki klezmerskiej wynikającej wprost z tradycji (''Klezmer Revival'') i porównać ją z modnymi ostatnio wariacjami ''na temat'' (''Klezmer Revolution''). Na płycie ''japońskiej'' możemy posłuchać, jak rodowici mieszkańcy Hokkaido - Ainu wplatają do tradycyjnej muzyki typowe dla reggae elementy dubowe. Miłośnicy klimatów Gorana Bregovicia zakochają się w albumach rumuńskich i węgierskich Cyganów. Podobnie jak w wypadku krążka z bałkańskimi tematami Romów. Raz wyśpiewywanych przy wtórze gitar, kiedy indziej doprawionych orgią wszelkiej maści trąbek, kornetów, bębnów. Znajdziemy tu również elementy hip-hopu i funkowe riffy. Przy tych krążkach (w serii łącznie 46 albumów!) nie sposób się nudzić. Często nie sposób wręcz wysiedzieć w miejscu. Nic dziwnego, u swych źródeł to w większości muzyka taneczna i obrzędowa.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki


Global Rhythm, USA, June 2008
'modern-sounding. . . promises a good time of the highest order. . . you won't be disappointed.'

Songlines, UK, June 2008
* * * * Four stars
'. . . one of the most diverse compilations of African music. . . an in depth collection of some of the hottest. . . sounds from the continent.'

Boston Herald, USA
'A collaboration between ace travel writers and the World Music Network, The Rough Guide To African Street Party is a great next step'

Różni Wykonawcy - Rough Guide

Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

Nawet skrupulatnie śledząc nowe albumy artystów z kręgu muzyki świata, nie sposób objąć całości. Tytuł każdej płyty z serii ''The Rough Guide To The Music'' dopełnia uściślenie, z jakiego kręgu kulturowego pochodzą nagrania, a kilkunastu wykonawców - postaci kluczowych dla danego nurtu - daje możliwość wsłuchania się w rozmaite konwencje wykonawcze. Dzięki temu możemy posłuchać muzyki klezmerskiej wynikającej wprost z tradycji (''Klezmer Revival'') i porównać ją z modnymi ostatnio wariacjami ''na temat'' (''Klezmer Revolution''). Na płycie ''japońskiej'' możemy posłuchać, jak rodowici mieszkańcy Hokkaido - Ainu wplatają do tradycyjnej muzyki typowe dla reggae elementy dubowe. Miłośnicy klimatów Gorana Bregovicia zakochają się w albumach rumuńskich i węgierskich Cyganów. Podobnie jak w wypadku krążka z bałkańskimi tematami Romów. Raz wyśpiewywanych przy wtórze gitar, kiedy indziej doprawionych orgią wszelkiej maści trąbek, kornetów, bębnów. Znajdziemy tu również elementy hip-hopu i funkowe riffy. Przy tych krążkach (w serii łącznie 46 albumów!) nie sposób się nudzić. Często nie sposób wręcz wysiedzieć w miejscu. Nic dziwnego, u swych źródeł to w większości muzyka taneczna i obrzędowa.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki


Editor's info:
The anthology of the best Calypso from Trinidad from rare early recordings up to the zenith of the 1950s calypso craze. From the 1920s legendary string orchestras through the forties with the emergence of King Radio, to the worldwide recognition of Calypso in the fifties with Lord Pretender, and the legends Lord Kitchener and The Mighty Bomber, The Rough Guide To Calypso Gold delivers a taste of real Calypso.

Różni Wykonawcy - Rough Guide

Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

Nawet skrupulatnie śledząc nowe albumy artystów z kręgu muzyki świata, nie sposób objąć całości. Tytuł każdej płyty z serii ''The Rough Guide To The Music'' dopełnia uściślenie, z jakiego kręgu kulturowego pochodzą nagrania, a kilkunastu wykonawców - postaci kluczowych dla danego nurtu - daje możliwość wsłuchania się w rozmaite konwencje wykonawcze. Dzięki temu możemy posłuchać muzyki klezmerskiej wynikającej wprost z tradycji (''Klezmer Revival'') i porównać ją z modnymi ostatnio wariacjami ''na temat'' (''Klezmer Revolution''). Na płycie ''japońskiej'' możemy posłuchać, jak rodowici mieszkańcy Hokkaido - Ainu wplatają do tradycyjnej muzyki typowe dla reggae elementy dubowe. Miłośnicy klimatów Gorana Bregovicia zakochają się w albumach rumuńskich i węgierskich Cyganów. Podobnie jak w wypadku krążka z bałkańskimi tematami Romów. Raz wyśpiewywanych przy wtórze gitar, kiedy indziej doprawionych orgią wszelkiej maści trąbek, kornetów, bębnów. Znajdziemy tu również elementy hip-hopu i funkowe riffy. Przy tych krążkach (w serii łącznie 46 albumów!) nie sposób się nudzić. Często nie sposób wręcz wysiedzieć w miejscu. Nic dziwnego, u swych źródeł to w większości muzyka taneczna i obrzędowa.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki

Różni Wykonawcy - Rough Guide

Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

Nawet skrupulatnie śledząc nowe albumy artystów z kręgu muzyki świata, nie sposób objąć całości. Tytuł każdej płyty z serii ''The Rough Guide To The Music'' dopełnia uściślenie, z jakiego kręgu kulturowego pochodzą nagrania, a kilkunastu wykonawców - postaci kluczowych dla danego nurtu - daje możliwość wsłuchania się w rozmaite konwencje wykonawcze. Dzięki temu możemy posłuchać muzyki klezmerskiej wynikającej wprost z tradycji (''Klezmer Revival'') i porównać ją z modnymi ostatnio wariacjami ''na temat'' (''Klezmer Revolution''). Na płycie ''japońskiej'' możemy posłuchać, jak rodowici mieszkańcy Hokkaido - Ainu wplatają do tradycyjnej muzyki typowe dla reggae elementy dubowe. Miłośnicy klimatów Gorana Bregovicia zakochają się w albumach rumuńskich i węgierskich Cyganów. Podobnie jak w wypadku krążka z bałkańskimi tematami Romów. Raz wyśpiewywanych przy wtórze gitar, kiedy indziej doprawionych orgią wszelkiej maści trąbek, kornetów, bębnów. Znajdziemy tu również elementy hip-hopu i funkowe riffy. Przy tych krążkach (w serii łącznie 46 albumów!) nie sposób się nudzić. Często nie sposób wręcz wysiedzieć w miejscu. Nic dziwnego, u swych źródeł to w większości muzyka taneczna i obrzędowa.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki


Editor's info:
Japan is no longer perceived as home to the worst excesses of idol pop or inaccessible traditional music. In truth, Japanese musicians have for years been skillful at blending the traditional with the pop and coming up with some of the world's craziest concoctions. The Rough Guide To The Music Of Japan encompasses sounds from ancient gagaku to todayi?1s hottest roots acts, mixed with quintessential enka and post-war boogie-woogie a compilation to blow away any lingering preconceptions.

Różni Wykonawcy - Rough Guide

multikulti.com:
Charakterystyczne brzmienie gitary, swingująca sekcja dęta i delikatne harmonie wokalne największymi atutami kongijskiej rumby. To dzięki temu rumba z Konga stała się jednym z najbardziej popularnych i fascynujących tańców Afryki.
Jak piszą znawcy afrykańskiej muzyki, np. . . . . Wojciech Ossowski - kongijska rumba to rodzaj tanecznej muzyki pochodzącej z Konga belgijskiego, który zdobył popularność w kilku innych krajach Afryki.
Narodziła się w ''czarnych'' obozach pracy, gdzie mieszkali ściągnięci przez europejskie kampanie ''czarni'' pracownicy, przede wszystkim górnicy pracujący przy eksploatacji surowców naturalnych belgijskiego Konga. ''Le Chemin de Fer du Congo'', kampania założona w 1889 roku, połączyła stolicę Kinszasę z portem Matadi. Powstała w 1906 roku kampania górnicza zatrudniała robotników najemnych z Mozambiku, Malawi, a nawet z Chin, Indii Zachodnich i Makao. W 1928 roku kampania ta pozwoliła żonatym robotnikom na umieszczenie rodzin w obozie. Ta mieszanina różnych kultur i tradycji plemiennych sprawiła, że narodziła się nowa jakość, nowy styl życia i adekwatna doń muzyka - kongijska rumba.
Płyta 'The Rough Guide to Congo Gold' to wybór najprzedniejszych przedstawicieli rumby, by wymienić Franco & TPOK, Tabu Ley Rochereau, 'Docteur' Nico, Sam Mangwana czy Madilu System.
autor: Krzysztof Szamot



Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

Nawet skrupulatnie śledząc nowe albumy artystów z kręgu muzyki świata, nie sposób objąć całości. Tytuł każdej płyty z serii ''The Rough Guide To The Music'' dopełnia uściślenie, z jakiego kręgu kulturowego pochodzą nagrania, a kilkunastu wykonawców - postaci kluczowych dla danego nurtu - daje możliwość wsłuchania się w rozmaite konwencje wykonawcze. Dzięki temu możemy posłuchać muzyki klezmerskiej wynikającej wprost z tradycji (''Klezmer Revival'') i porównać ją z modnymi ostatnio wariacjami ''na temat'' (''Klezmer Revolution''). Na płycie ''japońskiej'' możemy posłuchać, jak rodowici mieszkańcy Hokkaido - Ainu wplatają do tradycyjnej muzyki typowe dla reggae elementy dubowe. Miłośnicy klimatów Gorana Bregovicia zakochają się w albumach rumuńskich i węgierskich Cyganów. Podobnie jak w wypadku krążka z bałkańskimi tematami Romów. Raz wyśpiewywanych przy wtórze gitar, kiedy indziej doprawionych orgią wszelkiej maści trąbek, kornetów, bębnów. Znajdziemy tu również elementy hip-hopu i funkowe riffy. Przy tych krążkach (w serii łącznie 46 albumów!) nie sposób się nudzić. Często nie sposób wręcz wysiedzieć w miejscu. Nic dziwnego, u swych źródeł to w większości muzyka taneczna i obrzędowa.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki


Editor's info:
The inter-locked guitars, swinging horn sections and sublime vocal harmonies are what make Congolese rumba the most exciting and infectious dance music in Africa. The Rough Guide To Congo Gold picks out some of the best examples from rumba innovators that include Franco & OK Jazz, Tabu Ley Rochereau, 'Docteur' Nico, Sam Mangwana and Madilu.

Franco was undoubtedly the greatest bandleader in Congolese music and the celebrated history of his band TPOK Jazz stretches back to 1956. 'Azda', from 1973, features one of the best advertising 'jingles' ever committed to wax - Franco's sales pitch for a Volkswagen dealership. 'Mujinga', from 1981, is typical of Franco's conversational style of composition and features two women bickering. One of the most internationally successful Congolese singers, Sam Mangwana assimilates numerous other styles into his rumba including highlife, makossa, salsa, marabenta or merengue. On the 1980 track 'Tchimurenga Zimbabwe', Sam offers his solidarity in the struggle for independence. Wendo Kolosoy is acknowledged as the great surviving legend of the country's first generation of musical heroes and 'Marie Louise' was his biggest hit. The original version included here was released in 1949.

Joseph 'Kalle' Kabasele was the first great Congolese bandleader and his group L'African Jazz was the launching point for the vocalist Tabu Ley Rochereau, who went on to become the greatest singer in Zaire. Rochereau - featured here on the memorable and melancholic song 'Adios Tete' with L'African Jazz - eventually broke from African Jazz along with 'Docteur' Nico to form the rival band African Fiesta. Nico, one of the Congo's most innovative and refined guitarists, displays his subtle melodic prowess on the Hawaiian guitar on 'Mamu Wa Mpoy'. Nico and Rochereau eventually split and by the early 1970s, Rochereau had renamed his African Fiesta group as L'Afrisa International. Rochereau was also responsible for launching the careers of many of Zaire's greatest singers including Mbilia Bel, one of Africa's finest and most popular female artists. Celebrating a uniquely global musical hybrid, this 'Gold' selection stretches from the early pioneers of the late 1940s and 1950s like Wendo Kolosoy and Kallé Kabasele right up to the great 1990s recordings of former OK Jazz veterans Papa Noel and Madilu System. 'Bon Samaritain' is from Papa Noel's 1984 album and Madilu's distinctive and popular chuckle is showcased on the song 'Biya'.

Rooted in Congolese traditional rhythms and influenced by Cuban music, European folk, jazz styles and colonial military and church orchestration, The Rough Guide To Congo Cold is packed full of sweet harmonies, spiralling interlocked guitars, sassy horns and swivelling hips.

Etran Finatawa

Reuters Polska:
To bardzo transowa muzyka wykonywana na niezliczonej ilości, rozmaitych, często nawet trudno nazywalnych instrumentów perkusyjnych, którym towarzyszą gitary elektryczne. Etran Finatawa tworzą muzycy z dwóch sacharyjskich ludów: Tuaregowie, których muzyka zawiera elementy muzyki arabskiej oraz wyraźnie już afrykańscy w brzmieniach Wodaabe. Warto dać się porwać ich transowym dźwiękom.


Editor's info:
Among the grasslands of the Sahel and the shifting dunes of the Sahara desert, two legendary nomadic peoples, the Wodaabe and Tuareg, are joined together in the raunchy guitars and haunting voices of Etran Finatawa. As the winds of change cast uncertainty over their nomadic lifestyle, both cultures are at a crossroads. Etran Finatawa reflect on their roots, with a nostalgia and warmth that mirrors the majesty of their desert home.

Etran Finatawa are six musicians - Tuareg and Wodaabe people but now based in Niamey, Niger. Many of the songs on this album reflect their longing to return to their roots - the nomadic lifestyle which relies on cattle, the great expanse of the Sahelian grasslands and never-ending dunes of the Sahara.

Since the release of their first BBC Award-nominated album (Introducing: Etran Finatawa, 2006) the band have toured constantly all over the world. It wasn't until July 2007 that they found time to go into the studio to record Desert Crossroads, an album of North African blues, underpinned by acoustic percussion, traditional Wodaabe vocals, fused with electric guitar and Tuareg rhythms. The songs are about the rapid change threatening age-old traditions - a warning that their rich culture and identity must be cherished and allowed to flourish.


Rolling Stone, USA, June 2008; rating: * * * * Four stars 'impressive'

Global Rhythm, USA, July 2008
'The vocal harmonies are at once promising and dire, the grooves nailtough and hypnotic . . . Music as helplessly addictive as this. . . '

Time Out Chicago, USA
The most promising new band on the desert-nomad music scene. . . excellent'

New York Times
'Mesmerizing'

L.A Weekly, USA
'charming, urgent, dark and rockin' — a celebration of life and expression of the profound pain of separation and loss.'

Songlines, UK - Top of the World Album
'an impressive band who are well worth checking out. . . their latest album seems to get better every time it's played.'

Mirror, CAN, June 2008
'a sweet, light, sub-Saharan lilt, offsetting the air of melancholy.'

HMV Choice, UK, June 2008; rating: * * * * Four stars
'hypnotic, soulful, captivating and beautiful. . . '

Daily Telegraph, UK
'so potent and so interesting. '

The Guardian, UK; rating: * * * * Four stars

Financial Times, UK; rating: * * * * Four stars

Różni Wykonawcy - Rough Guide

Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

Nawet skrupulatnie śledząc nowe albumy artystów z kręgu muzyki świata, nie sposób objąć całości. Tytuł każdej płyty z serii ''The Rough Guide To The Music'' dopełnia uściślenie, z jakiego kręgu kulturowego pochodzą nagrania, a kilkunastu wykonawców - postaci kluczowych dla danego nurtu - daje możliwość wsłuchania się w rozmaite konwencje wykonawcze. Dzięki temu możemy posłuchać muzyki klezmerskiej wynikającej wprost z tradycji (''Klezmer Revival'') i porównać ją z modnymi ostatnio wariacjami ''na temat'' (''Klezmer Revolution''). Na płycie ''japońskiej'' możemy posłuchać, jak rodowici mieszkańcy Hokkaido - Ainu wplatają do tradycyjnej muzyki typowe dla reggae elementy dubowe. Miłośnicy klimatów Gorana Bregovicia zakochają się w albumach rumuńskich i węgierskich Cyganów. Podobnie jak w wypadku krążka z bałkańskimi tematami Romów. Raz wyśpiewywanych przy wtórze gitar, kiedy indziej doprawionych orgią wszelkiej maści trąbek, kornetów, bębnów. Znajdziemy tu również elementy hip-hopu i funkowe riffy. Przy tych krążkach (w serii łącznie 46 albumów!) nie sposób się nudzić. Często nie sposób wręcz wysiedzieć w miejscu. Nic dziwnego, u swych źródeł to w większości muzyka taneczna i obrzędowa.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki


Audio; 2008-11, ocena - wykonanie: * * * *, nagranie: * * *:
Muzyka klezmerska cieszy się coraz większą popularnością nie tylko na świecie, ale również w Polsce. Kilka lat temu w Sejnach, w teatrze słuchałem koncertu tamtejszych muzyków grających tak, że chciałem kupić ich płytę. Nie mieli, a mogliby zrobić furorę, jak nasz zespół Kroke. O dziwo nie znajdziemy ich nagrania na drugiej składance, choć powinno tam być.
Słowo klezmer pochodzi z języka jidisz (złożone ze słów: instrument, piosenka) i oznacza muzyka oraz niereligijną muzykę instrumentalną. Powstała w XV w., a tworzyli ją początkowo Hasydzi i Żydzi Aszkenazyjscy. Grana na weselach i innych uroczystościach rozwija się przez wieki tworząc bogatą tradycję. Na pierwszej ze składanek znalazło się osiemnaście utworów wykonywanych przez zespoły z całego świata, z USA, Mołdawii, Rosji, Izraela, Niemiec, Argentyny i Rumunii. To muzyka porywająca do tańca, ale zawierająca też nostalgiczną nutę.
Druga płyta 'The Rough Guide To Klezmer Revolution' bardziej mnie zainteresowała. Zainspirowana jest muzyką klezmerską wywodzącą się z Europy Wschodniej. Trafiły tu nagrania popularnej grupy The Klezmatics i Davida Krakauera. Niesamowite klezmerskie reggae 'Sadagora Hot Dub' gra Amsterdam Klezmer Band, bałkańskie dęciaki zaadoptował Frank London, pojawiają się skrecze, sample, słowem klubowe brzmienia. Bo muzyka klezmerska jest uniwersalna i potrafi być nowoczesna.
autor: Marek Dusza

Różni Wykonawcy - Rough Guide

multikulti.com
Trzynaście utworów będących doskonałym wprowadzeniem do świata ethno-rock-funk-psychodelic-cabaret-trance-music.
Czy można się odnaleźć w takim kulturowym tyglu?
Płyta 'Music Rough Guides: Ultimate Musical Adventures' przynosi twierdzącą odpowiedź na to pytanie, a to za sprawą wykonawców, którzy w części przynajmniej są doskonale znani: jeden z królów salsy - Wayne Gorbea, bluesowi herosi - Corey Harris with Ali Farka Toure czy też Rhany wykonujący tutaj hit Buena Vista Club 'Chan Chan' w rewolucyjnej interpretacji, w której schodzą się taniec brzucha [belly dance], salsa i flamenco nuevo.
autor: Krzysztof Szamot


Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

Nawet skrupulatnie śledząc nowe albumy artystów z kręgu muzyki świata, nie sposób objąć całości. Tytuł każdej płyty z serii ''The Rough Guide To The Music'' dopełnia uściślenie, z jakiego kręgu kulturowego pochodzą nagrania, a kilkunastu wykonawców - postaci kluczowych dla danego nurtu - daje możliwość wsłuchania się w rozmaite konwencje wykonawcze. Dzięki temu możemy posłuchać muzyki klezmerskiej wynikającej wprost z tradycji (''Klezmer Revival'') i porównać ją z modnymi ostatnio wariacjami ''na temat'' (''Klezmer Revolution''). Na płycie ''japońskiej'' możemy posłuchać, jak rodowici mieszkańcy Hokkaido - Ainu wplatają do tradycyjnej muzyki typowe dla reggae elementy dubowe. Miłośnicy klimatów Gorana Bregovicia zakochają się w albumach rumuńskich i węgierskich Cyganów. Podobnie jak w wypadku krążka z bałkańskimi tematami Romów. Raz wyśpiewywanych przy wtórze gitar, kiedy indziej doprawionych orgią wszelkiej maści trąbek, kornetów, bębnów. Znajdziemy tu również elementy hip-hopu i funkowe riffy. Przy tych krążkach (w serii łącznie 46 albumów!) nie sposób się nudzić. Często nie sposób wręcz wysiedzieć w miejscu. Nic dziwnego, u swych źródeł to w większości muzyka taneczna i obrzędowa.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki


Editor's info:
Blow the wax out of your ears with gems from the Cambodian psychedelic rockers Dengue Fever, the tragicomic Pygmy Divorce of Cameroon's Francis Bebey, and the hell-raising, rum-soaked Cuban Cowboys - all culled from the globetrotting Rough Guide music series

Różni Wykonawcy - Rough Guide

Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

Nawet skrupulatnie śledząc nowe albumy artystów z kręgu muzyki świata, nie sposób objąć całości. Tytuł każdej płyty z serii ''The Rough Guide To The Music'' dopełnia uściślenie, z jakiego kręgu kulturowego pochodzą nagrania, a kilkunastu wykonawców - postaci kluczowych dla danego nurtu - daje możliwość wsłuchania się w rozmaite konwencje wykonawcze. Dzięki temu możemy posłuchać muzyki klezmerskiej wynikającej wprost z tradycji (''Klezmer Revival'') i porównać ją z modnymi ostatnio wariacjami ''na temat'' (''Klezmer Revolution''). Na płycie ''japońskiej'' możemy posłuchać, jak rodowici mieszkańcy Hokkaido - Ainu wplatają do tradycyjnej muzyki typowe dla reggae elementy dubowe. Miłośnicy klimatów Gorana Bregovicia zakochają się w albumach rumuńskich i węgierskich Cyganów. Podobnie jak w wypadku krążka z bałkańskimi tematami Romów. Raz wyśpiewywanych przy wtórze gitar, kiedy indziej doprawionych orgią wszelkiej maści trąbek, kornetów, bębnów. Znajdziemy tu również elementy hip-hopu i funkowe riffy. Przy tych krążkach (w serii łącznie 46 albumów!) nie sposób się nudzić. Często nie sposób wręcz wysiedzieć w miejscu. Nic dziwnego, u swych źródeł to w większości muzyka taneczna i obrzędowa.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki

Różni Wykonawcy - Rough Guide

Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

Nawet skrupulatnie śledząc nowe albumy artystów z kręgu muzyki świata, nie sposób objąć całości. Tytuł każdej płyty z serii ''The Rough Guide To The Music'' dopełnia uściślenie, z jakiego kręgu kulturowego pochodzą nagrania, a kilkunastu wykonawców - postaci kluczowych dla danego nurtu - daje możliwość wsłuchania się w rozmaite konwencje wykonawcze. Dzięki temu możemy posłuchać muzyki klezmerskiej wynikającej wprost z tradycji (''Klezmer Revival'') i porównać ją z modnymi ostatnio wariacjami ''na temat'' (''Klezmer Revolution''). Na płycie ''japońskiej'' możemy posłuchać, jak rodowici mieszkańcy Hokkaido - Ainu wplatają do tradycyjnej muzyki typowe dla reggae elementy dubowe. Miłośnicy klimatów Gorana Bregovicia zakochają się w albumach rumuńskich i węgierskich Cyganów. Podobnie jak w wypadku krążka z bałkańskimi tematami Romów. Raz wyśpiewywanych przy wtórze gitar, kiedy indziej doprawionych orgią wszelkiej maści trąbek, kornetów, bębnów. Znajdziemy tu również elementy hip-hopu i funkowe riffy. Przy tych krążkach (w serii łącznie 46 albumów!) nie sposób się nudzić. Często nie sposób wręcz wysiedzieć w miejscu. Nic dziwnego, u swych źródeł to w większości muzyka taneczna i obrzędowa.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki


Editor's info:
The salsa scene of the 1970s was diverse and full of bands struggling to gain recognition. Some of the biggest names, such as Fruko and Machito, emerged from this 'Golden Era', but The Rough Guide To Salsa Gold is also about digging deeper, about discovering buried treasure. It's about giving little known groups like Orquesta Dee Jay a chance to shine again, or uncovering that obscure track by a well-known artist. It truly is salsa gold.

Różni Wykonawcy - Rough Guide

Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

Nawet skrupulatnie śledząc nowe albumy artystów z kręgu muzyki świata, nie sposób objąć całości. Tytuł każdej płyty z serii ''The Rough Guide To The Music'' dopełnia uściślenie, z jakiego kręgu kulturowego pochodzą nagrania, a kilkunastu wykonawców - postaci kluczowych dla danego nurtu - daje możliwość wsłuchania się w rozmaite konwencje wykonawcze. Dzięki temu możemy posłuchać muzyki klezmerskiej wynikającej wprost z tradycji (''Klezmer Revival'') i porównać ją z modnymi ostatnio wariacjami ''na temat'' (''Klezmer Revolution''). Na płycie ''japońskiej'' możemy posłuchać, jak rodowici mieszkańcy Hokkaido - Ainu wplatają do tradycyjnej muzyki typowe dla reggae elementy dubowe. Miłośnicy klimatów Gorana Bregovicia zakochają się w albumach rumuńskich i węgierskich Cyganów. Podobnie jak w wypadku krążka z bałkańskimi tematami Romów. Raz wyśpiewywanych przy wtórze gitar, kiedy indziej doprawionych orgią wszelkiej maści trąbek, kornetów, bębnów. Znajdziemy tu również elementy hip-hopu i funkowe riffy. Przy tych krążkach (w serii łącznie 46 albumów!) nie sposób się nudzić. Często nie sposób wręcz wysiedzieć w miejscu. Nic dziwnego, u swych źródeł to w większości muzyka taneczna i obrzędowa.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki


Editor's info:
Turkish music is much more than Whirling Dervishes and efforts in the Eurovision song contest. It has inspired the styles of many Mediterranean regions and, located between Asia and Europe, embodies a vibrant melting pot of sounds. From traditional modest coffee houses to elegant venues of Istanbul, Turkish cafes boast an ambiance immersed in the voice of legendary Sezen Aksu, gypsy clarinet of Selim Sesler and a range of folk and pop talents.

Różni Wykonawcy - Rough Guide

Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

Nawet skrupulatnie śledząc nowe albumy artystów z kręgu muzyki świata, nie sposób objąć całości. Tytuł każdej płyty z serii ''The Rough Guide To The Music'' dopełnia uściślenie, z jakiego kręgu kulturowego pochodzą nagrania, a kilkunastu wykonawców - postaci kluczowych dla danego nurtu - daje możliwość wsłuchania się w rozmaite konwencje wykonawcze. Dzięki temu możemy posłuchać muzyki klezmerskiej wynikającej wprost z tradycji (''Klezmer Revival'') i porównać ją z modnymi ostatnio wariacjami ''na temat'' (''Klezmer Revolution''). Na płycie ''japońskiej'' możemy posłuchać, jak rodowici mieszkańcy Hokkaido - Ainu wplatają do tradycyjnej muzyki typowe dla reggae elementy dubowe. Miłośnicy klimatów Gorana Bregovicia zakochają się w albumach rumuńskich i węgierskich Cyganów. Podobnie jak w wypadku krążka z bałkańskimi tematami Romów. Raz wyśpiewywanych przy wtórze gitar, kiedy indziej doprawionych orgią wszelkiej maści trąbek, kornetów, bębnów. Znajdziemy tu również elementy hip-hopu i funkowe riffy. Przy tych krążkach (w serii łącznie 46 albumów!) nie sposób się nudzić. Często nie sposób wręcz wysiedzieć w miejscu. Nic dziwnego, u swych źródeł to w większości muzyka taneczna i obrzędowa.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki


Editor's info:
This party collection of Latin street beats represents both mainstream and alternative visions of mi?1sica bailable (dance music). From retro cover versions of classics recorded faithfully in analog to digital mash-up remixes, The Rough Guide To Latin Street Party has it all for your Latino sound system: salsa, merengue, bachata, cumbia, reggaeti?1n, Latin soul, and all points in between. So take it to the street and start dancing!

Różni Wykonawcy - Rough Guide

multikulti.com
Dwu i półmilionowa Rumunia to na mapie muzycznej miejsce nad zwyczaj szczególne. Ojczyzna wielu światowej sławy wykonawców, by wymienić tylko najsłynniejszych: Taraf de Haidouks, Fanfare Ciocąrlia, Mahala Rai Banda, Toni Iordachi czy Gabi Lunca.
Od energetycznych brassowych składów, poprzez hipnotyczne brzmieniowo cymbały po mistrzów ludowych skrzypiec.
'The Rough Guide To The Music Of Romanian Gypsies' dzięki doskonałemu doborowi repertuaru w udany sposób przedstawia fenomen tego wyjątkowego zjawiska w europejskiej muzyce.


Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

Nawet skrupulatnie śledząc nowe albumy artystów z kręgu muzyki świata, nie sposób objąć całości. Tytuł każdej płyty z serii ''The Rough Guide To The Music'' dopełnia uściślenie, z jakiego kręgu kulturowego pochodzą nagrania, a kilkunastu wykonawców - postaci kluczowych dla danego nurtu - daje możliwość wsłuchania się w rozmaite konwencje wykonawcze. Dzięki temu możemy posłuchać muzyki klezmerskiej wynikającej wprost z tradycji (''Klezmer Revival'') i porównać ją z modnymi ostatnio wariacjami ''na temat'' (''Klezmer Revolution''). Na płycie ''japońskiej'' możemy posłuchać, jak rodowici mieszkańcy Hokkaido - Ainu wplatają do tradycyjnej muzyki typowe dla reggae elementy dubowe. Miłośnicy klimatów Gorana Bregovicia zakochają się w albumach rumuńskich i węgierskich Cyganów. Podobnie jak w wypadku krążka z bałkańskimi tematami Romów. Raz wyśpiewywanych przy wtórze gitar, kiedy indziej doprawionych orgią wszelkiej maści trąbek, kornetów, bębnów. Znajdziemy tu również elementy hip-hopu i funkowe riffy. Przy tych krążkach (w serii łącznie 46 albumów!) nie sposób się nudzić. Często nie sposób wręcz wysiedzieć w miejscu. Nic dziwnego, u swych źródeł to w większości muzyka taneczna i obrzędowa.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki



Editor's info:
Romania's 2.5 million Roma population embraces many of the world's top gypsy musicians, including Taraf de Haidouks, Fanfare Ciocarlia, Mahala Rai Banda, Toni Iordachi and Gabi Lunca. From energetic brass bands and mesmerising cimbolom players to legendary haunting fiddlers, The Rough Guide To The Music Of Romanian Gypsies presents the internationally acclaimed performers and local artists that have, until now, remained undiscovered outside of Eastern Europe.

Spam Allstars

multikulti.com:
W Stanach, skąd pochodzą mają bardzo dobrą markę. Ale granie w kraju, wstrząsanym ciągłymi finansowymi kryzysami, nawet jeśli koncertuje się w tak bardzo słonecznym Miami (rodzinne miasto Spam Allstars) odmiana jest mile widziana.
Najlepszą sceną dla fuzji funk-u, dub-u, hip-hopu, szaleńczego humoru i gorących, latynoskich rytmów to oczywiście Roskilde. Tam też odbyła się europejska premiera koncertowa zespołu.
W 2005 roku dali porywający koncert, dwa saksofony, puzon, gitara, flet i didżej dają fantastycznie funkowy klimat!
Bez kompleksów prą do przodu, wciąż eksperymentują z brzmieniami, tworząc przy okazji udane, niemęczące kompozycje.
Dla fanów np. Manu Chao, Nuyorican Soul, Antibalas cz Up, Bustle & Out płyta 'Introducing Spam Allstars' to nieodzowna muzyczna propozycja.
autor: Krzysztof Szamot


Editor's info:
Spam Allstars are Miami's hardest-working Latin band. Spam music, grounded in Latin funk, mixes horns, improvisational electronic elements and turntables with hip-hop and dub, adding touches of Pythonesque humour. Compiled by DJ Bongohead for your dancing pleasure.

Różni Wykonawcy - Rough Guide

multikulti.com
'Klej zemer'' oznacza w języku hebrajskim 'święte instrumenty''. Na przestrzeni wieków muzyka klezmerska w żywy sposób towarzyszyła społeczności żydowskiej rozsianej po wielu krajach.
Końcówka XX wieku to czas szczególny dla tego gatunku. Można mówić o prawdziwej neo-klezmerskiej rewolucji. Pojawiło sie wielu muzyków, dla których ''żydwoskość'' muzyki jest fundamentem ich pracy twórczej, z drugiej jednak strony nie zamierzaja oni odtwarzać czegokolwiek, wsłuchani w głos współczesności proponują prawdziwie nowatorskie rozwiązania, często będąc znakomitymi improwizatorami nadają tej muzyce zupełnie nową dynamikę.
Płyta ''The Rough Guide to Klezmer Revolution'' zasłużonej brytyjskiej wytwórni World Music Network (wydawcy słynnych przewodników turystycznych ''The Rough Guide'') jest próbą syntetycznego spojrzenia na to zjawisko. Obok klasyków jak David Krakauer, The Klezmatics czy Frank London znajdziemy także zupełnie nowych wykonanwców.
Ponad 70 minut porywającej, pełnej wigoru muzyki, która nie zagubiła po drodze unikalnego mistycznego waloru.


Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

Nawet skrupulatnie śledząc nowe albumy artystów z kręgu muzyki świata, nie sposób objąć całości. Tytuł każdej płyty z serii ''The Rough Guide To The Music'' dopełnia uściślenie, z jakiego kręgu kulturowego pochodzą nagrania, a kilkunastu wykonawców - postaci kluczowych dla danego nurtu - daje możliwość wsłuchania się w rozmaite konwencje wykonawcze. Dzięki temu możemy posłuchać muzyki klezmerskiej wynikającej wprost z tradycji (''Klezmer Revival'') i porównać ją z modnymi ostatnio wariacjami ''na temat'' (''Klezmer Revolution''). Na płycie ''japońskiej'' możemy posłuchać, jak rodowici mieszkańcy Hokkaido - Ainu wplatają do tradycyjnej muzyki typowe dla reggae elementy dubowe. Miłośnicy klimatów Gorana Bregovicia zakochają się w albumach rumuńskich i węgierskich Cyganów. Podobnie jak w wypadku krążka z bałkańskimi tematami Romów. Raz wyśpiewywanych przy wtórze gitar, kiedy indziej doprawionych orgią wszelkiej maści trąbek, kornetów, bębnów. Znajdziemy tu również elementy hip-hopu i funkowe riffy. Przy tych krążkach (w serii łącznie 46 albumów!) nie sposób się nudzić. Często nie sposób wręcz wysiedzieć w miejscu. Nic dziwnego, u swych źródeł to w większości muzyka taneczna i obrzędowa.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki


Audio; 2008-11, ocena - wykonanie: * * *, nagranie: * * *:
Muzyka klezmerska cieszy się coraz większą popularnością nie tylko na świecie, ale również w Polsce. Kilka lat temu w Sejnach, w teatrze słuchałem koncertu tamtejszych muzyków grających tak, że chciałem kupić ich płytę. Nie mieli, a mogliby zrobić furorę, jak nasz zespół Kroke. O dziwo nie znajdziemy ich nagrania na drugiej składance, choć powinno tam być.
Słowo klezmer pochodzi z języka jidisz (złożone ze słów: instrument, piosenka) i oznacza muzyka oraz niereligijną muzykę instrumentalną. Powstała w XV w., a tworzyli ją początkowo Hasydzi i Żydzi Aszkenazyjscy. Grana na weselach i innych uroczystościach rozwija się przez wieki tworząc bogatą tradycję. Na pierwszej ze składanek znalazło się osiemnaście utworów wykonywanych przez zespoły z całego świata, z USA, Mołdawii, Rosji, Izraela, Niemiec, Argentyny i Rumunii. To muzyka porywająca do tańca, ale zawierająca też nostalgiczną nutę.
Druga płyta 'The Rough Guide To Klezmer Revolution' bardziej mnie zainteresowała. Zainspirowana jest muzyką klezmerską wywodzącą się z Europy Wschodniej. Trafiły tu nagrania popularnej grupy The Klezmatics i Davida Krakauera. Niesamowite klezmerskie reggae 'Sadagora Hot Dub' gra Amsterdam Klezmer Band, bałkańskie dęciaki zaadoptował Frank London, pojawiają się skrecze, sample, słowem klubowe brzmienia. Bo muzyka klezmerska jest uniwersalna i potrafi być nowoczesna.
autor: Marek Dusza


Editor's info:
This eclectic collection celebrates the latest klezmer sounds, ranging from the reinterpretation of classic Yiddish lyrics to completely new texts, using non-traditional instruments, or no instruments at all. The Rough Guide to Klezmer Revolution departs from the concept of klezmer as solely Yiddish, or even Jewish music, inventing a new thrilling genre that has very little in common with the klezmer music of the 19th century. Welcome to the Klezmer Revolution!

Różni Wykonawcy - Rough Guide

Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

Nawet skrupulatnie śledząc nowe albumy artystów z kręgu muzyki świata, nie sposób objąć całości. Tytuł każdej płyty z serii ''The Rough Guide To The Music'' dopełnia uściślenie, z jakiego kręgu kulturowego pochodzą nagrania, a kilkunastu wykonawców - postaci kluczowych dla danego nurtu - daje możliwość wsłuchania się w rozmaite konwencje wykonawcze. Dzięki temu możemy posłuchać muzyki klezmerskiej wynikającej wprost z tradycji (''Klezmer Revival'') i porównać ją z modnymi ostatnio wariacjami ''na temat'' (''Klezmer Revolution''). Na płycie ''japońskiej'' możemy posłuchać, jak rodowici mieszkańcy Hokkaido - Ainu wplatają do tradycyjnej muzyki typowe dla reggae elementy dubowe. Miłośnicy klimatów Gorana Bregovicia zakochają się w albumach rumuńskich i węgierskich Cyganów. Podobnie jak w wypadku krążka z bałkańskimi tematami Romów. Raz wyśpiewywanych przy wtórze gitar, kiedy indziej doprawionych orgią wszelkiej maści trąbek, kornetów, bębnów. Znajdziemy tu również elementy hip-hopu i funkowe riffy. Przy tych krążkach (w serii łącznie 46 albumów!) nie sposób się nudzić. Często nie sposób wręcz wysiedzieć w miejscu. Nic dziwnego, u swych źródeł to w większości muzyka taneczna i obrzędowa.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki





Editor's info:
Mali is the crown jewel of West Africa - a vast, magnificent country with ancient musical traditions and many of the continent's best loved musicians. From Wasulu songstress Oumou Sangare and the rocking desert blues of Tinariwen, to the acoustic blues of BBC Award winner Bassekou Koyate and the international stars Amadou & Mariam The Rough Guide To The Music Of Mali explores this thriving and evolving musical dynasty

Bassekou Kouyate is one of the best-known ngoni players in the country and has collaborated with myriad musicians worldwide. His album Segu Blue won the best album award in this year's BBC World Music Awards. The release also features a collaboration of two of Mali's greatest musicians, the late Ali Farka Touré (guitar) and Toumani Diabate (kora), recorded using a mobile studio in the Hotel Mandé, on the banks of the River Niger. Son of Ali Farka Touré, Vieux Farka Touré was deeply influenced by the music of his father. At first, his father forbade him to play music — he wanted him to become a soldier instead. But he enrolled at the National Arts Institute in Bamako against his father's wishes, where his talent flourished. Ali Farka's long-awaited approval of his son's chosen path is reflected in the fact that his final recordings are on Vieux's album, this being one of them. Also featuring, Afel Bocoum, a nephew of Ali Farka Touré formed his own group, Alkibar but the collaboration between him and his uncle lasted some thirty years. 'Ali Farka', taken from the 2006 album Niger, is a tribute to the man Afel affectionately called 'the boss'.

Amadou & Mariam met in at the Institute for the Blind in Bamako. Amadou had been a guitarist in Les Ambassadeurs and Mariam was a singer at weddings and traditional festivals. The records they made reached the ears of producer extraordinaire, Manu Chao, in Paris, and impressed Chao offered to produce their next album - Dimanche A Bamako was the result. It has now sold close to 500,000 copies around the world and is still gaining momentum. Les Ambassadeurs Internationales formed in 1971 and rivalled the other major dance band of the time, Super Rail Band du Buffet Hôtel de la Gare. In 1973, in response to Mory Kante joining and taking over as lead singer, Salif Keita left the Super Rail Band and joined Les Ambassadeurs with guitarist Kante Manfila. This created an even greater rivalry between the bands and uproar among his fans. A founder member of Les Ambassadeurs Keletigui Diabate, represented here with his take on 'Summertime', is a master of the Mande balafon (xylophone), one of West Africa's oldest instruments, and he has been a huge contributor to Malian music over more than forty years.

Legendary Oumou Sangare's roots are in the Wasulu region. The Wassoulou style of music draws heavily from ancient traditions and female singers have always been considered its great stars. Oumou's voice is soaring, her stage presence unforgettable, and she is a fearless spokesperson for women's rights. Rokia Trarore, another legendary female artist, belongs to the Bamana ethnic group, which adheres to an endogamous caste system whereby, traditionally, musicians (jeliya) are born into the profession.

Much acclaimed Tinariwen's leader, Ibrahim Ag Alhabib, is credited with creating the modern, rock style of Tamashek music. The band formed in 1979 and developed their music in military camps set up in Libya by Colonel Gaddafi to train Tamashek men how to fight. Their track is taken from their 2004 album Amassakoul, which led them to worldwide acclaim.

Also featuring in this compilation are Babani Kone, Habib Koité, Boubacar Trarore, Issa Bagayogo and Kandia Kouyate

Różni Wykonawcy - Rough Guide

Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

Nawet skrupulatnie śledząc nowe albumy artystów z kręgu muzyki świata, nie sposób objąć całości. Tytuł każdej płyty z serii ''The Rough Guide To The Music'' dopełnia uściślenie, z jakiego kręgu kulturowego pochodzą nagrania, a kilkunastu wykonawców - postaci kluczowych dla danego nurtu - daje możliwość wsłuchania się w rozmaite konwencje wykonawcze. Dzięki temu możemy posłuchać muzyki klezmerskiej wynikającej wprost z tradycji (''Klezmer Revival'') i porównać ją z modnymi ostatnio wariacjami ''na temat'' (''Klezmer Revolution''). Na płycie ''japońskiej'' możemy posłuchać, jak rodowici mieszkańcy Hokkaido - Ainu wplatają do tradycyjnej muzyki typowe dla reggae elementy dubowe. Miłośnicy klimatów Gorana Bregovicia zakochają się w albumach rumuńskich i węgierskich Cyganów. Podobnie jak w wypadku krążka z bałkańskimi tematami Romów. Raz wyśpiewywanych przy wtórze gitar, kiedy indziej doprawionych orgią wszelkiej maści trąbek, kornetów, bębnów. Znajdziemy tu również elementy hip-hopu i funkowe riffy. Przy tych krążkach (w serii łącznie 46 albumów!) nie sposób się nudzić. Często nie sposób wręcz wysiedzieć w miejscu. Nic dziwnego, u swych źródeł to w większości muzyka taneczna i obrzędowa.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki


Editor's Info
The Rough Guide To Latin Lounge brings you diverse Latin flavours from around the globe - nu-bossa from Madrid, barrio funk from Venezuela, Cuban ska from Havana, samba-jazz from New York, boogaloo blues from Cali and soulful Latin house from London! Stylish soundscapes made for beach-bar sunsets, and the subtle blend of electronic beats with samba and salsa flavours invite you to reach for the ice-cold drink and dream of hot summer days!
Ska Cubano has a massive live reputation around the world, rocking huge festivals like Glastonbury (UK) and Roskilde (Denmark).
Led by enigmatic ska/Cuban big band/cumbia/swing aficionado, DJ and singer Natty Bo, Ska Cubano may be the only band worldwide fusing ska, mambo, cha-cha-cha and Colombian Cumbia. With the 'Latin-electronica' movement growing steadily since the mid-1990s, Formed in Caracas, Venezuela, Los Amigos Invisible too wanted to prove that the country's music scene could embrace guitar/funk/disco music and not just the traditional salsa and meringue and hit New York to try their luck in the local eclectic music scene. There, David Byrne of Talking Heads fame bought one of their CDs in a local record store, contacted them and signed them to his Luaka Bop label - the rest is history. Texas-based Brownout play rhythm heavy Afro-Latin funk rock in the style of bands like Malo, Seguida and Sapo. Brainchild of guitar maestro Adrian Quesada, who occasionally performs in Prince's band, it is one of several projects the musician is involved in.
Latin lounge music is also enjoyed and produced thousands of miles from its origins in Europe, as demonstrated by Viennese Madrid de los Austrias a.k.a. Heinz Tronigger and sound technician/producer Michael 'Pogo' Kreiner. Heinz has been a major player in Vienna's thriving club scene for more than a decade and his label is one of the most prodigious in the electronic music world. Germany-based Mo'Horizons began producing eclectic electronic beats with a heavy Brazilian and Latin flavour in 1999 and were immediately a hit with the worldwide jazz dance/soul/funk fraternity. The band consists of Ralf Droesemeyer and Mark 'Foh' Wetzler, two soul/funk/Brazilian/funk music lovers, DJs and producers who brought a little Rio sunshine to their city Hanover, earning it the nickname 'Bosshanover'. UK pianist Alex Wilson is the country's best-known Latin musician. With six solo releases to his name, he leads his own twelve-piece salsa-con-soul orchestra, and plays with people like Courtney Pine and Jazz Jamaica.
Brighton-based Bah Samba was formed in early 1996 by Julian Bendall, Kevin Alexanda and Geoff Holroyd. In 1997 they recruited their neighbour Alice Russell to sing on Reach Inside in 1997. With the wistful female vocals, samba flavour and deep house production, Bah Samba were soon championed by such top producers and DJs as Dimitri From Paris and Masters At Work's Louie Vega.
Closing this compilation is a one of the greatest compositions of modern jazz, performed by one of Latin music's finest percussionists. 'A Love Supreme' was tenor saxophonist John Coltrane's most personal and spiritual piece, and here it is reinterpreted by Cuban percussion maestro Miguel 'Anga' Diaz. Anga played with a host of great jazz and Latin artists - Irakere, Ruben González, Ry Cooder, Orishas, Roy Hargrove, Buena Vista Social Club and Steve Coleman. He played traditional Afro-Cuban music, jazz, African music, hip-hop, electronica - from tradition to experimentation, as shown most clearly on this version of 'A Love Supreme' from his only solo album Echu Mingua. Anga sadly died in August 2006 in Barcelona, not long after this CD was released. It remains a fitting tribute to the Cuban conga master.
Also featuring on this CD: Novalima, The Quantic Soul Orchestra, Arthur Verocai, Malena, The JuJu Orchestra and Color Climax Listen to world music and hear interviews with compilers of some of the Rough Guide albums at www.worldmusic.net/radio.

Różni Wykonawcy - Rough Guide

Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

Nawet skrupulatnie śledząc nowe albumy artystów z kręgu muzyki świata, nie sposób objąć całości. Tytuł każdej płyty z serii ''The Rough Guide To The Music'' dopełnia uściślenie, z jakiego kręgu kulturowego pochodzą nagrania, a kilkunastu wykonawców - postaci kluczowych dla danego nurtu - daje możliwość wsłuchania się w rozmaite konwencje wykonawcze. Dzięki temu możemy posłuchać muzyki klezmerskiej wynikającej wprost z tradycji (''Klezmer Revival'') i porównać ją z modnymi ostatnio wariacjami ''na temat'' (''Klezmer Revolution''). Na płycie ''japońskiej'' możemy posłuchać, jak rodowici mieszkańcy Hokkaido - Ainu wplatają do tradycyjnej muzyki typowe dla reggae elementy dubowe. Miłośnicy klimatów Gorana Bregovicia zakochają się w albumach rumuńskich i węgierskich Cyganów. Podobnie jak w wypadku krążka z bałkańskimi tematami Romów. Raz wyśpiewywanych przy wtórze gitar, kiedy indziej doprawionych orgią wszelkiej maści trąbek, kornetów, bębnów. Znajdziemy tu również elementy hip-hopu i funkowe riffy. Przy tych krążkach (w serii łącznie 46 albumów!) nie sposób się nudzić. Często nie sposób wręcz wysiedzieć w miejscu. Nic dziwnego, u swych źródeł to w większości muzyka taneczna i obrzędowa.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki

Różni Wykonawcy - Rough Guide

Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

W tej serii wydawniczej [Think Global] dostajemy muzykę wpisaną w określone miejsca tak mocno, że staje się ona ważną częścią tamtejszej kultury. Te dźwięki są tak samo ważne dla Brazylii, Afryki i amerykańskich bezdroży jak osobliwa kuchnia i tradycyjne stroje. Wydawcy postawili na wykonawców uznanych, renomowanych - prawdziwe ''firmy'' muzyki świata (m.in. Miriam Makeba, Oumou Sangare, Chico Barque, Armando Marçal). Na zestaw składa się siedem albumów: od salsy i muzyki amerykańskich Indian, po tango, a na każdym krążku możemy posłuchać ponad dziesięciu wykonawców. Przez to można śmiało mówić o przekroju brzmienia i konwencji przy jednoczesnym uniknięciu ''dźwiękowej cepelii''. Tu pasja i szczerość wygrywają z komercyjną poprawnością, dostarczając muzyki, która nie zwykła gościć na radiowych play listach.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki

Akim El Sikameya

Editor's Info
Having experienced civil war and exile, Akim El Sikameya excels in blending European and Algerian influences in his music, and has astonished audiences worldwide with his unique singing voice. Drawing from Arab-Andalusian tradition, combined with jazz, Latin and gypsy music, this album is also a lyrical revolution as Akim speaks out against religious fundamentalism and narrates daring tales of love. Akim's music shifts effortlessly between two countries, two cultures and two continents.
Born in Oran, the musical capital of Algeria, Akim El Sikameya studied Arab-Andalusian music from a young age. Sadly, in 1991, civil war erupted between Islamic fundamentalists and the Algerian government, sparking a bloody conflict that lasted for over a decade. An estimated 200,000 people were killed and thousands of artists and intellectuals were forced into exile. Following his brothers, who were threatened by fatwas in their homeland, Akim too had to leave for France in 1994 at the age of 21. Settling in France, with a background of sixteen years of musical study, Akim developed his own repertoire inspired by the sounds and cultures around him. Thanks to his rare high-pitch voice and a unique fiddle-playing technique, Akim's musical development flourished and began to explore the different combinations of Arab-Andalusian tradition and various French and global influences.
Introducing Akim El Sikameya shifts between two countries, two cultures and two continents, reflecting the musical history that has come to shape Akim. While the album explores tradition through its rhythms and melodies, there are also many modern elements employed in the songs. Arab-Andalusian 6/8 rhythms are played alongside colourful gypsy tones, flamenco and African influences, as well as including a measure of jazz, waltz and Latin styles. Akim aims to blend them together in a way that is relevant to his way of life, which embraces cross-cultural dialogue - a blurring of borders and frontiers. Akim firmly believes that success lies in the strength of the compositions. Writing all the songs on this album, he explains his process simply: 'I work first on the core, then on the shape.' These results have certainly paid off, with his track 'Ya Waadi' being awarded second place in the 2007 International Songwriting Competition (World Music category).
Capturing the live energy that Akim exudes on stage was a main aspiration when recording this album. Instead of laying down each instrument separately, all the parts were played and recorded simultaneously, in the same spirit of the musicians playing live together in concert. Akim's live performances have made a significant impression, particularly his set at WOMAD in 2005, which BBC's Martin Longley sums up as follows: 'He projects a dignified, stratospheric sound, both in the qualities of his impossibly high voice and his ornamented, bittersweet violin.'

Seprewa Kasa

Editor's Info
The seprewa is not called 'soul of Highlife' for nothing - it is likely to be the greatest African instrument you'll ever hear. This fresh and delicate but seriously endangered Ghanaian instrument is a cousin to the ever popular kora from Mali, with a more earthy sound. Three virtuoso musicians have shared their ideas and passion to re-explore the traditional sounds of Seprewa and origins of Highlife in an acoustic contemporary setting with breathtaking results.
With the introduction of the guitar to West Africa the more ancient seprewa was near forgotten. As little as ten years ago it was hard to find just one seprewa player in every twenty villages and most people didn't know the instrument had even existed. According to Seprewa Kasa guitarist Kari Banaman, who has played with legendary bands such as Osibisa, it is not until the recent recording of this album that the seprewa has begun to come back into use.
The release of this album is the culmination of a six-year journey beginning with Kari laying eyes on the instrument, played by Osei Korankye, for the first time at a festival in Switzerland. Until then, he too had only a vague idea of the instrument's existence. After jamming backstage at the festival the musicians decided to take the sound back to Ghana to record the album. Seprewa Kasa explores the vibrant roots of Highlife, which lie within the seprewa, resulting in a contemporary recording that reinvents both the instrument and the musical style.
Kari Banaman is one of Ghana's best-known guitarists who, amongst others, plays with the legendary African band Osibisa. Seprewa player Osei Korankye has been playing the instrument since the age of twelve and was taught by his grandfather. He is recognised as a seprewa virtuoso and is currently a lecturer at the International Centre For African Music and Dance at the University of Ghana. Baffour Kyerematen is a tutor at the School of Performing Arts, also based at the University of Ghana. As well as being a highly skilful seprewa player, Baffour is also widely acknowledged to be one of Ghana's finest traditional dancers.
This beautiful acoustic recording, bringing us the inimitable sound of the seprewa, was shaped by these skilled musicians, whilst jamming under the palm trees surrounding the University of Ghana, in Legon. The three men turned to the seprewa for inspiration, hoping to revive the forgotten sounds of this ancient instrument. This recording highlights the tranquil, sun-kissed atmosphere, as the group explore the dazzling roots of Highlife. Seprewa was loved by kings and workers alike, and today the story of the instrument has finally found a new voice.

Różni Wykonawcy - Rough Guide

Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

W tej serii wydawniczej [Think Global] dostajemy muzykę wpisaną w określone miejsca tak mocno, że staje się ona ważną częścią tamtejszej kultury. Te dźwięki są tak samo ważne dla Brazylii, Afryki i amerykańskich bezdroży jak osobliwa kuchnia i tradycyjne stroje. Wydawcy postawili na wykonawców uznanych, renomowanych - prawdziwe ''firmy'' muzyki świata (m.in. Miriam Makeba, Oumou Sangare, Chico Barque, Armando Marçal). Na zestaw składa się siedem albumów: od salsy i muzyki amerykańskich Indian, po tango, a na każdym krążku możemy posłuchać ponad dziesięciu wykonawców. Przez to można śmiało mówić o przekroju brzmienia i konwencji przy jednoczesnym uniknięciu ''dźwiękowej cepelii''. Tu pasja i szczerość wygrywają z komercyjną poprawnością, dostarczając muzyki, która nie zwykła gościć na radiowych play listach.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki

Różni Wykonawcy - Rough Guide

Gazeta Wyborcza; 10/09/2008
Na polski rynek trafiają równolegle dwie znakomite serie z muzyką świata. Zarówno tą czystą, wypływającą wprost ze źródeł, jak i przetworzoną na modłę nowoczesnych klubowych klimatów. Prawdziwe rarytasy dla fanów world music.

W tej serii wydawniczej [Think Global] dostajemy muzykę wpisaną w określone miejsca tak mocno, że staje się ona ważną częścią tamtejszej kultury. Te dźwięki są tak samo ważne dla Brazylii, Afryki i amerykańskich bezdroży jak osobliwa kuchnia i tradycyjne stroje. Wydawcy postawili na wykonawców uznanych, renomowanych - prawdziwe ''firmy'' muzyki świata (m.in. Miriam Makeba, Oumou Sangare, Chico Barque, Armando Marçal). Na zestaw składa się siedem albumów: od salsy i muzyki amerykańskich Indian, po tango, a na każdym krążku możemy posłuchać ponad dziesięciu wykonawców. Przez to można śmiało mówić o przekroju brzmienia i konwencji przy jednoczesnym uniknięciu ''dźwiękowej cepelii''. Tu pasja i szczerość wygrywają z komercyjną poprawnością, dostarczając muzyki, która nie zwykła gościć na radiowych play listach.

Nowości płytowe poleca Piotr Iwicki

Perunika Trio

multikulti.com:
Niezapomniane harmonie, akustyczne, piękne brzmienie Perunika Trio jest niejako przeniesieniem w sferę dźwiękową widoku lasów równin południowej Bułgarii.
Dotąd światowy sukces odniosło Trio Bulgarka, którego utwór poleciał w kosmos na pokładzie sondy Voyager, jako posłanie naszej cywilizacji do innych, pozaziemskich.
Od tego czasu magia bułgarskich głosów znana jest na całym świecie. Warto wspomnieć, że grupa ugruntowała swoją pozycję bardzo udanymi występami w ramach Balkana British Tour, które miało miejsce w roku 1987. Wielka siła wokalna Tria Bulgarka sprawiła, że znana i ceniona była ona nie tylko w rodzimej Bułgarii: z jej usług skorzystała między innymi Kate Bush, realizująca album 'The Sensual World' z roku 1989.
Trio Perunika czerpiące z podobnych inspiracji, pełnymi nostalgii tradycyjnymi pieśniami przeniesie nas w poprzednie stulecia, gdy śpiew w połączeniu z unikalnymi harmoniami cieszył uszy bułgarskich pra-przodków.
Trio Perunika nadaja tradycyjnej muzyce nowoczesne formy, tchnęły świeżą siłę i udowodniły, że tradycja długo jeszcze pozostanie żywa wśród ludów Bułgarii.
autor: Krzysztof Szamot

Francoiz Breut

Editor's Info:
The second album from the brilliant François Breut. Featuring collaborations with Yann Tiersen and Dominique Ané.

''Its as if the 21st century's most efficient manufacturers of atmospheric, instrumental soundscapes (Dirty Three, Calexico) have travelled back in time to accompany some exotic 1960s French chanteuse.''

Tom Waits

www.cgm.pl
[. . .] 'The Black Rider' to skutek współpracy Waitsa i kultowego pisarza amerykańskiego Williama S. Burroughsa (m.in. 'Ćpun'). Jest to płytowa wersja operetki, którą napisał ten ostatni wspólnie z Robertem Wilsonem [. . .]

Tom Waits

www.cgm.pl
[. . .] Już okładka robiła piorunujące wrażenie - rozmazany czarno-biały negatyw z wizerunkiem Waitsa w czapce z rogami i okularach, które na negatywie sprawiały wrażenie jasnych, pustych oczodołów. Nazwisko artysty i tytuł wyglądały jak wydrapane. Zapowiedź małego koszmaru sennego, w którym pełno stuków, puków, potępieńczego wycia, groźnego mamrotania, najczęściej w rytmie bluesa. Same tytuły mówią za siebie, 'Earth Died Screamig', 'Such a Scream', czy 'Dirt in the Ground'. Album wypełniają albo przedziwne odgłosy, tupanie, trzaski albo utwory bardzo surowe, gdzie poza wokalem i brzdąknięciem na gitarze nie ma nic więcej ('Jesus gonna be here') [. . .]

Tom Waits

www.cgm.pl
[. . .] 'Franks Wild Yeras' to tytuł 'romantycznej opery w dwóch aktach', choć klimat lepiej oddaje wyobrażenie sobie Kurta Weila bawiącego się na karnawale w Nowym Orleanie. [. . .]

Haris Alexiou

multikulti.com
Wreszcie się doczekaliśmy!
Podwójny album prezentujący dokonania unikalnej greckiej wokalistki. Jeśli ktoś fascynuje się Kari Bremnes z Norwegii, Milvą z Włoch, Loreeną MacKennitt z Kanady czy też Marizą i Dulce Pontes z Portugalii powinien koniecznie posłuchać Haris Alexiou [oczywiście, jeśli jeszcze dotąd jej nie poznał].
Haris Alexiou to bez wątpienia najbardziej interesująca grecka wokalistka, w swojej karierze wpółpracowała z takimi artystami jak: George Dalaras, Dimitra Galani, Basilis Papakonstatantinou, Yannis Parios, Loizos, Papadopulos, Nikolopoulos, Spanos, Mikis Theodorakis, Kuyumdjis. Koncertuje w najbardziej renomowanych salach na całym świecie. Haris Alexiou wzbogaca i urozmaica swój repertuar m.in. pieśniami Jacquesa Brela, songami Brechta-Weilla, itp., które wykonuje w oryginale. Preferuje język grecki, choć swobodnie posługuje się kilkoma językami obcymi. Na omawianej płycie możemy ją usłyszeć śpiewającą po francusku otwierający album utwór 'Qu'est-Ce Qui Nous Reste' [wykonywanym wraz z zespołem I Muvrini]. W swojej ojczyźnie została okrzyknięta królową greckiej piosenki [Haroula of Greece].

Na dwupłytowym wydawnictwie 'Haris Alexiou-Anthology' usłyszymy zarówno utwory powszechnie uznawane za najpiękniejsze ballady greckie [muzyka Manes Loizos, teksty Manolis Rassoulis], songi z muzyką Rebetiko i laika jak też pieśni z gatunku Stare Rebetiko.
Dla przypomnienia warto dodać, że Haris Alexiou gościła w Polsce na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej 1996.
autor: Krzysztof Szamot


www.musiq.pl
Haris Alexiou jest grecką pieśniarką, preferującą styl rebetiko i laika, muzykę regionalną umiejętnie łączoną z nowoczesną muzyką. Artystka śpiewa w ojczystym języku greckim, choć do swojego repertuaru dodaje w oryginalnym brzmieniu piekne pieśni Brela, mocne songi Brechta oraz pieśni innych - wielkich twórców. Jest również autorką tekstów i muzyki do własnych produkcji. Współpracuje z całym gronem najlepszych i liczących się muzyków i artystów. Koncertuje w najbardziej prestiżowych i renomowanych scenach świata. Jest niekwestionowaną gwiazdą greckiej pieśni. Jej piosenki rozbrzmiewają na całym świecie: w Australii, Ameryce, Japonii, Europie i w Grecji. Pomimo, że swoje pieśni śpiewa w języku greckim to są one rozumiane na całym świecie. O Haris Alexiou nie można powiedzieć krótko, ale można określić ją jako podróżującą gwiazdę z Grecji.

autor: Barbara Blacharska

Le Parlement De Musique / Martin Gester

ffff - Telerama
Recommande par Classica
Choc - Le Monde de la Musique

A Sei Voci / Les Saqueboutiers de Toulouse

Recommande par Reportoire

Ensemble Il Teatro Armonico / Maria-Cristina Kiehr / Alessandro de Marchi

Ingebrigt Haker Flaten

Audio Video; 2008-11
'. . . Druga to płyta kwartetu norweskiego basisty Ingebrigta Haker Flatena, ale pierwsza na którą zaprosił chicagowskich muzyków: Franka Rosaly'ego, Jeffa Parkera i Dave'a Rempisa. Dwaj ostatni zmieniają całkowicie brzmienie zespołu - gitara Parkera buduje harmonię w sposób zupełnie inikatowy - przetworzone elektronicznie dźwięki zgrzytają i trzeszczą, a Rempis, przecinający ciszę ostrymi solówkami saksofonów nadaje brzmieniu grupy amerykański iście charakter - mimo awangardowego wyrazu mocniej odwołujący się do hardbopowych dokonań. Świetne nagranie. . . ''

Editor's Info
The Year of the Boar introduces the powerhouse bassist's new band, a five-piece that reflects his adopted home in the American prairie (he's lived in Chicago since late 2006) as well as his deep roots in the bustling Norwegian jazz scene. The result is nothing short of a full marshaling of trans-Atlantic creative music forces, a roundhouse punch in the face of complacent listening.

Of course, parallels between the improvised music communities in Chicago and Oslo have been made frequently, fueling repeated exchanges between the metropoles. Top pan-Scandanavian ensembles like Atomic and The Thing, both of which feature Flaten on bass, have toured the U.S. regularly over the last half-decade, prying open the door to a fruitful musical give-and-take. This group is the next chapter in this ongoing saga.

The quintet includes three of Chicago's brightest, most exciting improvisers. Guitarist Jeff Parker is one of the kingpins of the scene, traversing jazz, rock, experimental, dub, electronic, and improvised music worlds with astonishing grace. Imbued with a magnetic musicality and equipped with massive creative intellect, Parker's incisive guitar spurs Tortoise and Ken Vandermark's (((Powerhouse Sound))) with equal surety. Another Vandermark associate, saxophonist Dave Rempis, is also a central figure in Chicago, both as a bandleader/improvisor and as a presenter/promoter. His baritone and alto are fluid and fiery, an elemental force. The youngest Chicagoan in the fivesome is drummer Frank Rosaly, a glorious partner for Flaten who integrates the full range of percussion possibilities, from hardcore swing to pneumatic rock to non-metrical freeplay. From Norway, to complete the ensemble, Flaten invited violinist Ola Kvernberg, an adept and versatile voice and the perfect front-line complement to Rempis and Parker.

The quintet's debut CD feels natural in Chicago, with a pugilistic rock element (listen to Parker's white-hot guitar soloing and the band's raucous ostinati riffing) and sectional, episodic compositions. But as with any important record, it adds something distinctly personal and original to the mix, which might be summarized by placing the band in a great lineage of Norwegian progressive jazz. With a constructive approach to the integration of fusion charts and post-Miles electric collage, significant points on that line include Jan Garbarek's classic, sometimes unfairly neglected early bands with guitarist Terje Rypdal, which perhaps set the aesthetic table for Flaten's ensemble, and the George Russell ensembles out of which Garbarek's group emerged, as well as the less well-known trio led by pianist Svein Finnerud.

In fact, Flaten makes his awareness of this tradition clear at the end of the disc, utilizing a line by Finnerud's bassist (and Flaten's good friend), Bjornar Andresen in the composition ''George,'' which he dedicates to Russell. Other pieces have appeared in very different versions elsewhere, showing how Flaten likes to rework and reinterpret material. Indeed, the blazing opener, ''Maxwell's Silver Demon,'' also appeared as the first track on Flaten's Jazzland release Quintet, but the bassist was confident that the differences in the two versions would be evident, maybe even instructive. From one of the first trips to Chicago, Flaten's piece ''Green Wood'' appeared on the 2003 Okka Disk release Nuclear Assemblyhall, performed by the combined forces of Atomic and School Days. Here, on a rolling groove that builds to a volcanic explosion, Rosaly shows off his polyrhythmic imagination.

Dedications to Flaten's parents constitute two tracks. ''Praying,'' a track that has appeared on an early Atomic release (Feet Music) and uncredited on Zim Nqguana's Ingoma, a South African CD, is a dedication to Flaten's father, who died when the bassist was 20. ''Ceremony,'' a new piece with a beautiful pocket and Art Ensemble-like rhythmic breakdowns, dedicated to Flaten's mother (soon to be revisited on a new AtomicSchooldays release), was debuted on the tour for The Year of the Boar, during which Flaten played in his home village, Oppdal, for the first time since leaving in 1988. His 77-year-old mom was in the first row. At the end of the concert, one of the 500 in attendance, an old farmer who had never heard live jazz, said to Ingebrigt: ''Man, this music went straight to my guts.''

No wonder. It takes little expertise to feel the strength and sensitivity of the Ingebrigt Haker Flaten Quintet. Here they are in the city that works, helping build a new Chicago. Welcome!

by John Corbett, Chicago, Dec 2007

Philippe Jaroussky / La Fenice

Obezwładniający głos z Francji, najwybitniejszy kontratenor najmłodszego pokolenia, wspaniały interpretator dzieł włoskiego baroku. Studiował grę na skrzypcach, fortepianie oraz harmonię wokalną w konserwatorium w Versailles. Po raz pierwszy wystąpił podczas Festiwalu w Royaumont, gdzie zachwycił unikatowym głosem. Później jego kariera nabrała zdumiewającego rozpędu. Na Victoires de la Musique Clasique 2004 ogłoszony ''Operową rewelacją roku''. Wykonuje m.in. utwory Monteverdiego, Haendla i Vivaldiego. Współpracuje z wyśmienitym zespołem Arteserse Ensamble.

kilka opinii o walorach Jaroussky'ego:

''Talent Jaroussky'ego, kiedy jest mu dana na to szansa, świeci jaśniej niż talent jakiejkolwiek gwiazdy, a jego głos ma czysty, skoncentrowany, dźwięczny ton, w którym nie pobrzmiewa żaden sygnał zbliżania się do krawędzi możliwości wokalnych''
(''Classics Today'')

''Jaroussky śpiewa Vivaldiego z pasją i techniką wokalną, która przeczy tradycyjnemu wyobrażeniu śpiewu''.
(''Virgin Classic'')

''Zrobił nieprawdopodobne wrażenie i był największym odkryciem festiwalu''.
(''Concert Reviews''- Holland Festival Elary Music Utrecht 2004)

Tom Waits

www.cgm.pl
[. . .] To właśnie na tym albumie można znaleźć takie 'hity', jak nieśmiertelny 'Time', czy 'Downtown Train' (który nawiasem mówiąc rozsławił dopiero Rod Stewart w kilka lat później). Otwiera go teatralnie złowrogi 'Singapore', który klimatem kojarzy się z bandycką historią ze znikającym w strugach deszczu typkiem spod ciemnej gwiazdy. Uwagę przykuwa także 'Clap Hands', który z kolei przywodzi na myśl zegar tykający w opuszczonym domu na wzgórzu. 'Rain Dogs' to prawdziwa mieszanka klimatów, stylów i pomysłów. Wypełnia go aż 19 kompozycji, ale wśród nich trudno znaleźć cokolwiek słabego. [. . .]

Tom Waits

www.cgm.pl
[. . .] Mniej jazzu, funku, nawet tak charakterystycznego fortepianu. Więcej instrumentów bassowych i perkusyjnych. Zmieniły się także opowieści Waitsa. Zamiast sentymentalno - melancholijnych historii o nieszczęśliwych i zniszczonych przez przeciwności losu ludziach żyjących w oparach whisky i tytoniowego dymu, zaczął skupiać się na dziwacznych, nieco surrealistycznych motywach. Inspiracji dostarczały telewizja, gazety, opowieści przyjaciół. [. . .]

Ingebrigt Haker Flaten

All About Jazz
Norwegian bassist Ingebrigt Haker Flaten gained international recognition through his frequents visits to the Windy City and collaborations with Chicago heroes such as Ken Vandermark and Fred Anderson. But in his eleven years as a professional musician, Flaten has covered much more ground than just modern and free jazz. His interests have extended to local rock bands like Motorpsycho and Cato Salsa Experience, as well as musical exchanges with musicians from India, South Africa and Palestine. On Quintet, Flaten's second release as a leader after Double Bass (Sofa, 2003), he gels all these influences into an impressive mix.
Live and on record, Flaten's quintet repertoire represents his rich musical language, covering anything from the demanding sophistication of Anthony Braxton to the groove-infected anthems of Marvin Gaye. His young co-conspirators are three fellow countrymen, guitarist Anders Hana, reed player Klaus Ellerhusen Holm, and violinist Ola Kvernberg, plus the dynamic Swedish drummer Fredrik Rundqvist. This quintet was founded for the Kongsberg Jazzfestival, where Flaten got the prestigious Vital Prize. Festival producer Martin Revheim contributes poetic liner notes to Quintet.

The opening track, Flaten's 'Maxwell Siler Demon,' states the direction. Heavy fingering by Flaten, a steady backbeat by Rundkvist, and folky fiddle playing by Kvenberg draw an inviting theme. But then the metallic and punkish guitar of Hana, whose resume includes a stint with the Norwegian metal band Noxgat, takes control with a typical fractured solo above rhythmic playing by Flaten and Rundkvist. Meanwhile Kvenberg seesaws the theme, and Holm's baritone sax shrieks and soars. Charlie Haden's classic 'Playing' receives the needed lyrical treatment, with almost unison playing by Flaten, Kvenberg, Hana and Rundkvist—leaving Holm (on clarinet) and later Kvenberg to improvise on this beautiful melody.

Flaten's 'Seemingly' moves through curved, funky lines in a way that brings to mind some of the latest outfits led by Henry Threadgill, with their original instrumentation and unorthodox swinging style. Kvenberg leads Flaten's ballad 'Ceta' through the leader's heavy strumming and Rundkvist's spare drumming, till Flaten formulates a slow groove that drifts Holm and Hana into the piece.

Hana's 'Olja of Gass' delves into a rock-steady groove, with muscular fingering by Flaten and energetic drumming by Rundkvist. Holm howls, Kvenberg's angular lines fight for some space, and Hana punctuates this piece with some ragged playing, later alternating into a surprising gentle coda. Holm's short and restrained 'Zardoz' sounds like a modern improvisation. Marvin Gaye's long-gone love song 'It's a Desperate Situation' is a sweeping R&B anthem, with synchronized bass and drums interplay; inspired feedback-laden solos by Hana and Kvenberg, still fighting for every note; soulful playing by Holm; and assured and masterful leadership by Flaten.

An excellent statement by a unique band.
By Eyal Hareuveni

Janka Wyttenbach & Jurg Wyttenbach

Editor's Info:
'Mantra', written in 1970, is one of Stockhausen's most extended works (over an hour), and reflects his fascination with percussion instruments and electronic effects. The Wyttenbach Duo have been playing it for 20 years now, in concerts all over Europe, including an occasion when the composer himself took charge at the mixing.

Francoiz Breut

Philippe Jaroussky / Ensemble Artaserse

multikulti.com
Philippe Jaroussky - jeden z największych współczesnych śpiewaków-kontratenorów, operujący skalą prawie do końca standardowej skali sopranu, nienaganny technicznie, zachwycający liryczną interpretacją.
Płyta 'Beata Vergine' z kompozycjami Girolamo Frescobaldi, Giovanni Battista Bassani, Francesco Cavalli, Alessandro Grandi, Giovanni Legrenzi, Giovanni Antonio Rigatti, Giovanni Paolo Caprioli, Giovanni Felice Sances, Andrea Mattioli, Girolamo Casati, Giovanni Paolo Colonna zawiera utwory maryjne z pierwszej połowy XVII wieku

Clemencic Consort / Rene Clemencic

Editor's Info:
The Clemencic Consort was founded in 1969 by recorder player and early music specialist René Clemencic. Clemencic was one of the first musicians to explore in depth, and perform, the music of the Middle Ages and Renaissance using the instruments and performance practice of the time. He formed the Clemencic Consort after leaving his previous group, the Ensemble Musica Antiqua (with which he had been involved since 1958).

The Clemencic Consort's repertoire is wide, drawing on music from the medieval period (like the twelfth century anonymous Play of Daniel and Le Roman de Fauvel) through the Renaissance and Baroque eras. They have even made occasional forays into modern avant-garde music, including some compositions by Clemencic himself. One of the Consort's specialties is the revival of little known operas from the seventeenth century, such as Jacopo Peri's Euridice. The Consort has recorded extensively and won many awards, including the Edison Prize, Grand Prix du Disque, Diapason d'Or, and Prix Cecilia. - Chris Morrison, All Music Guide

Choeur Moines Abbaye De Solesmes / Dom Joseph Gajard

Le Concert Spirituel / Herve Niquet

Recommende par Reportoire

Choeur Moines Abbaye De Solesmes / Dom Joseph Gajard

Le Concert Spirituel / Herve Niquet

Recommende par Reportoire

Choeur Moines Abbaye De Solesmes / Dom Joseph Gajard

Randy Weston

Editor's Info:
THE SPIRITS OF OUR ANCESTORS comes on the heels of pianist /composer, Randy Weston's earlier trilogy of tributes, ''Portraits,'' which was released in 1990 (Verve, PolyGram Jazz). By sheer determination, extraordinary musicianship. and the vision of Randy Weston, co-producers, Jean-Philippe Allard (PolyGram) and Brian Bacchus (Antilles/Island) and supporters like Jacques Muyal, ''Spirits'' takes its place, like a final chapter or climax in the unwinding tale of a long journey.

Randy Weston, 'Spirit'' master storyteller, has been unwinding this tale for over 35 years now. His never tiring listeners are in for the biggest treat of all. ''Spirits'' is the tale to end all other tales of how the music began and where It all comes from. ''Spirits'' is where you'll find the real gems -no cubic zirconias here-- from the cast of all-star musicians. including guest artist, Dizzy Gillespie: drummers, Big Black, Idris Muhammad, Azzedin Weston; bassists, Jamil Nasser, Alex Blake; guest artist, Pharoah Sanders; the horn section, Idrees Sulieman. Talib Kibwe, Billy Harper. Benny Powell, Dewey Redman; and Gnawa musician. Yassir Chadly to ''Spirits''' formidable composer/arranger male/female team, Randy Weston and Melba Liston.

This is an important and exciting reunion for arranger. Melba Liston, especially. On this recording she reconnects with composer/pianist Randy Weston and with Dizzy Gillespie.

For her and Randy, this is their first musical collaboration on a recording since Melba suffered a stroke in the mid-80's, paralyzing her right side. Miraculously. she has created these brilliant, awesome arrangements for ''Spirits'' via computer music programming, proving her courageousness. and diligence as an artist. Two other reissues that Randy and Melba collaborated on ''Uhuru Afrika'' and ''Highlife'' have both become classics.

In fact, as pointed out by jazz critic, Stanley Crouch, Randy Weston and Melba Liston may be the second longest lasting male-female composer/arranger team since Andy Kirk and Mary Lou Williams!
Also, it was a true delight for Melba to hook up again with Dizzy (and he with her). While Dizzy was playing his solo rendition on African Sunrise, a composition originally written for him by Randy years ago, Melba couldn't restrain her joy as the master trumpeter's frivolous notes commingled with her effusion of elated giggles. It was her way of showing her approval and her respect for this genius at work.

Ironically, though, her and Dizzy's relationship goes all the way back to the 40's and 50's when she became the first woman to break into the all-male horn sections of name bands -Gerald Wilson's, Count Basie's, Quincy Jones', and of course, Dizzy Gillespie's as a female trombonist, while simultaneously making a name for herself as a noteworthy composer/arranger.

In 1958, she recorded her first album as a leader, ''Melba Liston and Her Bones'' (Metro jazz (S) 1013) flanked by six other trombonists. Her repertoire also includes work with Clark Terry, Billie Holiday, Billy Eckstine, Motown Records and others. She has also been instructor at Pratt Institute, New York, as well as director for 51 years of African-American Music at the University of Jamaica.

THE SPIRITS OF OUR ANCESTORS, like ''Portraits'' pays homage to our musical predecessors. However, any further similarity is spare. Listeners are treated to yet another episode of rapture sans boring repetitiousness. Creativity flourishes on this recording like rain in a rain forest. While ''Portraits'' were dedicated tributes to specific mentors, ''Spirits'' pays homage to the global contributions of our Afrikan ancestors on whose shoulders we stand, no matter what we do or what we create. We have a debt that we owe because of those who came before us. ''Spirits'' also celebrates the universal magic of the musical language -one that transcends race, color, nationality- one that speaks to and is understood by the human spirit! ''Spirits'' acknowledges that through music we can truly become one, if only for a moment.

Originally, THE SPIRITS OF OUR ANCESTORS. was to be a culmination of Randy's experiences culturally and musically, at least in part, in Morocco. Randy and his co-producers had planned to record on location in Morocco, with the Gnawa healer-musicians but. the occurrence of the Gulf War, early in 1991, discouraged the idea.
It was the essence of what this recording meant, however, that kept Randy's creative juices potent. in spite of the obstacles, and so he and his fellow producers of ''Spirits'' began improvising. Randy. Brian and Jean-Philippe decided the idea could still work in New York studios.

THE SPIRITS OF OUR ANCESTORS was partially supposed to be a collaboration with the Gnawa musicians, the Black healers of Morocco brought there hundreds of years ago from Sub-Sahara Africa.

Randy wanted to capture the authentic, traditional sounds and rhythms of the Gnawa. He had lived with and learned from the masters of this traditional Moroccan group for more than 20 years. resulting in his being strongly influenced, as a composer, by the music of the Gnawa.

Because of this exposure to the culture and music of the Gnawa, Randy has written and performed several compositions permeated by the Gnawa rhythm and mysticism including Blue Moses, an adaptation of a traditional Gnawa spiritual; also, The Healers, Tanjah, Ganawa in Paris, and others.

The concept of ''Spirits'' has since been broadened and brought to life by the fourteen musicians extraordinaire! Although Weston fans will recognize the names, and/or the rhythms to some or even most of the tunes. none of the songs on this recording have ever been heard or played like this. And the key here is Melba Liston's fresh, unpredictable. piercing arrangements. She is able to achieve raw emotion and rare beauty, a powerful complement to the sheer force and flurry of Randy Weston's compositions. Her arrangements challenged the best of these musicians to higher heights. For them it was no easy task.

Sometimes, it was even frustrating as each tried, repeatedly, to play unfamiliar notes to perfection. Yet, the final outcome was worth the exhaustion. Each weary musician dragged himself out of the studio smiling and shaking his head in wonder at the genius of this woman. She had put them all to the test. And yet, they were grateful for the opportunity to purge themselves; to not only play good music, but great music!


Rhashidah E. McNeill


ABOUT THE MUSIC


African Village Bedford-Stuyvesant is that part of Brooklyn where I grew up as a boy. It was the most popular part because that's where most of the clubs were, the ballrooms. I lived there. That's where my father's restaurant/luncheonette was in that area. So this song is just a description of that special community of Black people from different parts of the world--from the Caribbean, from the southern part of the United States, from the West. For me it was like an African village despite the fact that it was located in Brooklyn, New York.

The Healers In this song you have power, mysticism, simplicity, gentility. This song evokes Images of ancient Egypt and Kush during their most majestic times.

African Cookbook represents the diversity of African music and African people, the potpourri of sounds and rhythms that we produce, the different cultures, foods, arts that African people live in, cook, and create. You can hear this diversity when you listen to each of the solos of the musicians playing on this song. Each one has his own expression.

La Elaha-Ella Allah / Morad Allah of the songs of the Gnawa are about God (Allah) and prayer. They're songs for spiritual and positive upliftment and evolution. On this song Yassir Chadly does vocals for a song of the traditional Gnawa playing Genbri, the karkaba, and hand claps in the traditional Gnawa rhythm. Jamil Nasser plays the same bass line as the Genbri, accompanied by Azzedin Weston on karkaba.

The Call One day all the Black and Brown people of Afrika will hear this melody and they'll all come and gather and come home -to Mother Afrika. Melba did a tremendous arrangement on this song; in fact, this may be my favorite arrangement. She really captured the power. The rhythm that Big Black plays here is called the Bata rhythm, a Yoruba rhythm -the beat of the heart, a very spiritual, basic rhythm.

The Seventh Queen This song is an Afrikan blues but also represents the blues everywhere.

Blue Moses This song Is an adaptation of a Gnawa spiritual. The Gnawa believe that every person has a color and a note. Blue happens to be the color of the saint of whom this song is about, thus. Blue Moses. Blue is also the color that I responded to at a Gnawa ceremony. Pharoah Sanders. guest artist. enhances the song's mystical quality with his own brand of magic.

African Sunrise This Is a composition that I wrote originally for Dizzy Gillespie. It's about the spiritual rise and evolution of Afrikan people to a global society. This song has a Latin/Afrikan beat and the reason for that is. it was written for Dizzy with Machito's band. in mind. Dizzy played such a major role in introducing Cuban music into jazz. Machito's band was Cuban. But it's still an Afrikan rhythm. This song also reminds me of the huge, orange and red sun I used to see rising about 5:30 in the mornings in Tangier, when I lived in Morocco. That's part of it, too.

A Prayer for us all This composition was written as the last part of a suite in the 70's. It simply means that no matter how much we plan, how much we strategize, no matter how much we try to get It together we really need to have a prayer. It's a prayer for all humanity and everything that is confronting us.


1991 by Randy Weston as told to Rhashidah E. McNeil

Le Concert Spirituel / Herve Niquet

Choeur Moines Abbaye De Solesmes / Dom Joseph Gajard

Choeur Moines Abbaye De Solesmes / Dom Joseph Gajard

Choeur Moines Abbaye De Solesmes / Dom Joseph Gajard

Le Concert Spirituel / Herve Niquet

www.musebaroque.fr
Composé quelque part entre 1697 et 1704 (les musicologues ont encore du pain sur la planche !), le Requiem de Jean Gilles, maître de musique de la Cathédrale Saint-Etienne de Toulouse, demeure son ouvre la plus célebre, tres a la mode tout au long du XVIIIeme siecle, notamment lors des concerts parisiens du Concert Spirituel des Tuileries. Le grand motet louis quatorzien, perdait peu a peu sa fonction liturgique mais restait fort prisé en concert.

Et l'on comprend pourquoi a l'écoute de la fraîche lecture d'Hervé Niquet. Alors que Philippe Herreweghe (Deutsche Gramophon) insistait un peu lourdement sur le drame religieux, le chef nous livre une vision plein de gaieté et d'allant, pratiquement toujours a contresens des paroles. Jamais la mort n'aura eu un aussi joli sourire. Comme l'écrit avec a-propos Michel Prada dans les notes de programme ''cet enregistrement (. . . ) laisse transparaître l'expression de la confiance sereine et joyeuse du musicien''. Son sens du marketing aussi ajouterons nous, car l'ouvre est tres ''au gout du jour'', avec la répétition de motifs faciles, de nombreux traits italianisants, de tres vastes parties solistes.

L'interprétation du Concert Spirituel met donc l'accent sur cette brillance instrumentale et orchestrale, insiste sur la variété des timbres et des climats. La direction légere de Niquet manque parfois de précision dans les attaques, et de profondeur dans l'ensemble, mais il s'en dégage une radieuse spontanéité, et un engagement qui ne laisse jamais de temps mort. Enfin, le chef bénéficie d'une brochette de solistes de reve, tout droits sortis de l'annuaire des ''grands chanteurs de musique française du Grand Siecle''. Ca se mange sans faim, mais la comparaison avec un bon apéritif est tout de meme un peu superficielle voire choquante pour un Requiem.

Katarina

Choeur Moines Abbaye De Solesmes / Dom Joseph Gajard

Choeur Moines Abbaye De Solesmes / Dom Joseph Gajard

Choeur Moines Abbaye De Solesmes / Dom Joseph Gajard

Choeur Moines Abbaye De Solesmes / Dom Joseph Gajard

Choeur Moines Abbaye De Solesmes / Dom Joseph Gajard

Editor's Info:
Whereas a certain grandeur and majesty imbue the Gregorian pieces of the Mass of Saint Stephen and of All Saints, the compositions of the office of Saint Cecilia are filled with freshness and exquisite delicacy. We wish to honour here the patroness of musicians by including a number of pieces played by Dom Claude Gay on the great organ of the abbey church of Solesmes.

Le Concert Spirituel / Herve Niquet

Clemencic Consort / Rene Clemencic

Recommende par Reportoire

Achim Kaufmann / Frank Gratkowski / Wilbrt de Joode

Editor's info:
The three virtuosos of the new music scene live and breathe like one organism to such an astonishing degree that their improvisations sound like meticulously rehearsed compositions. Achim Kaufmann - piano, Frank Gratkowski - clarinet, bass clarinet, contrabass clarinet and alto sax, Wilber de Joode - bass, belong to the ''older'' school of Dutch and German improvisors. Seven pieces (60 minutes of music) were recorded live at different locations.

Szilard Mezei Quintet

Editor's info:
This is the second CD on Leo Records by the incredible new talent Szilard Mezei from Serbia & Montenegro. His first CD ''Draught'' recorded by his International Ensemble got in the top ten albums of 2006 by many jazz writers including Art Lange of Down Beat. The second CD was recorded live at the Cerkno Jazz Festival in Slovenia, May 2006, by his quintet. It consists of 11 compositions spread over 75 minutes. Szilard Mezei's music is full of power and passion, his viola flies and swings, and his motivators Charles Mingus and Duke Ellington would be proud of him.

Tim Trevor-Brisco / Nicola Guazzaloca

Editor's info:
Tim Trevor-Briscoe (alto sax, clarinet) and Nicola Guazzaloca (piano) started playing together in 1999 in Bologna, Italy. Some pieces recorded here are totally improvised, others consist of written melodies or abstract ideas.Experience and friendship have, through improvisation, given rise to a unique dialogue which explores the musicians' shared memory and at the same time brims with individual creativity.

Vyacheslav Guyvoronsky

Editor's info:
Caprichos is a less jazzy work by Vyacheslav Guyvoronsky, one of the best Russian composers working today. It consists of 43 short pieces recorded by the Guyvoronsky's trumpet and a string ensemble. While the music for the string ensemble is rigorously structured, the trumpet improvises, flies above and away. It seems that Guyvoronsky can't help it, for his roots, heart and soul are in free jazz. The whole thing is Guyvoronsky's response to Goya's etchings by which he was greatly impressed and inspired.

Evgeny Masloboev / Anastasia Masloboeva

Editor's info:
This duo of father and daughter is a real find from the depth of Siberia. Evgeny and Anastasia take the mood of the ancient Russian folksongs and envelop them with subtle rhythmic sensibilities creating something totally unique. Evgeny plays a huge array of instruments - from drums, block-flutes, vargan and marimba to frying pan and kitchen utensils - while Anastasia sings. The genre they create is difficult to define. The closest we can come up with is ethno-jazz. Some pieces from this CD were chosen for the series of programmes about Russia ''Journey with Jonathan Dimbleby'' broadcast by BBC.

Vyacheslav Guyvoronsky / Andrey Kondakov / Vladimir Volkov

Editor's info:
Guyvoronsky (trumpet), Kondakov (piano) and Volkov (bass) are well known Russian musicians from St. Petersburg. There is no leader in this trio and all three are equal parts of the whole. Although they play only original compositions the main idea of the trio is to find the highest level of interaction and improvisation. They performed in California and Don Heckman gave them the highest marks in Los Angeles Times:
''. . . compelling performance, high skills, original approach to the improvisational art. . . , finding ways to enliven jazz from the wellspring of their own creative culture''.

Sainkho Namchylak / Jarrod Cagwin

Editor's info:
Recorded live at the Jeunesse Festival ''In Trance'' at the Theatre Odeon in Vienna, Austria, over two days in October 2006, this is yet another performance by Sainkho to marvel at and be amazed. The project has been inspired by the great paintings of Dunhuang caves in China. Beautifully recorded, Sainkho's overtones have never sounded so clear before and it is really difficult not to get into trance while listening to her singing. Jarrod Cagwin's percussion brilliantly complements Sainkho's singing.



All Music Guide:
Sainkho Namchylak's career encompasses both world music and experimental free improvisation, but her activity in one field tends to be separated from the other. Exceptionally, In Trance offers a synthesis of sorts. Here, the great Tuvan singer performs with Jarrod Cagwin, a virtuoso percussionist with in-depth experience in North African and Turkish drumming. Cagwin's playing, as resourceful and imaginative as it is, remains rhythmical for the most part, which lends an easier than usual feel to Namchylak's extended-technique-based vocal improvisations. In other words, the music definitely belongs to the realm of free improvisation, but it retains a strong world music flavor. Recorded live over two days at Vienna's In Trance festival in October 2006, In Trance features four pieces inspired by the paintings of the Dunhuang caves in China. In the liner notes, each track title is accompanied by a short traditional tale, but the music is not actually that programmatic. Of course, listeners are free to let their imaginations run along the lines suggested in these presentations, but Namchylak's throaty grunts and overtone singing can evoke hundreds of different narratives. The chemistry between the two musicians is exemplary. Their responsiveness to each other gives way to spontaneous tunes that often sound like traditional anthems going back to the Stone Age. The 17-minute ''Human Mother's Song'' is particularly rich in that respect, although the nine-minute overture ''Darkness, Tender Wind, Silence. . . '' is the strongest piece of the set: moving and extremely well developed. Fans of Namchylak interested in following her out of the traditional Tuvan music scene will find in In Trance an entry point that is much gentler than her work with more difficult improvisers like Evan Parker, for example.
by Fransois Couture



All About Jazz:
This album is well named. At the mundane level, its title derives from the fact that it was recorded live at the 'In Trance' festival in Vienna, in October 2006. But it also contains music able to induce a trance like state, literally, to entrance. The music was inspired by, and is dedicated to, the great paintings of Dunhuang caves in Chin-and 'inspired' is the word; Namchylak is on top form.
In recent years she has diversified away from the sound that initially brought her to the attention of the world, the sound based around her unique Tuvan overtone singing, with its eerie detachedness sounding like a woman possessed. This album has that overtone singing back at the heart of the music. It combines perfectly with Jarrod Cagwin's percussion to produce repetitive rhythmic pieces that frequently have a mantra-like quality, hence their entrancing qualities. During the less rhythmic passages, Cagwin deploys a range of effects that heighten the drama of Namchylak's (already dramatic) utterances, providing an ideal complement to the voice.

There are signs also of Namchylak's diversification; 'Human Mother's Song' opens with Namchylak's soaring, wordless falsetto, a sound that seems to defy gravity and lifts the spirits. After a percussion interlude from Cagwin, Namchylak returns with her most demonic gravel-voiced growl, a sound that chills the soul. It is hard to believe one body can produce such contrasting sounds, heaven and hell in the space of seventeen minutes.

Finally, a word of praise for the recording quality which captures every nuance of both performers, putting the listener right in amongst them. Just another stunning aspect of a stunning album.
By John Eyles

Mark O'Leary / Kenny Wollesen / Jamie Saft

multikulti.com
Urodzony w Irlandii Mark O'Leary to gitarzysta zorientowany na improwizowany jazz. Ukończył Musicians Institute in Los Angeles. Na scenie jazzowej aktywny od późnych lat 80-tych. Swoją karierę rozpoczynał od grania u boku mainstreamowych muzyków jak Larry Coryell, Ed Schuller czy Kenny Werner. Prawdziwy rozwój jego twórczej osobowości przypadł na ostatnią dekadę XX wieku i pierwszą XXI.
Koncertuje i nagrywa z wieloma ciekawymi osobowościami muzycznej sceny - perkusistami Joeyem Baronem, Jackiem DeJohnette, Billem Brufordem (King Crimson), Randym Petersonem, Billem Higginsem, Benem Perovskym, Pierrem Favre i Tomem Raineyem; basistami Michaelem Formankiem i Stevem Swallowem, trębaczem Cuongiem Vu i pianistami - Uri Cainem i Matthew Shippem oraz skrzypkiem Matem Manerim. W Polsce znany szerokiem publiczności dzięki współpracy z Tomaszem Stańko z którym wydał w roku 2005 dla wytwórni Leo Records znakomity album Levitation.
Najnowszy album 'The Synth Show' nagrany z legendami nowojorskiego down-town: Kenny Wollesen [Lounge Lizard, Tom Waits, John Zorn, Sex Mob, Dave Douglas, Slow Poke, Myra Melford, John Scofield, John Medeski . . . New Klezmer Trio] i Jamie Saft [Electric Masada, Bobby Previte, Dave Douglas, Wadada Leo Smith, Merzbow, Cyro Baptista, The B-52's, Elysian Fields, La Mar Enfortuna . . . David Gould] przynosi niebanalną formę ociekającą eklektyzmem, emanującą dziwną, wciągającą energią.

Gazeta Wyborcza; 2008-11-27
''. . . Urodzony w Irlandii Mark O'Leary to jeden z czołowych gitarzystów współczesnej muzyki improwizowanej. Na scenie od końca lat 80. Pierwsze kroki stawiał u boku Larry'ego Coryella, Eda Schullera czy Kenny'ego Wernera. W Polsce znany m.in. za sprawą współpracy z Tomaszem Stańką (znakomity album ''Levitation'' z 2005 r.), ale też dzięki nagraniom z pianistą Uri Caine'em, bębniarzem Jackiem DeJohnette'em, basistą Steve'em Swallowem czy trębaczem Cuongiem Vu.
Najnowszy album O'Leary nagrał z legendami nowojorskiej sceny down-town: perkusistą Kennym Wollesenem (członek zespołów Waitsa, Zorna i Scofielda) oraz mistrzem syntezatorów Jamiem Saftem (zasłynął w formacjach Electric Masada czy grupach Dave'a Douglasa i Wadada Leo Smitha). Muzycy szokują furią elektrycznego jazzu, innym zaś razem klimatem tajemniczym i niezwykłym. Prowadzą też w nieznane zakątki muzyki komputerowej połączonej z freejazzowym szaleństwem. Majstersztyk. . . ''
[Tomasz Handzlik]

Actis Furioso - 2

Editor's info:
Actis Furioso - 2 is the latest of the many wild and amazing adventures which have taken Carlo Actis Dato around the world, from Japan to New Zealand, from Finland to Australia, from Marocco to Indonesia. For this new project, Actis has brought in extra musicians of extraordinary vitality to expand his famous quartet into a nonet. The group pull elements from many different styles, cultures, rhythms, dances, epocs and more, much more, to offer their listeners an explosion of emotions, energy, songs, dances and fun from places far and wide.

Mark O'Leary / Eyvind Kang / Dylan van der Schyff

Gazeta Wyborcza; 2009-01-08
''. . . Glissanda i gitarowe przestery prowokują delikatnie bulgoczące głosy z komputera, szarpnięcia strun altówki budzą elektroniczne śpiewy ptaków i dźwięk spadających kropli deszczu, do których po chwili cała bateria instrumentów perkusyjnych. Muzyka nabiera gęstości, a z czasem drapieżności. Tak ceniony gitarzysta Mark O'Leary oraz jego muzyczni towarzysze - Eyvind Kang (altówka, programming) i Dylan Van Der Schyff (perkusja, laptop) - zabierają nas w fascynującą podróż po niezbadanych wciąż granicach muzyki improwizowanej. W spontanicznie tworzoną symfonię dźwięków ze swobodą wplatają elementy progresywnego rocka, klasycznego free jazzu i muzyki elektronicznej. Efekt niesamowity. . . ''
[Tomasz Handzlik]

Editor's info:
Zemlya is the coming together of three cutting edge experimental improvisers in a series of extemporizations that encompass the essence of post free jazz. Elements of prog rock, classic free jazz, korean court music and electronics, the Vancouver-Seattle-Cork axis evoking the vast expanse of Zemlya (zemlya is a Russian word meaning ''planet''). Zemlya is the 8th CD by Mark O'Leary in Leo Records catalogue. Mark O'Leary - guitar, electronics, Eyvind Kang - viola, processing, Dylan Van Der Schyff - drums, percussion, laptop.

James Choice Orchestra

Editor's info:
James Choice Orchestra consist of 23 outstanding players of improvised and written music from the fileds of jazz, rock, avant-garde, contemporary classical, world, and othe styles of music. It has four leaders / composers - Frank Gratkowski, Matthias Schubert, Norbert Stein & Carl Ludwig Hubsch with each composer contributing a lenghty piece of music. One of the goals of the orchestra's leaders is to develop musical structures that let the group's musicians both express themselves and expand the character of each unique composition.

Pan-Asian Ensemble

Editor's info:
One of a very few truly amazing CDs in the entire Leo Records' catalogue. Recorded in Moscow, Pan-Asian Ensemble is led by Georgy Mnatsakanov (shakuhachi) and Dmitry Kalinin (shakuhachi, hichiriki, Chinese gong-chimes and voice). The Ensemble is augmented by Varvara Sidorova, Kakujo Nakagawa and Misako Mimuro (all three on biwas) and Pyotr Nikulin on dijeridu and Dmitry Schyolkin on percussion. The leaders studied with great Japanese teachers. Amazingly, the Russians try to create new music based directly on Japanese musical traditions and its aesthetic principles without distorting European composing techniques. Amazingly, they manage to create something truly original.

Simon Nabatov / Nils Wogram

Editor's info:
These two have been close musical partners for 15 years and counting. Be it Nils Wogram Quartet, Simon Nabatov's projects like ''Nature Morte'' and ''A Few Incidences'', collaboration with the NDR Big Band or the intimate duo setting, their musical radars seem to be always in sync. Here they leave the pre-composed tactics aside and delve into open dialogue, proving that limbo can be a pretty good place to be in.

Franziska Baumann / Matthias Ziegler

Editor's info:
Franziska Baumann - voice & SensorLab electronic, Matthias Ziegler - flute, bass flute, contrabass flute and loops. The clever use of SensorLab makes Franziska's voice totally unique. There is a definite sense of a drama of the creative process which entices the listener into an undreamt-of world of sounds. What makes this duo so special is the density of chamber music, the aural tension, the mutually intuitive reading, call and response, and the confident but playful handling of acoustic, electroacoustic and electronic devices. The voice, the breath and air flow, lips, tongue and oral cavity are used expressively to generate an enormous spectrum of sounds and noises. They practice an unorthodox and extensive handling of their instruments, leave conventions behind and still remain connected to the European musical tradition.

Denis Beuret

Editor's info:
Denis Beuret is a wizard of trombone playing. 12 improvisations recorded here reflect his vast musical palette. The originality of sonorities, mixing double sounds, digital effects, innovating mutes, new mouthpieces and other astonishing accessories combine with an original polyrhythmic use of loops. They were recorded live and in one take. To believe this it is imperative to experience his radical performance live in order to see and understand how he achieves this amazing results.

Kaori Osawa

Editor's info:
A debut solo piano CD by the new Japanese talent who studied with Aki Takase in Germany and later at the Berklee College of Music. There are nine compositions on the CD, eight of them are Kaori's originals and one piece by Thelonious Monk who was a definite infuence on her playing. Kaori Osawa has been exploring new territory. There is a power filled with conviction in her music, a power that takes hold of the listener from the very first note. As a musician, Osawa has two sides: she is a jazz pianist and a master of a traditional art. These contrasting worlds are connected within her.

Carolyn Hume

Editor's info:
With this new CD Carolyn Hume continues the direction taken with her previous solo album which received a huge critical acclaim. However, this time she goes even deeper by bringing in two very special musicians - the cellist Oliver Coates and vocalist Sonja Galsworthy. The three of them create an atmosphere of beautiful suspense, sadness and heart-breaking melancholy which takes you to infinity, nothingness and inner peace.

Actis Band

Audio Video; 2008/01
Actis Band to jedna z wielu formacji założonych i kierowanych przez włoskiego saksofonistę i klarnecistę Carla Actisa Dato. Tym razem mamy do czynienia z czymś pomiędzy funk- i punk- jazzem z wyraźnymi śródziemnomorskimi motywami melodycznymi. Pewnie w innym wykonaniu mogłoby to być niestrawne, ale Actis Dato i jego zespół mają tyle wdzięku i niesamowitego poczucia humoru, że słucha się tego z ogromną przyjemnością. Ta grupa nawet jeśli robi sobie jaja, to muzyczną alchemię traktuje śmiertelnie poważnie.
autor: Marek Romański

Francois Carrier / Michel Lambert / Jean-Jacques Avenel

Editor's info:
''You can hear François Carrier's joy in this recording, using mouthpiece calls, interrupting a bass passage with a biting phrase, reacting to Avenel's use of the kalimba, or leading the three-way conversations between the musicians with wit and aplomb. His joy is communicative, and spreads to the ensemble sound. Michel Lambert - playing with time, timbre and intensity, never locked in a pattern - pushes the improvisations forward. As for Jean-Jacques Avenel, one would never guess the bass master is a guest here, but instead was always meant to play with Carrier and Lambert, since his huge sound, agile runs and unfailing imagination provide the perfect cement for the trio.''

Anthony Braxton

Editor's info:
The fourth double CD documenting the legendary five-day residence of Anthony Braxton's ninetet at Yoshi's in 1997. These performances at Yoshi's happened to be a milestone for Anthony Braxton in developing his concept of GTM (Ghost Trance Music). The line-up of musicians is the same as on previous volumes, the liner notes provided, as before, by Steve Day in the form of a listening diary.


All About Jazz:
Recorded over five days in August 1997 at Yoshi's in Oakland, California this recording is from the early phase of reed player/composer Anthony Braxton's Ghost Trance Music (GTM) period. Originally planned to be released as a 12-CD box set on Braxton's own (now dormant) Braxton House label, these ninetet recordings have instead slowly emerged, two discs at a time, on Leo.
Given that the climax of the GTM period, the 2006 Iridium club 12+1tet recordings, came out all at once as a nine-CD box set in 2007, it seems a little odd only now to be reviewing this music—as though discussing an early part of a story of which the end is known. GTM went through several distinct phases, culminating in the so-called Accelerated GTM of the Iridium set; the Yoshi's recordings exemplify its first ''species.''

As this release is the fourth volume of the Yoshi's recordings, it seems unlikely to attract listeners who have not already heard the previous volumes. The scored music is entirely consistent with those preceding releases; highly structured and rhythmically tight, it gets into a groove and then stays there for a long time. There are solos on top of the repeated patterns that define each composition, but that is where they are—on top.

With soloists of the quality of reed players J. D. Perran, Brandon Evans, James Fei (all Braxton regulars) plus the professor himself, there is an ever changing kaleidoscope here to savour. However, solos are ultimately largely irrelevant to the forward impetus of the music, as is group interaction. The ensemble sections alternate with slower, freer sections featuring duos or trios, but the ensemble is never far away from returning to march things forward.

One day, when all of the GTM recordings are out (for instance, Braxton House advertised a ten-CD set recorded in 1997 in New York that has never, so far as this writer knows, emerged in any form) we will be able to have a proper overview of its variations, twists and turns. Until that day arrives, let's just revel in the sheer pleasure of this music. . . .which is Anthony Braxton at his quirky, unpredictable best.
By John Eyles

The Aardvark Jazz Orchestra / Mark Harvey

Editor's info:
This is the fifth CD by The Aardvark Jazz Orchestra on Leo Records. American Agonistes is a testimony to the fact that the Aardvark Jazz Orchestra goes from strength to strength. The conductor and composer Mark Harvey writes: ''Agonistes comes from the Greek word 'agon' and conveys a sense of contest, struggle, even painful experience. American Agonistes is about the struggle for the soul of our constitutional democracy amid world tension and conflict; and it stands within the long tradition of music addressing larger social and political issues''.

Lauren Newton / Park Je Chun

Editor's info:
Recorded in Seoul in 2006, the CD is the result of Lauren Newton's first visit to South Korea to perform at the Seoul's Free Music Festival. As Stuart Broomer writes in his notes: ''There is a genre in Korean music called Pansori, a kind of folk opera that involves two performers, a singer and a percussionist. It alternates spoken narrative with songs, and its performances can last for hours. . . .
Here the drama of Pansori is echoed in the spontaneous songs and vocal/percussion episodes of the two performers. . . , the improvisory dialogue elicits performances that belong equally to West and East. . . , the music touches on definitive (primal) human experience. . . ''.

Genevieve Foccroulle

Editor's info:
''Piano music 1968-2000'' is a monumental edition of 9 CDs by Anthony Braxton; all CDs are contained in one box with notes by Stewart Broomer. The music has been performed by the Belgian piano player Genevieve Foccroulle and recorded in New York by Jon Rosenberg to complete satisfaction of Mr. Braxton himself.

Heinz Geisser / Shiro Onuma

Editor's info:
Who else but Leo Records will take a chance and release a recording of two drummers. Heinz Geisser (Switzerland) and Shiro Onuma (Japan) transmit superhuman-like drumming heroics by performing with a sense of urgency, spurred upon by the semblance of a uniform musical plane. This is not a cut-throat competition. Two drummers put out dense layers of tumultious triple strokes and press rolls generating an enormous steady-state form of motion and attaining a high level of harmony. Yet their polyrhythmic fury is founded upon a mutual desire to spiral into the cosmos at the speed of light.

Banz Oester

Editor's info:
Banz Oester is not a new name in Leo Records catalogue. He's been a part of Michel Wintsch's group with three releases under his belt. Blosperment (in Swiss-German double bass) is his debut solo CD. Banz says: ''I try to play a multidirectional and multicolored music, take the listeners with me on my ''amazing discovery-trip'' and hopefully make them forget that they are ''only'' listening to a bass player. I am looking for an orchestral sound. Rather than using electronic loops or re-recordings, I am looking for playing techniques to develop in the direction that I wish.''

Urs Leimgruber

Editor's info:
This is what Bert Noglik writes in his liner notes for this CD: ''A sculptor shapes a work of art.. . . By getting to grips with his material, by creating a contour here, or bashing a bit out there. Urs Leimgruber takes on time and space by creating sounds, leaving traces behind him like an artist who designs sculptures or drawings which dissolve into thin air but which still have the power to remain fixed as impressions in our experience''.

Joelle Leandre / Kevin Norton

Editor's info:
The world-renouned bassist and ground-breaking improviser Joelle Leandre and an inventive composer-percussionist Kevin Norton met at the stage of New York's Stone one cold evening in December 2006. However, they generated such heat that the audience of that sold-out event forgot about the cold outside. The live recording is strikingly original and sonically overflowing. The shimmering notes of the vibraphone and cymbals intersect with the earthy tones of the bass and Joelle's evocative voice to develop an expansive soundtrack for dreams. This recording touches your heart as well as your intelligence: the music speaks to both the immediate and infinite.

Heath Watts / Dan Pell

Editor's info:
This is the first CD in Leo Records catalogue by Heath Watts (soprano saxophone) and Dan Pell (drums). Watts calls his method of playing and composition NODOT (Non-Objective Dynamically Ordered Tones). The music is 'Non-Objective' because, like visual artist W. Kandinsky, Watts believes that art, including music, does not have to represent anything tangible in the real world. When Watts improvises, he focuses on pure sound and how tones fit together, resulting in 'Dynamically Ordered Tones'. Dan Pell is a perfect partner for Heath Watts.

Różni wykonawcy

Różni Wykonawcy

multikulti.com:
Studencka rewolta w Paryżu w maju 1968 przeorała świadomość społeczną Zachodu, była to z pewnością najważniejsza kulturowa rewolucja po II Wojnie Światowej.
Hasła takie jak 'Zabrania się zabraniać' czy 'Bądź realistą, żądaj niemożliwego' weszły do historii XX wieku.
Dwupłytowe wydawnictwo 'COCKTAIL MOL6T8V' to nie tylko lekcja historii, trzeba przyznać dość ekscytującego jej fragmentu, to także muzyczny manifest pokolenia, które wydało takie osobowości jak Daniel Cohn-Bendit, André Glucksmana czy Rudie Dutschke.
Na płycie znajdziemy nagrania ikon kontrkultury, zarówno tej francuskojęzycznej jak Pierre Henry, Brigitte Fontaine czy Claude Nougaro po anglojęzyczną, jak Jefferson Airplane, Jimmy Hendrix, Can. Usłyszymy także legendę awangardy jazzowej Alberta Aylera grającego 'Marsyliankę', zapomnianych niestety Country Joe & The Fish czy Quicksilver Messenger Service.
Całość wzbogacona o manifesty studenckich liderów, np. Daniela Cohn-Bendita czy też przemówienia 'pierwszego wroga' studentów generała Charlesa de Gaulle'a, ale także o odgłosy ulicznych starć, okrzyków, skandowań. . .
Dźwiękowa pocztówka czy też przekonujące świadectwo burzliwych czasów?
Warto osądzić samemu!
autor: Tomasz Konwent


Editor's info:
COCKTAIL MOL6T8V : THE SOUNDTRACK OF THE RIOT
A MUSICAL AND CULTURAL MANIFEST TO CELEBRATE THE 40 YEARS OF MAI 68
SOUND SET : CAROLINE CARTIER (FRANCE INTER)

This double CD wants to resurrect the spirit of Mai 68, makes live again this collective and libertarian wildfire by the magic of a sonic Molotov cocktail. From Jefferson Airplane to Pierre Henry, from Brigitte Fontaine to Country Joe, from Jacques Dutronc to Albert Ayler, from Gong to Claude Nougaro, from Sly & The Family Stone to The Yardbirds, from Can to Quicksilver Messenger Service, we can find commited hits, enraged tracks, cult, poetic and avant-garde songs of the French and international musical scene from that period. The whole thing is interrupted with noises from the streets, sounds from the demonstrations and the general assemblies, and with politic speeches extracts and news reports. Two CDs, a historical and detailed booklet : a vintage and very topical collector item to listen Mai 68 live !

Ringel-S

Editor's info:
Jan D'hooghe (ex-VIVE LA FETE, anne clark, 32 crash, IMPLANT) Geert Bogaerts (Miss Moses) founded ringel-S mid 2005. Its objective is simple : pack powerful songs into ditto sound. Humo quotes ringel-S's Lyrics, even before the release of a record. The tone remains status-quo : Ringel-S is CULT ! The time has come for the world to get acquainted with Ringel-S. You have been warned !

Różni Wykonawcy

Editor's info:
The label Jah Slams focuses on those who have been forgotten so many times by the history of Jamaican music : the female singers in reggae. Twenty tracks compose this selection of rare pieces, often unobtainable. The history of these female singers is related and detailed in the booklet, improved with photographic documents.A great homage to the honour of these Ť Queens of Jamaica ť.

O'Djila

Editor's info:
Created in 2000 by Djordje Knezevic , the band grew up on the way by meeting people and found the definite line up in 2005 . This new line up of Odjila was enrich among others by the accordion and the exceptional voice of Boban Milojevic . After an autoproduced album in 2002 . . . Gypsytrans . . . , their second album '' Gypsytrans 2 '' in 2003 reflect the mix of their music and the evolution of the band . In 2004 , they recorded a new album of Sanseverino. . . Les Sénégalaises . . . Odjila realized and played the tune '' L ' étrangere '' . . . ( Gold record 2004 ). Odjila had already participated at the famous festival in Montreux and played in wellknown concerthalls in Paris like '' Le Bataclan '' , '' Le New Morning '' and also '' Le Trianon '' . This year the band played and still play a lot of gigs in France and all around the world . In 2008, O'Djila comes back with a new album ''Pale Bih Ando'' which will be release on the 27 of March, it is, for sure, their most acheived work, a pure jewel of balkanic music.

Dulce Pontes

multikulti.com:
Urodzona 8 kwietnia 1969 w Montijo koło Lizbony Dulce Pontes jest jedną z najsłynniejszych i najbardziej cenionych portugalskich fadoistek.
Fado, najbardziej charakterystyczny z elementów kultury portugalskiej na szeroką skalę zaistniał w świadomości słuchaczy na całym świecie za sprawą filmu 'Lisbon Story' Wima Wendersa, w którym głos pięknej wokalistki grupy - Teresy Salgueiro nieustająco wywiera iście magiczną moc.
Jednak fado (słowo to oznacza po portugalsku 'los') towarzyszy portugalczykom od co najmniej XVIII wieku. Pierwszą damą fado jest oczywiście Amalia Rodrigues, współcześnie jednak nie brakuje fadosietk emanujących równie magnetyczną energią co Amalia, bez wątpienia jedna z nich jest obdarzona silnym, dramatycznym i łatwo przekazującym emocje głosem, Dulce Pontes.
Trzypłytowe wydawnictwo 'El Corazon Tiene Tres Puertas' zawiera nagraną w 2007 roku płytę studyjną, płytę koncertową audio i zapis koncertu na DVD Video.
W 1999 roku wydany został album 'O Primeiro Canto' [Pierwszy Śpiew], od którego Dulce Pontes rozpoczęła światową karierę, to tutaj za sprawą zaproszonej portugalskiej jazzowej wokalistki Marii Joao pojawiły się elementy współczesnego jazzu, w pełni akustyczny album stał się sporym wydarzeniem nie tylko w Portugalii.
Najnowsza płyta, nagrana w oryginalnym instrumentalnie składzie [gitara portugalska, gitara klasyczna, wiolonczela, instrumenty perkusyjne, flet drewniany, akordeon i dudy zachwyca od pierwszego dźwięku.
Styl wokalny Dulce najczęściej porównuje się do wokalistyki Marizy, Saviny Yannatou i Ute Lemper, najnowsza płyta może tylko jak płyta 'Focus' z 2003 roku wydobywa na światło dzienne cały potencjał głosu Dulce Pontes, który zapada głęboko w świadomość słuchaczy.
autor: Krzysztof Szamot


rootsworld.com:
In a cruel irony that she herself might have savored, fado music rose to international prominence as its iconic figure Amalia Rodrigues died. In the years after she dominated the style for six decades, several young women began to be touted as the ''next Amalia.'' One of the first was Dulce Pontes, who gained international recognition after she placed well in a Eurovision song contest and her ''Cançao do Mar'' (on Lagrimas) was featured in the soundtrack of a popular Brazilian TV show and the Richard Gere movie ''Primal Fear.''

Although her early albums had several fado songs, including ones by Rodrigues, Pontes began to stretch her artistic muscles and show that she was not going to be confined to one genre, even if it was one that she loved with her heart of hearts.

Her next albums moved away from fado: in O Primeiro Canto she reexamined a variety of overlooked Portuguese folk styles. Her big, dramatic voice, however, like that of Rodrigues, seemed to be the embodiment of the emotionally rich and deep fado.

On her latest release, Pontes continues her explorations in a parallel fado universe of her own creation. The album includes two CDs and a DVD. The first CD is a more stripped-down outing, closer to the traditional taverna intimacy of fado. The second CD sees her using a broader sonic palette, including a children's choir, recorded in various rooms of an ancient stone church.

The first CD is taken from various live performances. With a small band accompanying her, the focus is really on Ponte's voice and her dramatic treatments of the lyrics.

The second CD is recorded in various rooms of the Church of Santa Maria in the medieval Portuguese town of Obidos and the historic Convent of the Order of Christ in the town of Tomar. On ''Ha festa na Mouraria,'' her voice is powerful, but exquisitely controlled, with a choir and an arrangement that complement wherever she goes vocally. Though there are a bit of new-age trappings, Ponte's deeply emotional singing breaks through the ethereal mist.

On her DVD, Pontes is seen in concert an Istanbul, as well as behind-the-scenes making the second CD and in a long-form interview (in Portuguese).

Pontes's voice is a stunner. She's a slip of a thing and it is hard to believe the power that comes out of her. That said, three discs full of her dramatic emoting is almost too much of a good thing. It's all great, but three discs can be unrelenting. Can anyone live life at that intensity, that relentlessly? I guess there's always the ''stop'' button.

Still, Pontes is a true force of nature. Dancing barefoot (her early musical leanings were towards modern dance) in her elaborate dresses in concert, she seems to summon some primal forces, putting them to the service of finely articulated music expression. Comparisons to other Portuguese singers contemporary or past seem beside the point: Pontes continues to hone an artistic identity that is uniquely her own.
by Marty Lipp

Kristin Asbjornsen

multikulti.com:
Kristin Asbjornsen ma za sobą współpracę z norweskimi pianistami: Tordem Gustavsenem i Ketilem Bjornstadem [A seafarer's song]. Cztery płyty z zespołem Kroyt i pięć z zespołem Dadafon uczyniły z niej rozpoznawalną wokalistkę.
Przyszedł zatem czas na autorki debiut. Płyta 'Wayfaring Stranger: A Spiritual Songbook' to efekt zainteresowania afro-amerykańskimi religijnymi pieśniami spiritual.
Kristin to mistrzyni subtelnej delikatności i oryginalnego, nieco melancholijnego stylu.
Prawdziwą sławę przyniosła jej muzyka do filmu 'FACTUM', opartego na powieści Charlesa Bukowskiego, wyprodukowanego przez amerykańsko-norweski tandem - Bent Hamer/Jim Stark.
Płyta 'Wayfaring Stranger: A Spiritual Songbook' zawiera niby proste, lekko folkowe piosenki, ale gdy dołączają akompaniujący jej instrumentaliści, kiedy Kristin Asbjornsen zaczyna operować mocniejszym głosem, kiedy wspomagają ją w końcu męskie głosy Jostein'a Ansne i Jarle Bernhofta wiemy już na pewno, że to coś więcej.
W bardzo dużym uproszczeniu można powiedzieć, że ta norweska wokalistka wnosi swój autonomiczny wkład do świata songwriterek w stylu PJ Harvey, Niny Nastasia, Shannon Wright, Neko Case, Rykardy Parasol czy też Cat Power. Zdecydowanie warto jej posłuchać!
.
autor: Krzysztof Szamot.



Editor's info:
Based on African-American spirituals ''Wayfaring stranger: A Spiritual songbook'' is the last album by Kristin Asbjornsen a Norwegian singer and composer known for her very personal way of singing. Indeed Kristins trademark sound is rich with contrasts and dynamics, with strong melancholy and a feisty devilish energy.

Released by Universal Norway, this album as well as the extended European release-tour was met with outstanding reviews!. The al bum has received a Platinum Disc and the Norwegian Music Awards nomination.

Lee 'Scratch' Perry

multikulti.com:
Wydawnictwo Jah Slams koncentruje się na najbardziej wpływowych wykonawcach jamajskiej muzyki.

Lee 'Scratch' Perry bez wątpienia do tego grona należy, roducent, wokalista, ojciec chrzestny roots reggae, nauczyciel Boba Marleya, ale przede wszystkim wizjoner. Osoba Lee 'Scratch' Perry'ego wymyka się jednoznacznym klasyfikacjom, najlepiej wyrobić sobie o nim własne zdanie słuchając płyty 'The Upsetter From The Black Ark. Lee 'Scratch' Perry Collectorama 1966-1979'.
Ta kompilacja to zestaw 20 rzadkich i trudnych do znalezienia gdzie indziej kawałków, zremasterowanych specjalnie na tę płytę.

W dołączonej do płyty książeczce znajdziemy krótką prezentację każdego z utworów, włączając w to dokumentację zdjęciową i historie występujących na płycie wokalistek.


www.reggaenet.pl:
''Jest wielki'' - mówią fani ''Scratcha''. - ''Ale i szalony'' - dodają natychmiast. Podziw dla talentu Jamajczyka od dawna idzie w parze z wyliczanką jego dziwnych wybryków. Niemal każdy słuchacz reggae w Polsce słyszał o tym, że Perry spalił swoje słynne studio nagraniowe Black Ark, bo uznał, że zadomowił się w nim diabeł. Nim jednak się to stało, muzyk malował na niebiesko. . . drzewa wokół tego studia, co zresztą zostało utrwalone na filmie ''Portret muzyki jamajskiej''. ''Lee to mój brat. Niektórzy mówią, że to wariat, ale tak nie jest. To facet na poziomie. Równy gość'' - mówi w tym samym dokumencie Bunny Lee, legendarny producent i muzyk reggae. Nie zmienia to jednak faktu, że ''Scratch'' to wielki oryginał. Podobno w każdej plotce jest ziarno prawdy, więc to chyba nie przypadek, że do legendy przeszły wypowiedzi artysty o tym, jak podczas pobytu w Londynie chodził do tyłu (''Bo tu jest Babilon i wszystko jest do góry nogami''), taśmy z nagraniami okadzał dymem z marihuany i zakopywał na dzień do ziemi (by muzyka nabrała mocy i ducha). Ma też swoją teorię dlaczego jego nagrania robione na 4-śladowym magnetofonie brzmiały, jakby były zrobione na 16 (''Pozostały tuzin brałem z Nieba. Ja jestem pasterzem dubu''). A gdy dodamy do tego zapewnienia o swej nieśmiertelności i sesje fotograficzne przedstawiającego go w dziwnych nakryciach głowy z naszytymi częściami elektronicznymi lub po prostu w koronie i na tronie (np. okładka albumu ''From The Secret Laboratory''), jasnym się staje, że Perry to artysta nietuzinkowy, trudny do zrozumienia według reguł nie tylko rządzących rynkiem muzycznym, jak i tych zwyczajnie ludzkich.

Jest rok 1936, mała mieścina St. Mary, gdzie ''Scratch'' rodzi się jako Rainford Hugh Perry. W młodości udaje się w poszukiwaniu pracy do stołecznego Kingston, gdzie sprzedaje płyty dla Clementa ''Coxsone'' Dodda, a gdy ten zakłada legendarne Studio One, podejmuje u niego pracę łowcy talentów, aranżera i uczy się tajników producenta muzyki. Wydaje pierwszego singla ''Chicken Scratch'' z którego zaczerpnie najsłynniejszy swój pseudonim (inne: Jah Lion, Pipecock Jakxon, Super Ape, wreszcie Little, bo ma tylko 155 cm wzrostów) i w 1968 roku popada w konflikt z szefem. Przechodzi do wytwórni innego wydawcy, Joe Gibbsa, przy pomocy którego wydaje utwór ''People Funny Boy'', którym wyrównuje rachunki z Doddem. Tak rodzi się wytwórnia Upsetter, która zmieni historię muzyki popularnej, dając światu Boba Marleya. . .

Wcześniej jednak Perry nagrywa singla ''The Return Of Django'', który niespodziewanie odnosi sukces w Wielkiej Brytanii. Za zarobione pieniądze urządza studio Black Ark, gdzie znalazła stałe miejsce grupa muzyków sesyjnych The Upsetters. Jej sesję rytmiczną tworzyli basista Aston ''Family Man'' Barrett i grający na perkusji jego brat Carlton Barrett, późniejsi członkowie grupy Boba Marleya. ''Biorąc pod opiekę The Wailers, Perry wydobył drzemiące w nich pokłady energii i buntu'' - piszą w ''Reggae - The Rough Guide'' Steve Barrow i Peter Dalton. Przed spotkaniem z szalonym producentem, trio wokalne Bob Marley-Peter Tosh-Bunny Wailer było zaledwie jednym z wielu na Jamajce. Dancingowe aranże i bezpieczna - powiedzielibyśmy dziś - tematyka tekstów, gwarantowały sukces na krótką metę. Wystarczyło jednak kilkanaście dotkniętych ręką Perry'ego, przełomowych singli o buntowniczej poetyce, jak ''Duppy Conqueror'' ''Small Axe'', a sława Marleya zaczęła wychodzić poza wyspę.

O ile spotkanie z Perrym okazało się artystyczną i komercyjną ''trampoliną'' dla Marleya, po przejściu do wytwórni Island (1973 rok i płyta ''Catch A Fire''), Lee nie dzielił już sukcesu przyszłego króla reggae. Nagrywając płyty własne i innych wokalistów, spotkał się z nim jeszcze kilkakrotnie, przynajmniej wpływając na historię muzyki popularnej. Jak pisze Sławomir Gołaszewski w książce ''Reggae - Rastafari'': ''Wydany w 1978 rok singiel 'Punky Reggae Party' stał się hymnem sojuszu dwóch kultur i dwóch ras''. Lee nie trzymał się kurczowo reggae. Przygoda z zyskującą popularność muzyką punk zaowocowała również współpracą z grupą The Clash, dla której filigranowy Jamajczyk wyprodukował w tym samym czasie singla ''Complete Control''. Jednak niespokojna natura, a jak chcą inni - eksperymenty z LSD - skłoniły go w 1979 roku do. . . spalenia swojego studia i przenosin do USA.
Autor: Artur Szklarczyk

The Neon Judgement

Editor's info:
This CD contains the live performance of legendary band THE NEON JUDGEMENT last year 2007 at mythical venue Ancienne Belgique in Brussels.

Techno and electro artists such as DAVE CLARKE, THE HACKER, BLACK STROBE, TIGA and JUNIOR JACK recognize The Neon Judgement as one of their main influences and some of them have even remixed some of The Neon Judgement classic tunes (David Carretta, Lifelike, Terence Fixmer, Tiga, Vive la fete, Implant, Headman).

Light up a legend!

Kiki

multikulti.com:
Alice Ernestine Prin (2.10.1901 - 29.4.1953), bardziej znana jako Kiki De Montparnasse była francuską artystką, modelką, malarką, piosenkarką występującą w paryskich nocnych klubach nierozerwalnie związaną z kulturą Paryża lat dwudziestych XX wieku.

W wieku dwunastu lat w poszukiwaniu pracy przenosi się do Paryża. W wieku lat 14 pozowała nago rzeźbiarzom. Kiki stała się słynna w artystycznej dzielnicy Montparnasse i była rozchwytywaną modelką, pozującą dla rzeszy artystów (m.in. Chaim Soitine, Tsuguharu Foujita, Francis Picabia, Jean Cocteau, Man Ray, towarzysz życia przez większość szalonych lat dwudziestych, który sportretował ją setki razy).

Pojawiła się w dziewięciu krótkich, eksperymentalnych filmach, włączając w to Ballet, Fernanda Legera, choć nie była tam wymieniona z nazwiska.

Jako profesjonalna malarka, Kiki miała w 1929 roku wystawę autorską w Galerie au Sacre du Printemps w Paryżu, wszystkie obrazy zostały wyprzedane na pniu, Wstęp do katalogu do wystawy napisał sam Ernest Hemingway oraz Tsuguharu Foujita. Zatutyłowany był 'Kiki's Memoirs' - pamiętniki Kiki. Rok później ukazały się drukiem w Nowym Yorku nakładem wydawnictwa Black Manikin Press, niemniej od razu zostały w Stanach Zjednoczonych zakazane przez amerykański rząd. Na indeksie książek zakazanych znajdowały się aż do późnych lat siedemdziesiątych.

Występy Kiki w czarnych pończochach i podwiązkach, choć prowokowały publiczność, nie były obsceniczne. W latach 30tych stała się właścicielką kabaretu, który nazwała Chez Kiki.

Kiki, symbol paryskiej bohemy, w wieku dwudziestu-ośmiu lat nagrodzono tutyłem Królowej Montparnasse. Nawet podczas trudnych lat, które nastąpiły potem, zachowała pogodę ducha powtarzając z uporem w jednej z piosenek - 'wszystko czego potrzebuję, to trochę cebuli, kawał chleba, i butelkę czerwonego wina. I zawsze znajdę dobrą duszę, która mi to zapewni.'

Kiki zmarła w 1953 roku, w Sanary-sur-Mer, we Francji w wieku 52 lat, na skutek uzależnienia od lekarstw i alkoholu. Ogromny tłum artystów i fanów pojawił się na pogrzebie na Montparnassie.

Długo po śmierci, Kiki pozostaje symbolem złotych lat Montparnassu.

Różni Wykonawcy

multikulti.com:
Na słowo Bollywood albo reagujemy entuzjastycznie albo z obrzydzeniem. Płyta 'Beyond Bollywood. Contemporary Sound of India-Electronic & Lounge' jest dla tych, którzy potrafią odrzucić wszelkie uprzedzenia.
Jeśli już wyzbędziemy się nikomu nie potrzebnych oczekiwań warto posłuchać tej płyty, na której wszystko to, co banalne, pretensjonalne w Bollywood przeistacza się w porywającą, inspirującą muzyczną przygodę.
Ale to nie powinno dziwić skoro za muzykę zabierają się Talvin Singh, Banco da Gaia czy Bombay Dub Orchestra. Fuzja wysmakowanego chill-outu, porywającego transu, funkującego lounge jazzu z bollywoodzką muzyką daje fascynujący efekt.
autor: Krzysztof Szamot